Monday, December 30, 2013

Mikan

Tag-init.

Basta na na lang akong tumayo sa isang waiting shed. Mag-isa. Tanghaling tapat. Mainit. Walang tao sa paligid at para itong 'ghost town' dahil walang makitang iba kahit lumingon pa ng kaliwa't kanan. Maganda ang panahon ngayon dahil lahat sabik na makapagpahinga ng isang linggong bakasyon ngayong semester break. Di na ako sumama sa iba kong mga kaibigan papunta sa dagat na malapit sa syudad.

Maganda pa rin ang panahon lalo na ngayong hapon. Malamig ang hangin kahit tirik ang nagliliyab na araw. Maririnig pa rin ang masasayang huni ng mga ibon at higit sa lahat, tahimik.

Nagpalakad-lakad ako sa daanan. Halos isa o dalawang sasakyan lang ang dumadaan. Buti pa ang mga sasakyan, alam nila kung saan sila pupunta pero ako, hindi ko malaman kung saan ako dadalihin ng mga paa kong walang masabi kung saan ako pupunta at hindi alam kung kailan hihinto. Nakakabingi ang katahimikan. Pero mas nakakabingi ang mga bagay na tumatakbo sa isip ko habang nag-iisa't walang kasama.

Nagtataka ako kung bakit sa itinagal ng panahon, ngayon ko lang nararanasan ang ganito. Ngayon ko lang napansin ang bagay na ito na wala namang ibang tao ang puwedeng mapagsabihan. At sa mga sandaling iyon, nabalutan ang puso ko ng isang kaba.

Nahuhulog ang puso ko sa isang tao.

Bigla akong huminto sa isang tabi. Sa tabi kung saan tanaw ko mula roon ang gate ng high school namin. Natatanaw ko ito ng halos isang daang metrong layo mula sa akin na nakabukas.

Itinungo iyon ng aking mga nag-uunahang paa sa hindi malamang dahilan hanggang sa mabilis akong nakapasok sa loob ng school ground. Walang tao. Malinis ang paligid dahil walang palakad-lakad na estudyante tulad ng school days. At walang guwardya na rumuronda't nagbabantay. Basta na lang akong nagpalakad-lakad at hindi alam kung saan papunta.

Walang tao sa bawat klase na madadaanan ko. Walang mga teacher na nasa faculty. Tahimik ang buong gusali mula una hanggang pang-limang palapag. At tanging hangin lang ng hapon na iyon ang maririnig sa mga nagkikiskisang dahon at sanga ng mga punong luntian ang mga dahon. Doon ko lang nalaman, napakapayapa pala ng mundo kapag walang tao. Walang awayan, walang sakitan at sigawan, pero nagiging malungkot lang ito tuwing walang naghahalakhakan.

Oo. Sa mga sandaling iyon, masaya ako. Pero malungkot din dahil walang ibang tao na mapagkukuhanan ng kasiyahan. Kasiyahan... na may pag-ibig sa isa't isa na naghahari sa bawat tao.

Nilakad ko ang kahabaan ng corridor kung saan ako laging tumatakbo tuwing umaga habang naghahabol ng oras ng klase. Madulas ang sahig dahil maalaga ito sa sebong gaas, ayon na rin sa janitor kung tawagin niya ito, at napakakintab na halos makita ko ang sariling imahe.

Sumilip ako sa bintana kung saan kitang-kita ko ang loob ng klase namin. Napakatahimik.

Muli akong nagpatuloy sa paglalakad hanggang sa nakita ko na lang ang sarili na nasa loob na pala, at nakatingin sa nakabukas na bintana habang nakatingin sa kabilang gusali--ang malaking library ng school namin. Doon ko na naisipang maglakad muli at bumaba para pumunta roon.

Tahimik sa loob ng library. Eksakto, solo ko lang ang buong lugar para makapagbasa dahil walang ibang tao na mag-iingay. Halos mag-iisang malaking gusali ang laki ng library na iyon kaya nahirapan pa ako maghanap ng librong gusto kong makita. At hanggang sa makarating ako sa dulo ng mga bookshelves kung saan naroon ang libro na hinahanap ko.

Walang tao. Dahan-dahan kong hinanap iyon hanggang sa makita ko itong nasa gitna at hindi ko halos maabot. Kinuha ko ang hagdan na maliit na may taas na hanggang sa tuhod ko saka ko hinawakan ang libro ngunit napahinto ako nang may isa pang kamay ang gustong kumuha nito. Nagulat ako. Akala ko ako lang ang taong naroon ngunit mayroon pa palang iba na hindi ko nga lang nakita. Hindi ko siya kaagad napansin dahil sobrang liwanag ng sinag ng araw na tumatama sa mukha ko pero unti-unti rin itong umaaninag sa mga mata ko.

"I-ikaw?..." ito ang mga salitang lumabas sa bibig ko. Tahimik noon. Malalanghap doon ang mabangong pulps ng mga libro. Pero sa mga sandaling iyon, naamoy ko ang mabango niyang katawan na malapit sa tabi ko.

Oo, siya. Siya ang dahilan kung bakit hindi ko maintindihan ang sarili ngayon na siyang gumugulo sa isip ko noong simula pa lang.

"Bakit... may problema ba?" ibinaba niya ang kamay niya sa hahawakang libro saka tumingin sa akin.

"P-pasensya na. O sige, k-kunin mo na yung libro..." nauutal kong sagot. Hindi ko namalayang nabanggit ko na pala ang pangalan niya.

Tahimik siyang nakatingin sa akin. "Bakit kilala mo ako?" sabi niya sa mababang boses. Napakagandang pakinggan. "Sino ka?"

Sandali akong natigilan. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi ko malaman kung bakit ako nagkakaganito. Dahil ba nariyan na siya sa tabi ko?

Ibinali ko ang paningin ko sa mga magaganda niyang mata. At oo aaminin ko. Kilala ko siya. Matangkad, maputi, maganda ng buhok, at guwapo. Parati ko siyang sinusundan kahit saan at lagi kong inaaalam ang lahat sa kanya. Pero hindi niya ako kilala. Samakatuwid, gusto ko siya pero hindi niya alam.

May gusto ako sa kanya. Isang bagay na hindi ko maaaring ipaalam sa iba lalung-lalo na sa kanya. Hindi ko alam kung bakit ganito yung pakiramdam ko sa isang tao na hindi ko naman kilala. Nabighani lang ako sa anyo niya at sa napakabuti nitong pakikitungo.

Sa tuwing nakikita ko siya, laging isinisigaw ng puso ko na gusto ko siya. Laging isinisigaw ng isip ko ang 'mahal kita' sa tuwing nakikita ko siya.

Mahal kita... mahal kita... mahal kita...

"Mahal kita..." basta na lang kumawala sa bibig ko ang mahina ngunit malinaw na salitang nagpahinto sa kanya. Hindi ko alam na nabanggit ko na pala ang isang bagay na hindi niya dapat malaman. Ang gusto ko lang naman ay itago ito sa puso't damdamin ko pero kumawala na.

"Anong sinabi mo?" tanong niya sa mahinang boses. "Mahal mo ako?" dugtong niya.

Sandali akong nalito, kinabahan, at nagulat dahil sa mga salitang di ko naitago sa puso ko. Hindi ko na talaga alam kung ano na ang nangyayari sa akin...

"Ano... ang ibig kong sabihin... ah, ano--"

Basta na lang akong tumigil sa pagsasalita nang bigla niyang hinawakan ang madulas kong buhok sa ulo. Sa paghawak niya nito ay napuwing ako sa mahabang bangs na malapit sa mata ko na siyang dahilan ng pagpikit ko. Wala akong makita at nawalan pa ng balanse dahil sa kaba at taranta. Hindi ko alam kung ano ang gagawin niya sa akin.

"Malalaglag ako..." takot kong sinabi sa kanya. Dumulas ang sapatos ko sa hagdan saka nalaglag pero nakita ko na lang ang sarili na buhat-buhat niya. Bagay na siyang nagpalaki ng mata ko sa pagkabigla. Bakit niya 'to ginawa sa akin?

S-sinalo niya ako... h-hindi niya ako pinabayaang malaglag...

Sa mga sandaling iyon at dahil sa bigat ko, natumba siya habang binibitbit niya ako. Pareho kaming natumba sa sahig: nakahiga siya, at nasa ibabaw niya ako. Ramdam ko nang buo ang nilalaman ng kanyang katawan habang mahigpit na nakayakap sa kanya.

Humiling ako na sana, hindi ito panaginip... Hindi ito panaginip na kusang sumasang-ayon at humihigpit rin ang pagyakap ng mga kamay niya sa akin.

Nakaramdam ako ng panlalamig... parang noong unang pagkakataon ko siyang nakita.

Saturday, December 21, 2013

Mr. Exotic Beauty: Isang Pasasalamat

Yes, Mr. Exotic Beauty is no other than me!!! Thank you! Thank you!

Mr. Exotic Beauty

Mr. Exotic Beauty. Pasensya na sa correction.

Hindi ko akalaing makatatanggap ako ng ganitong uri ng parangal kaya naman nagpapasalamat ako sa buong puwersa ng CASS 3-B Psychology 2013! Isang patunay lamang ito na kahit sa kasuluk-sulukan ng sangsikolohista ay mayroong natatanging ganda ang section B na aming maipagmamalaki na kailangan lamang ma-discover.

Pero maiba tayo, pansin ko, lahat ng Mr. CASS ng buong kolehiyo ay produkto lagi ng CASS 3-B Psychology. Sa pagtanggap ko ng sertipikong ito e doon lang ako nagkamalay at napansin ang ilang ganda na ayaw ilabas upang idiskubre pa. Sayang nga eh.

Kaya naman, maipagmamalaki kong naging parte din ako ng 3-B Psychology. Salamat sa lahat. Mabuhay ang ating kagandahan! Award!

Saturday, November 30, 2013

Ang Paborito Kong Prutas

Ang paborto kong prutas.
Ibig kong ipakilala sa inyo ang paborito kong prutas.
Ito ay nakabitin sa isang barako at tigasin na katawan.
At marami kang mapagpipilian.

Ito ay mahaba, kulay dilaw, at paminsan kulay berde kapag di pa hinog.
Madalang lang makakita ng mamula-mula.
Mayroong tuwid at madalas ang baluktot.
Sa hugis pa lang, siguradong natatakam ka na.

Makinis, malambot, at madulas, maging sa panlabas nitong anyo.
Lalung-lalo na pati na rin sa panloob.
Paborito ito ng mga babae, gayon din sa mga lalaki.
Tiyak na kapag nakita mo, ika'y matatakam.

Alam kong sabik na sabik kang tikman ito,
Dahil sa kaakit-akit at mapagtukso nitong anyo.
At upang matikman ito,
Kailangang gumawa muna ng paraan.

Sa pagtikim nito, dahan-dahang itong hawakan.
Huwag kang mag-alala, madali lang itong buksan.
Di tulad ng iba, kailangan mo pang masaktan.
Sa pagbukas ng paborito kong prutas, ay hindi ka pahihirapan o sasaktan.

Dali-dali lang i-akyat ang mga sabik na daliri sa dulo nito,
At saka ibaba nang dahan-dahan ang dilaw nitong balot.
Mabubulaga ka sa unang pagkakataon at mamamangha sa mapagtukso nitong itsura.
Dahil sa mga sandaling iyon, matitikman mo na ang paborito kong prutas.

Maaari mo itong kamayin at isubo nang buo,
Puwede ring kagatin at namnamin nang dahan-dahan at buong puso.
Ngunit huwag na huwag mo lang sasakmalin.
Dahan-dahan lamang sa pag-kain, baka ika'y mabulunan.

At pagdating sa huli, doon mo matitikman,
Ang pagsabog, kasukdulan at abot-langit nitong sarap.
Tanging kay-buti ito sa iyong pangangatawan,
Na di tulad at wala sa ibang prutas.

Isa lang naman ang kanyang layunin.
Para sa mga gustong tumikim sa kanya.
Gusto niyang magbigay ng kaligayahan, kasama ang kanyang lakas.
Upang magkaroon ng sustansya, at malusog na buhay.

Ito ang paborito kong prutas.
Siya lang ang nagpapaligaya sa akin.
Kahit maghanap ka man ng puno dito sa ating mundo,
Saging lang ang may puso, SAGING LANG ANG MAY PUSO!

Friday, November 29, 2013

Pustiso ni Betsy

"Kuwento ng teacher namin noong Grade 5, yung kapatid niyang babae, pagkatapos daw niyang magbunot ng buhok sa kili-kili, inutusan daw niya yung kapatid niyang bumili ng TAWAS dahil naubos na daw yung deodorant niya. Pero huli na nang malaman niyang KLOROX pala yung nailagay sa kili-kili niya!"

Tawanan.

Teka sandali, parang may mali...

"AHAHAHA!!!... OO NGA!!!... AHAHAHA!!!"

Ito na nga yun, akala ko mali. Maraming tao noon sa loob ng CR. At hindi ko ngayon alam kung paano magsisismula. Hindi ko alam kung ano yung tinatawanan namin pero ito ang mga boses na naaalala ko nang minsang mag-CR kami ni Betsy nang bigla siyang nanahimik saka ako nakarinig ng pagbagsak ng isang bagay sa tubig at di na ulit nagsalita. Naisip ko noon na baka tumatae lang siya pero wala naman akong naaamoy nang kinatagalan. Naisip ko baka ma-offend ko siya kaya nakakahiya. Ewan ko kung bakit ganoon, basta ko na lang iyon napansin nang kaming dalawa na lang pala sa loob ng buong CR habang umiihi. Alam ko, dahil may tatlong cubicle lang ang CR at magkatabi lang kami sa pangalawa at pangatlo.

"Jevalyn, may problema ako..."

Ito yung narinig kong mga salita matapos kong itaas ang garter ng panty ko saka siya nagsalita na may bahid ng pagkakaba tapos may halong pag-aalala. Siguro, tama nga yung hinala ko nang makita ko yung tissue sa pader saka ko ibinigay sa kanya na inabot naman niya mula sa ilalim. Tama nga... wala nga siyang tissue sa kabilang cubicle. Alam kong nagpupunas siya ng pinakainiingat-ingatang puri sa kaselanan ng parte ng kanyang pagkababae pagkatapos umihi o dumumi. Alam ko, dahil ginagawa ko iyon. Pero sa tono ng kanyang pananalita, ewan ko. Hindi ko naman alam kung bakit ganoon. Kaya naghintay na lang ako ng ilang pagkakataon para marinig siya ulit.

"Yung pustiso ko, nalaglag..."

Sa mga sandaling iyon, hindi ako kaagad nakapagsalita. Sa katunayan, maganda si Betsy. Pero hindi ko rin lubos na maisip na sa ganda niyang iyon, meron siyang pustiso. Naisip ko tuloy na baka nagbibiro lang siya pero ang tagal niyang nananahimik. Seryoso yung boses niya na hindi ko puwedeng itawa kaya naman yung pakiramdam ko, para akong sinasakal sa pagpigil ng tawa. Muntik pa akong makahikbi!

"Edi pulutin mo na," sabi ko na lang para walang ibig sabihin. Baka kasi pag-isipan niya ako ng masama sakaling hindi ako sumagot sa kanya.

"Hindi ko kaya..."

Tutal, babae naman ako kaya pinuntahan ko na siya sa loob ng cubicle kung nasaan siya saka siya biglang nagtakip ng bibig habang nakaupo sa inidoro. Nakita kong nakababa yung panty niyang dilaw hanggang sa tuhod saka siya nagsalita pero hindi ko naman maintindihan dahil nakatakip yung bibig niya. Ayaw niyang ipakita sa akin kung anong itsura niyang hindi kumpleto yung ngipin.

"Anong sinasabi mo?" tanong ko sa kanya pero di ko na kayang pigilan yung tawa kong sasabog na sa pagpigil. Tinignan ko yung itsura niyang hindi ko malaman kung iiyak o tatawa.

"Yung pustiso ko, nalaglag!" saka siya napangiti na nagpahalakhak sa akin ng todo nang makita ko siyang bungal. Grabe yung pagkabungal niyang parang mangkukulam, manananggal, aswang... basta bungal na nakakatawa. Ang ganda niyang maging bungal, walang ngipin sa harapan. Siguro mga bandang itaas. Samakatuwid, isa siyang magandang bruha na akmang-akma para sa mga peryahan ng mga katatawanan.

"Nasaan na at pupulutin ko para sa iyo," nakangiti kong sinabi sa kanya, pampagaan ng loob kasi humihikbi na siya na iiyak na ano mang oras.

"Hindi puwede," sabi niya. "Hindi mo kaya," dagdag pa niya.

"Nasaan ba kasi?" tanong ko kasi litong-lito na yung itsura niyang nakatingin sa akin. Itinaas niya yung panty niya matapos punasan ang kanyang pagkababae, saka tumayo sa tapat ng inidoro matapos isara yung zipper ng kanyang maong at humarap sa akin nang hindi pa ipina-flush yung inidoro.

"Jevalyn, ayun yung pustiso ko," sabi niya habang nagsasalita siyang nakangiti at litaw ang kabuuan ng bibig niyang kitang-kita ang kabungalan. Ayoko naman sanang magsalita ng ganito dahil kaibigan ko siya at ayoko nang mag-isip ng kung anu-ano pa. Gusto ko pa sanang pigilan ang sarili pero matinding pagkabigla na ang nakita sa mukha ko nang ituro ng mga mata ko ang kinalalagyan ng pustiso niya.

"Yung pustiso ko, tumalsik sa loob ng inidoro saka nalalag paloob!"

Pagtingin ko, nasa loob nga yung pustiso niya. Di namin alam kung tatawa kami o ewan. Kita ko yung dilaw na produktong nakaipon ng kalahati at kitang-kita naman sa ilalim nito yung lima o mahigit pa na hiwa-hiwalay na ngipin na pumupormang maliit na pustiso. At isang buong pustiso talaga yung nakalubog sa mga naghalo niyang likido. Kumpirmado, pustiso nga talaga! At may kasama pa talagang 'bula' ng kanyang laway na pumapaikot sa ilalim.

"Teka," bigla siyang nagsalita at tumingin sa akin saka hinawakan yung balikat ko para pigilang lumapit sa dugyot at nakakasukang inidoro. Maski ako, hindi ko rin alam kung ano ang gagawin kung kukunin ko yung pustiso niya sa ilalim ng nagsamang dilaw niyang produkto o hindi. Pero ayoko pa rin! Nakakadiri! Salamat naman at napigilan din niya ako sa paglapit. Pero… sino namang dugyot na tao ang kukuha noon? Kahit huwag na!

"Eh, pagtatawanan ka nila," sabi ko pero tinignan niya ako ng parang nangungusap. Parang may ibig sabihin yung porma ng pagtingin niya sa akin at saka ako napatahimik. Parang may mali sa nasabi ko at huli na nang mapagtanto ko. Para bang sinabi ko sa kanya na kailangan mong kunin at gamitin ulit yang pustiso mo para di ka pagtawanan! Lagot ako! Pero sa mga sandaling iyon, may kinuha na siya sa loob ng bag niya. At hindi ko alam kung ano iyon… ayos na sana pero parang naramdaman kong gumuho yung mundo ko nang marinig ko yung mga salitang lumabas sa kanyang bibig na nagpasigaw sa akin sa loob ng CR.

"Ako na lang ang kukuha!"

Wala. Noong mga araw na iyon, pormal ko nang isinuko ang lahat. Siya na mismo ang kumuha ng pustiso niya sa loob ng dugyot na inidoro suot ang isang transparent na plastik… at ginamit muli.

Saturday, November 23, 2013

Love and Friendship

A guest post
Copyright © 2013 by Jeaniel David

- - - - -

Alexis was the type of guy who'd make you curious about his personality once you saw him at school, especially if he becomes a part of your class. He was a loner, always serious, and doesn't talk too much. Whenever someone would try to talk to him he would only answer with one or two words, or sometimes would just use body gestures. He was a very unique person; weird and mysterious to everyone; especially to Stella, the girl you'd love to hate for being too quirky if you were like Alexis. She's also the girl who shows interest the most to Alexis. Stella was always in a good mood and she would always have something positive to say. Whenever someone would ask her how she was doing, she would reply, Good as always! I could hug everyone in this room if only there wasn't any humility left in me, oh wait I remembered, there kinda wasn't cracking a little joke. Then she'd probably hug you tight if you'd go near her. She would do silly things just to make everyone feel happy, even if she humiliates herself in front of everyone. You could call her too manic and probably she is the happy-go-lucky girl in school.

Stella loves making friends with everyone. She feels like she could make everyone in school her friends. The first day of school of her college year she already noticed Alexis, she felt so attracted to him. Approaching Alexis would be like the greatest challenge for her in making friends because of his snobbish appearance. Yet, she couldn't easily walk near him because whenever he's in the room everyone would look at him and talk about how mysterious he looks and how such a loner he is. Walking to him would be like making everyone notices you and talk about how thick-faced you are.

Stella planned to talk to Alexis every time she thinks about him. Unfortunately for her, Stella only has one class with Alexis in it. So she was having a hard time trying to find a perfect time to approach him. And whenever he's in there, Stella would just probably freeze as she walks closer right through him.

One day Jessica, a close friend of Stella, went talking about Alexis and how happy she is for being able to talk to him the other day. Stella was shocked, a little jealous but happy for Jessica. Jessica is head over heals for Alexis, she writes his name on her notebook and draws heart with it, she even talks about him all the time and how excited she is to see him every morning she wakes up and go to school. Stella grew more hopeless to get near Alexis, Especially seeing how happy Jessica is from being able to get near him. So she gave up, she got depressed and disappointed about not being able to show Alexis the kind of person she is.

One night, Stella was surfing the net, she was really disturbed about Alexis because she really is interested in him and somehow feels something unexplainable about Alexis. Wanting to be able to free herself from the pressure she feels, she turned over the net and posted on her Facebook status: You just couldn't acquire everything you happen to desire all the time.

After a few seconds someone commented on her status, she went to view it, and when she did, a big surprise came to her seeing Alexis' name before the comment: Aww... that's too emo, joking! Hahaha, hey I'm a classmate of yours from the Ecomics class, familiar? I saw you playing for the college intrams, I think you were great. Can we be friends?

Stella was shocked on how friendly he sounded in his comment but felt really happy at the same time, she could feel her heart jumping. Then, she replied: Sure! There's nothing wrong with making friends right? Anyway nice meeting you.

Then again, Alexis replied: Good luck on your game, I hope you could win for our college.

Then Stella: Yeah I hope so too.

Then they chatted for a little while till Alexis asked for Stella's number and started texting her. They became friends but only in chatting and texting, whenever they were in school they both get shy to initiate who's going to go first and start a conversation.

Time passed about 2 months they never talked in person but only smiled at each other at school. Yet, they felt so close when chatting and texting. After sometime, they have decided to meet up and watch a movie and eat dinner. Stella did her best to look good for the date, and when she arrived at the meeting place, she saw Alexis with two girls beside him. She walked right to him excited and nervous at the same time. Alexis introduced his the two girls to Stella, they went to watch the movie with them and after awhile the girls went off and left Alexis and Stella alone together. After watching the movie, they went to eat in a semi-formal restaurant. but after awhile Alexis went to say goodbye to Stella because his home was too far from the city, he would have to travel and catch the last jeepney on the way home.

The other day at school, Stella went to talk to Jessica about her making friends with Alexis. Jessica got jealous and mad on Stella and called her a man stealer. Stella was shocked and sad about Jessica's words. They did not talk to each other anymore for a long while. Then, Alexis kept on getting close to Stella at school and everywhere she goes. Alexis liked Stella because he feels that Stella would be the one who could make him smile and feel happy every time he feels sad; Alexis always feels sad all the time because of peer pressures and the depressions he feels with his family. But because of the ruined friendship of Stella and Jessica, Stella decided not to talk to Alexis anymore; not only that, it's also because the past few days, Alexis had been talking about her ex girlfriend to Stella, then again, Stella started feeling down because she liked Alexis more than as a friend. Having those reasons, she went away and never talked to Alexis. After a few days, Alexis came to Stella and asked:"Are you avoiding me?", then Stella answered: "No, I was just kinda busy with all the studies and projects and homework and... I have to go, I wouldn't want to be late from my next class.bye!" Stella ran straight to the girls comfort room, Alexis chased on her and waited for her to come out of the comfort room. Stella new she was trapped, so what she did is climb up over the window out. The girls in the CR kept looking at her but she didn't care, as long as she could get out of there without getting seen by Alexis.

Alexis asked the girls from the comfort room who went outside after seeing Stella escaped if they saw her there, then they told him that she went over the window of the comfort room to escape, Alexis started running and chased over Stella to the gate, when Stella saw him coming, she jumped right to the jeep without waiting it stop for her to come up, so that Alexis wouldn't be able to chase after her, but he did. He ran as fast as he could and jumped to the jeepney. Stella decided not to stop the Jeepney in their house to lose Alexis, but still she couldn't. Stella did lots of stupid things to lose Alexis and to make him feel turned-off over her, she did every foolish things she could for her friend, but still she liked Alexis and cannot deny to herself what she feels, though she wanted to forget. So she talked to Jessica, apologized and told her everything she feels about their situation; Jessica forgave her and understood Alexis and Stella's feeling for each other, they became good friends again, while Alexis and Stella ended up in a relationship for about a year and three months from now.

-Jeaniel David

Wednesday, November 13, 2013

東京カランコロン / いっせーの、せ!

Dedicated to Rubics Master
東京カランコロン / いっせーの、せ!



総世界
音になる
言葉が笑う
さぁ世界
動かせ
動いてみせよう

総世界
音になる
言葉が笑う
さぁ世界
動かせ
動いてみせよう

右向きゃ下見て
どうも聞いてません
左はイヤホンで
これも聞いてません

やることあるだけ
いいじゃん気にしません
そんなのってつまんないです
全部放って声にして

「いっせーの、せ!」
ステキな魔法の言葉
オーケー?
動きだせ

「いっせーの、せ!」
大きな声出して
さぁ、おいで
手をつなげ

「いっせーの、せ!」
ステキな魔法の言葉
オーケー?
動きだせ

「いっせーの、せ!」
大きな声出して
さぁ、おいで

総世界
音になる
言葉が笑う
さぁ世界
動かせ
動いてみせよう

総世界
音になる
言葉が笑う
さぁ世界
動かせ
動いてみせよう

総世界
音になる
言葉が笑う
さぁ世界
動かせ
動いてみせよう

Wednesday, November 6, 2013

Sabik Ako sa Iyo

Kaytagal na kitang hinihintay
mga halik mong aking hinahanap-hanap
sa init ng iyong pagmamahal sa bawat yakap
para sa puso kong sa iyo'y nangungulila.

Wednesday, October 23, 2013

Asahi Chapter 04

Makulimlim na umaga.

Wala akong makitang sinag ng araw sa mga oras na iyon. Hindi ko tuloy malaman kung madamot ang mga nakaharang na ulap sa langit o sadyang madamot lang ang araw na magbigay ng luwanag sa kalupaan sa oras ng umaga. Sa tingin ko, hindi ko maggustuhan ang mga susunod na mangyayari. Sana huwag matuloy ang iniisip ko: ang iniisip kong... umulan! Pero sa ngayon, wala na akong pakialam kahit umulan pa ngayon dahil dala ko naman yung payong kong maliit na kulay blue na kasalukuyang nasa loob ng bag ko. Blue kasi paborito ko ang kulay na ito. Ayos na ito at wala nang problema.

Malakas ang pakiramdam ko na makakapasok na ako ng eskuwelahan nang maaga tulad ng inaasahan ko dahil maaga pa. Tinignan ko yung oras sa relo kong nasa loob ng bag, ala seis pa ng umaga, isang oras pa para mag-alas siete ng umaga. Marami nang dumadaan na jeepney sa umaga na ito. Kaya lang tulad ng mga nakasanayan, palagi itong puno at wala man lang bakante para makasakay ako. Ayos lang ito dahil wala pa namang alas siete.

Umihip ang malamig na hangin na nanggaling sa silangan kung saan makikita ang ilang liwanag ng araw sa likod ng makakapal na ulap. At naaalala ko ang lamig ng panahong nakilala ko siya noong una. Ang mga mata niyang magaganda, matangos na ilong, makinis niyang pisngi, at mapula niyang labi. Sana naman, makita ko siya muli ngayong umaga.

Malapit nang mag alas seis y media ng umaga, wala pa akong nasasakyan sa parehong dahilan na wala pa rin siya. Siguro nandoon na siya sa eskuwelahan nila. At ako na lang talaga ang narito ngayon na nag-iisa't walang kasama. Tanggap ko na ang lahat na ganito na lang ako ngayong umaga.

Nakatingin ako sa malayo kung saan dumadaan ang mga sasakyan sa pakurbadang daan. Alam kong nasa malayo pa lang, wala na akong pag-asang makasakay dahil alam kong marami itong sakay kaya naisip ko nang umpisahanng maglakad habang mahaba pa ang oras. Nakatingin ako sa sasakyang paparating noon ngunit nang makalagpas ito sa pakurbadang daanan, kinabahan na naman ako sa nakita ko. Nakita ko na naman siya, mag-isang naglalakad papunta sa kinatatayuan ko!

Hindi ako makatingin sa kanya nang diretso. At tulad rin noong una, parang walang pagbabago na nangyari sa kanya. Ganoon pa rin siya. Ang itsura niyang mayroong magandang mata, matangos na ilong, makinis na pisngi at mapula niyang labi: lahat sa kanya ay walang nababago... maliban sa nararamdaman ko sa kanya na hindi niya pa nalalaman. Sa ngayon, hanggang pangarap muna ako dahil alam kong hindi magiging kami kung sakali. Oo. Hindi magiging kami dahil sa itsura ko, sa katayuan ng buhay ko, lalo na sa kilos kong hindi niya siguro magugustuhan. Natatakot akong magtapat sa kanya ng tunay kong nararamdaman para sa kanya. Ganoon rin kaya siya tulad ng nararamdaman ko sa ngayon? Sana...

Ayos na sana ang araw kong nakita ko siya ngunit biglang nagalit ang panahon sa akin at nagawa niyang magbuhos ng kaunting ambon na unti-unting lumakas hanggang sa naging isang malakas na ulan. Buti na lang mayroon akong dalang payong ngunit nakita ko siyang walang dalang payong. Tinignan ko siya. Ginagamit niya ang kanyang maliit na bag na ipinatong sa kanyang ulo para hindi mabasa. Ayaw ko siyang payungan dahil baka insultuhin ako ng mga taong dumadaan doon ngunit nakita ko na ang sarili ko na katabi ko na siya sa iisang payong. Magkatabi. Magkapayong sa iisang payong. Sa ilang segundong nagdaaan, hindi ko malaman kung ako ang lumapit sa kanya o siya pero ang importante sa ngayon ay nakatabi ko siya.

Nabigla siya sa akin. Napatingin, hindi makagalaw. Tumingin ako sa kanya hanggang sa magpantay ang aming mga mata sa isa't isa. Ibinaba niya ang maliit niyang bag mula sa kanyang ulo saka ngumiti bilang pasasalamat. At doon ko na lang pala nalaman na ako pala ang nagpasilong sa aking payong. Wala na. Natalo niya ako. Ako pala ang bumigay, hindi siya. At binabati ko ang sarili ko dahil doon.

Tumingin ako sa maganda niyang mga mata. Ang matangos niyang ilong, ang makinis niyang pisngi, at ang mapula niyang labi. Napakagaang tinitignan. Bumaba ang paningin ko sa kanyang leeg hanggang sa kanyang kamay. Muli ko na namang nakita ang oras sa kanyang relo: alas siete na ngunit hindi ako puwedeng umalis doon dahil wala siyang masisislungan. At sa isa pang bagay na hindi ko na namalayang nakahawak na pala ako sa kanyang braso. Napabitaw ako sa kanya at ngumiti siyang muli na nagpatibok ng puso ko sa kanya na parang tumatalbog. Ang saya ko talaga noon na halos hindi ko maipaliwanag.

Yun din ang oras na mayroong dumaan na mabilis na motor at aksidente niyang nasagasaan ang tubig at putik na naipon sa gitna ng daan na gawa ng malakas na ulan. Wala akong nagawa kundi mapapikit na lang at hinayaang kong matalsikan at mabasa ang sarili. Pagkabuklat ko ng mga mata ay nakita ko siyang nakayakap sa akin, saka nakita ang likuran nitong putikan. Prinotektahan niya ako mula sa putik!

Nakita ko siya: nakayakap sa akin habang nakayuko at nakapikit. Nakapatong ang ulo niya sa ulo ko upang gawing panangga. Tulad noong una, nakayakap pa rin siya sa akin. Halong tuwa at awa ang naramdaman ko para sa kanya noong mga oras na iyon.

Unti-unti niyang binuklat ang kanyang mga mata saka tumingin sa akin. Nagpantay na naman ang aming pag-tingin at dahil sa tuwa, sinuklian ko siya ng isang mas mahigpit na yakap bilang isang pasasalamat. Kusang nangalaglag ang mga hawak kong libro at payong habang yakap-yakap ko siya nang mahigpit. Unti-unti kaming nababasa ng ulan, gayon din ang unti-unting pag-angat ng kanyang kamay sa aking likuran bilang pag-tugon niya sa aking pag-yakap. Halos hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman kong saya sa kanya.

Nakaramdam na naman ako noon ng lamig, tulad noong una. Saka ko na lang nakita ang uni-unting pagsikat ng araw sa silangan dahilan upang mas makita ko pa nang malinawan ang maamo niyang mukha.

Hinding-hindi ko 'to makakalimutan kahit kailan. Ang magandang pagsikat ng araw kasama siya...

Sunday, October 20, 2013

Asahi Chapter 03

Masaya ako ng mga oras na iyon.

Umaga. Maaga akong nakasakay ng jeepney papuntang eskuwelahan. Ang saya-saya ko talaga kasi hindi na naman ako mahuhuli sa pagpasok. Pero, kapag nakikita ko yung lugar kung saan kami nagkita, naaalala ko siya. Ilang araw ko na siyang hindi nakikita. Kamusta na kaya siya? Naaalala niya rin kaya ako? Sana, magkita kami ulit. dahil gusto ko siyang makita tulad noong una. Gusto ko nang magpakilala sa kanya.

Nasa likuran ako ng jeepney kung saan ninananmnam ko ang lamig ng hangin ng umaga at ang pagsikat ng araw. Ang gaganda ng mga tanawin na nadadaanan namin kaya mas lalong gumagaan ang pakiramdam ko. Kitang-kita ko ang magandang sikat ng araw. Sa tuwing nakikita ko ang magandang pagsikat ng araw ay naaalala ko siya.

Hindi ko alam kung bakit pagbaba ng mga elementary student sa jeepney na sinasakyan ko e bigla ko siyang nakita. Nakatayo siya sa may gilid ng daan, at nakatingin sa akin. Halos hindi ko maipaliwanag yung saya na nararamdaman kong makita ko siyang muli.

Ngumiti ako sa kanya. At--ngumiti rin siya sa akin na siyang nagpagaan ng loob ko. Sa mga pagkakataong iyon, bigla akong nanlamig tulad noong una ko siyang makita. Hinding-hindi ko ito makakalimutan: ang pinakaunang pagkakataong pagsukli niya sa akin ng kanyang mga matamis na ngiti.

Umandar na noon ang jeepney na sinasakyan ko saka siya unti-unting nawala sa aking paningin. Nanibago ako sa lugar na dinadaanan ng jeepney na sinasakyan ko kaya naman huli na nang nalaman ko na lumagpas na pala ako ng eskuwelahang papasukan. Akala ko ba naman, hindi na ako mahuhuling pumasok sa eskuwelahan ngayon pero sumakit nang todo ang loob ko nang malaman kong... panaginip lang pala ang lahat.

Nagising ako sa higaan ko. Pawis na pawis. Masaya ako na may halong pagkadismaya. Masaya dahil napanaginipan ko siyang ngumiti sa akin, at hindi totoong nahuli na naman ako sa klase at dismaya nang magising ako sa katotohanang panaginip lang pala ang lahat. Tinanong ko ang sarili kung napanaginipan niya rin kaya ako o hindi. Malamang oo dahil napanaginipan ko siya. Sana...

Thursday, October 17, 2013

Asahi Chapter 02

Wala akong ibang inisip kundi siya.

Sa buong maghapon na naroon ako sa klase, siya ang iniisip ko. Hindi ko siya makalimutan. Ang maganda niyang mata, matangos niyang ilong, makinis niyang pisngi, at ang namumula niyang labi na parang hindi pa nakakaranas ng masarap na halik: lahat ng ito ay umiikot sa isip ko. Oo, alam kong pisikal na nasa eskuwelahan ako noon pero wala naman ang utak ko roon. Siguradong hindi ko na mapapatawad ang sarili ko kung bakit ako nagkakaganito.

Sa buong maghapon sa eskuwelahan, pinagtitinginan ako ng mga tao na aksidente kong nababangga, mga maling kuwarto na bigla ko na lang napapasok ng basta, at pagtunganga sa bus na nalalagpasan ng pag-uwi sa bahay. Ang hirap pala ng ganito. Tulad ko, na nagkakagusto at nahuhulog ang loob sa isang taong hindi ko naman kilala.

Hindi ako makakain ng hapunan dahil sa kanya, hindi ako makagawa ng assignment ko dahil sa kanya, hindi ako mapakali sa iisang lugar sa bahay dahil sa kanya, at lalung-lalo na sa gabi na hindi ako makatulog ng dahil sa kanya. Wala na akong ibang ginawa kundi isipin siya.

Gusto kong malaman kung paano siya nabubuhay sa pang-araw-araw, ano kaya ang ginagawa niya sa ngayon, sino ba ang iniisip niya, iniisip niya rin ba ako, hindi rin ba siya mapakali tulad ng nararanasan ko sa ngayon, lahat ng ito'y iniisip ko dahil sa kanya. Ano kaya ang pangalan niya? Ilang taon na kaya siya? Naranasan na kaya niyang magmahal? At--nakatikim na ba siya ng matamis na halik?... wala akong kasiguraduhan sa kanya at lahat ng iyon ay gusto kong malaman. At sa mga oras na iyon nalaman ko, mahal ko na pala siya.

Hinawakan ko ang dibdib kong tumitibok ng sobrang lakas na halos hindi ko mapahinto. Bakit kaya ganito ang pakiramdam ng taong gustong magmahal? Talaga bang ganito o sadyang nag-iisip lang ako ng mga kun anu-ano. Naglalaro na ang isip ko na hindi ko na kayang kotrolin. Hindi ko mapigilang magtanong nang magtanong. Tumitibok rin ba ang puso niya tulad ng mga nararamdaman ko sa ngayon?

Ibinaba ko ang ulo ko sa malambot kong unan sa ibabaw ng aking higaan. Iniisip ko na para akong nakahiga sa ibabaw ng malambot na ulap kasama siya. Iniisip ko pa rin siya at wala akong masabi tungkol sa kanya. Tulog na kaya siya sa ngayon? Inisip ko na sana, mamayang gabi ay mapanaginipan namin ang isa't isa. Sana, magkita kami kahit sa panaginip lang. Kinuha ko ang isang malaking unan at niyakap ito ng pagkahigpit-higpit. Iniisip na siya ang kayakap ar kasama ko sa gabing malamig hanggang sa makatulog ako ng hindi ko namamalayan. Sana tulog na rin siya ngayon tulad ko...

Monday, October 14, 2013

Asahi Chapter 01

Mag-isa lang ako noong umagang iyon.

Nasa tabi ako ng isang malaking puno kung saan naghihintay ako ng masasakyan papuntang eskuwelahan. Karamihan kasi ng mga estudyante sa aming lugar, dito naghihintay ng masasakyan. Naiinip na ako sa kakahintay, isa pa nag-aalala na rin dahil baka mahuli ako sa klase at hindi na naman papasukin ng guwardya sa gate. Nagdadalawang-isip na nga ako noon kung mag-lalakad ako o hindi. Tutal medyo malapit-lapit na rin naman yung eskuwelahan sa amin pero mapapagod ako kung maglalakad ako hanggang sa eskuwelahan dahil sa mga librong bitbit ko.

Halos maglalabing limang minuto na akong nag-hihintay ng masasakyan sa tabi ng isang puno ilang hakbang lang ang layo mula sa akin. Lahat ng mga sasakyang dumadaan ay puno ng mga estudyante at kung titignan sila isa-isa, wala talagang pag-asang sumakay kahit sumabit lang sa likuran o sa ibabaw ng jeepney. Lahat walang matinong bakante. Lahat nagmimistulang sardinas sa sobrang sikip at siksik. Doon ko lang talaga tinanggap na wala na akong pag-asang makasakay at makarating sa eskuwelahan ng mas maaga.

Sa kalagitnaan ng paghihintay ko ng masasakyan ay may isang di kilalang estudyante ang dumating at sumandal sa puno kung saan ako naghihintay. Siguro mga ilang hakbang lang ang distansya namin sa isa't isa. Isa rin siyang estudyante tulad ko na naghihintay rin ng masasakyan. Nandoon lang siya. Nakatulala at nakatingin sa kawalan. Parang may iniisip siya. Tanong ko tuloy sa isip ko, may malaking problema ba siya ngayon? O sadyang tahimik lang na hindi mahilig dumaldal tulad ko. Malamang ganon na nga iyon.

Naisip ko na magtanong ng oras sa kanya kahit na alam ko ang oras. Parang ang sarap niyang kausap habang siya'y nag-iisa. Wala kaming ibang kasama kundi kami lang dalawa. Pakiramdam ko, para kaming  nasa isang isla ng kawalan kung saan kaming dalawa lang ang mag-kasama.

Nakatingin lang ako sa kanya. Tahimik. Tanging tibok lang ng puso ko ang naririnig ko sa mga sandaling iyon na parang tinatambol ng sobrang lakas. Siguro, dala lang ito ng pagkamangha, o kaya naman, paghanga mismo sa kanya. Nakita ko siya, may bahid ng simpatya ang inosente nitong mukha. Hindi ko masyadong makita ng buo ang kanyang mukha dahil nakatingin siya sa asul na kalangitan at, marahil, nag-iisip ng malalim. Sa mga sandaling iyon, tumayo siya mula sa pagkakasandal niya sa katawan ng puno at... tumingin sa akin. Agad kong iniwas ang tingin ko sa kanya at nag-aabang kuno ng masasakyan kahit na alam naming dalawa na wala nang dadaang sasakyan sa kinalalagyan naming dalawa. Kinabahan ako kasi nahuli niya akong nakatingin sa kanya. Sa mga oras na iyon, hindi ko alam kung ano na yung gagawin ko.

Tinignan ko siya ulit. Seryoso yung mukha niyang nakatingin sa akin saka napalitan ng ngiti sa di malamang dahilan. Ngumiti siya sa akin, at umiwas rin ng tingin pagkatapos... hindi ang aking paningin. Hindi maalis ang paningin ko sa kanya. Ang bayolenteng pagtibok ng malakas ng puso ko ay mas lalo pang bumilis na parang hindi ko na mapapahinto. Sa parehong dahilan na hindi ko maipaliwanag kung bakit ako nagkakaganito. Pakiramdam ko, ang gaan ng pakiramdam ko sa kanya.

Tinignan ko ang kanyang itsura. Napakamisteryoso niya. Ang maganda niyang mata, matangos na ilong, makinis na pisngi, at... mapula niyang labi na parang hindi pa nakakaranas ng masarap na halik, ay naging dahilan kung bakit hindi ko siya tinatantanan ng tingin. Parang gusto ng mga paa ko na lumapit sa harapan niya at idikit ko ang labi ko sa mapula niyang labi. Ramdam ko sa mga sandaling iyon na parang nanginginig ang mga tuhod ko, gayon din sa paa ko na parang umuusog paabante. Paabante kung saan ang direksyon nito ay papunta sa kanya. Hindi ko mapigilan ang paa ko sa paggalaw hanggang sa nag-distansya na ito ng isang beses. Isang beses, na katumbas ng isang hakbang. At sa mga sandaling iyon, nakita niya akong nakatingin sa kanya. Kinabahan ako ng todo sa kanya. Hindi alam kung ano ang gagawin, hindi alam kung alin ang uunahin, hanggang sa mabitawan ko yung dala-dala kong libro sa sobrang taranta na hindi niya alam kung bakit pero nang dahil lang sa kanya.

Wala akong intensyong magpapansin sa kanya nang mga oras na iyon at bigla siyang lumapit sa akin para tulungan akong pulutin ang mga nalaglag kong libro. Wala akong masabi sa kanya ng mga oras na iyon at tinulungan niya lang ako sa pagpulot. Inabot niya sa akin yung mga nalaglag kong libro hanggang sa magpantay ang tingin namin sa isa't isa nang hindi sinasadya. Ngayon, nakahinto kaming dalawa, at inabot niya sa akin ang mga libro ko na kanya namang pinulot para sa akin. At sa hindi na namang sinasadya, nahawakan ko yung kamay niya pagkaabot nito sa akin. Ang lamig ng kamay niya na parang may hawak akong isang yelo. Ang lambot, at napakakinis na halos ayaw ko nang bitawan. Iniisip ko na sana sa mga oras na iyon, tumigil ang ikot ng mundo kahit isang oras lang na kasama ko siya. Ang mukha niyang napakaganang tinitignan ay nagbigay sa akin ng mas matinding pagtibok ko ng dibdib. Parang nahulog na ang loob ko sa kanya na halos hindi ko makayanan kung mawala. At sa mga oras na iyon, isa lang ang nasa isip ko... ayaw ko na siyang pakawalan... At sa mga sandaling iyon, bigla akong nanlamig.

Patuloy lang ang paglibot ng tingin ko sa kanyang mukha, pababa hanggang sa kanyang mga paa. Hindi ko alam kung bakit, bigla na lang naligaw ang paningin ko sa kamay niya at makita ang oras sa suot nitong relo. Nagulat ako, nakita ko ang oras, mahuhuli na ako ng klase! Bigla kong binitawan ang malambot niyang kamay saka tumakbo para makapunta sa eskuwelahan ng maaga. Wala na akong pakialam sa bitbit kong libro na sobrang bigat. Habang lumalayo ako sa kanya, tumingin ako sa likuran kung saan pinapanood niya lang akong lumalayo sa kanya hanggang sa mawala ako sa kanyang paningin. Ayoko pa sana siyang iwanan ngunit mas importante ang oras ko sa eskuwelahan kaysa sa kanya.

Saturday, October 12, 2013

Nalilito

Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito. Palagi na siyang nasa isip ko. Siya ang dahilan kung bakit naging mabuti ang bastos kong pakikitungo sa kanya. Nagbago ang lahat nang dahil sa sinabi niyang nagbigay kalituhan sa isip ko ngayon.

Mahal niya raw ako. Pero may mahal akong iba.

Nalilito ako.

Wednesday, October 9, 2013

Music Trip

Nakaupo ako noon sa klase.

Walang magawa.

Maingay ang buong paligid.

Mga kaklaseng nagtatawanan at nagdadaldalan.

Wala akong kausap.

Hindi ako makapagsulat nang maayos.

A walking destruct ions.

Gusto kong magsulat pero napakaingay. Kahit bulong lang ng katabi ay dinig na dinig ko. Ganito na ba ka-sensitive ang pandinig ko?

"Hoy!" napahinto ako sa pagsusulat na siyang pilit kong inatupag dahil wala talagang magawa.

Napahinto ako.

"Mahilig ka ba sa music?" tanong niya.

Hindi. Ayoko nga ng maingay diba? Pero napa-'oo' ako sa sagot ko dahil ayan na naman si crush.

"Good! Let's have a music trip!" alok niya na siya kong tinanggap... kahit hindi ako music lover.

Punyeta! Kumabog ang dibdib ko, hindi alam ang gagawin.

Isinalpak niya ang earphone sa akin saka nakinig ng music.



Pero ako, lihim akong kinikilig habang katabi ko siya.

Thursday, October 3, 2013

Parasite

Gumising siya ng umaga. At--nagulat siya sa kakaibang ingay na nanggagaling sa ilalim ng kanyang higaan. Isang ingay na hindi pangkaraniwan para sa kanyang pandinig ngunit nagpapaalala sa kanya na may nangangailangan ng kanyang tulong. Sa mga oras na iyon, gusto niyang sumuko ngunit kailangan niyang gawain ang bagay na iyon para sa kanyang kapakanan at sa nangangailangan ng kanyang tulong.

Sumilip siya sa ilalim kung saan nagmumula ang ingay pagtapos niyang bumangon sa kanyang hinihigaan, mag-unat ng katawan, at mag-ayos ng sarili. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita niya ang alaga nitong pusa. Diring-diri at hindi makapaniwala sa nakikita ng kanyang mga mata.

Nakita niya itong naghihingalo, nilalanggam, lagas ang mga balahibo, at natatakpan ang buong katawan ng mala-lupang peste na nakadikit sa balat nito sa isang sulok. Para itong isang malutong na balat ng piniritong manok kung ihahalintulad ang itsura ng balat nito, at may kulay itim na siya namang nagbibigay sa kanya ng matinding kati na parang isang inaamag na kanin. Hindi ito basta-basta natatanggal sa balat at dumudugo ito sa tuwing kinakamot ng pusa gamit ang kanyang kuko. Isang bagay, para sa kanya ang nagpataas ng kanyang balahibo.

Makikita sa bawat araw na nagdaan ay unti-unting kumakalat ang sakit sa katawan nito habang nabubuhay at unti-unti itong pinapatay sa sobrang sakit at sobrang kati. Ngunit... sa hindi sinasadyang pagkakataon, aksidenteng nadapuan siya ng kaunting dumi galing sa pusa. Nahawa siya sa sakit. At huli na nang malaman niyang hindi nagagamot ang sakit na iyon.

Tuesday, October 1, 2013

Introduction

Mula nang una ko siyang makita na pumasok sa klase, wala na akong ibang inisip kundi ang malaman ang kanyang pangalan. Sabihin na nating na-love at first sight ako sa kanya.

Lalapitan ko sana siya sa kanyang puwesto nang biglang dumating si teacher. Mula sa magulong klase ay bigla itong naging pormal. Tahimik ang lahat.

Bilang pambungad, sinabi ni teacher ang kanyang pangalan, saan nakatira, edad, at subject na kanyang tinuturo.

"Now its time to introduce yourself here in front, class," nakangiting sinabi ni teacher.

Ayos! Dahil makikilala ko siya!

Marami-rami pang mag-aaral ang nagpakilala ng kanilang pangalan. Hanggang sa dumating na nga ang kanyang pagkakataon upang ipakilala ang sarili.

Binanggit niya ang kanyang pangalan na parang isang magandang musika, ang kanyang edad na hindi nalalayo sa akin, at lugar kung saan ito nakatira. Sayang, malayo ang bahay nila sa amin!

Nagbanggaan ang aming mga tingin saka ko siya nginitian.

Nginitian niya rin ako pabalik.

Maraming salamat sa introduction dahil nalaman ko ang kanyang pangalan.

Saturday, June 8, 2013

Huling Sundalong Hapon

Huling Sundalong Hapon
Copyright 2013 by Jay Calicdan

Para kay Lakietitz, sa Team Whoo (kilala niyo na kung sino-sino kayo), kay kuya Mizukoshi Kaito na siyang inabala ko (habang nagkaklase sila) para magbigay sa akin ng Japanese Lesson, at kay Patrick John para gawin ito.

... nasaan ang dyaryo ko?...

Jonathan
Dear diary.

Alas siyete na iyon ng gabi nang makita ko ang oras sa relo habang nagsusulat ng lecture sa classroom. Gabi na pala, at halos hindi ko na namalayang mauubos ko na pala yung isang notebook sa dami ng lecture na hindi naman magagamit, gayon din ang oras dahil sa walang katapusang pagsusulat na ginagawa namin habang tahimik ang lahat sa klase. Walang anu-ano'y nagmadali na akong lumabas ng klase na hindi na nagpaalam pa saka sila napatingin sa akin.

"Uwian na!" sabi ko, saka lang nila napagtanto. Kailangan ko na talagang umuwi ng bahay dahil sa isa pang trabaho na kailangan ko pang tapusin sa loob ng magdamagan--ang pagsusulat!

Oo, pagsusulat. Walang kamatayang pagsusulat. Kailangan ko pa kasing tapusin ang isa pang kuwento para ipasa sa Literary Competition. Deadline na kasi bukas yung submission kaya hahabol ako. Humahabol ako kasi kailangan i-sumite ko ito ng sulat-kamay pero may isang problema: namamaga na itong mga daliri ko sa paghawak ng natigas na panulat. Hindi rin naman kasi tatanggapin yung mga computerized o minanikilya kaya naiinis ako. Kaya kung nagsasalita lang itong kamay ko, sigurado, mumurahin na ako nito o kaya e bubugbugin na ako sa sobrang pagod. Halos hindi na ako makapaghawak ng gamit dahilan ng panginginig pa nito sa sakit. Pero alang-alang sa gustong makamtan, gagawin ko. Pipilitin ko at siguradong hindi na ako mapapatawad nito.

Halos masubsob ako sa lupa nang tumakbo ako nang mabilis pagkababa ng jeepney saka tinahak ang malubak na daan papauwi sa amin. Kailangan ko nang magmadali kasi mahaba-haba pa yung sisusulat ko nakailangang tapusin sa lalong madaling panahon. Medyo malayo-layo pa yung uuwian ko at hindi maaaring lakarin na aaksayahin lang ng tatlongpung minuto at labing limang minuto naman kung tatakbuhin nang hindi hihinto. Kailangang mabilis... na siyang ginawa ko na walang pahinga. Kaya kong magpakamatay alang-alang sa sining ng pagsusulat.

Medyo nakakalahati ko na ang layo ng daan pauwi ng bahay nang mapatid ako sa malaking bato at madapa, saka naihampas nang malakas ang noo sa matulis na bato. Sa sobrang lakas ng pagkakapalo nito, nakita ko na lang ang sarili na nakadapa sa maalikabok at mabatong daan. Hindi ako kaagad nakatayo sa sobrang sakit at hirap akong tumayo. Sa pagpalo, parang naramdaman ko pa ang pagbiyak ng bungo ko pero hindi naman ganoon ka-grabe.

Nasa ganoon akong lagay nang makaramdam ako ng kakaibang bagay na siyang nag-approach sa akin. Kinabahan ko sa mga sandaling pumalo nang malakas ang ulo ko sa bato habang kumakabog ang dibdib ko na parang tinatambol nang sobrang lakas. Hindi ko alam kung dahilan lang ito ng pagkapagod o nagsasabi ng kakaibang kaba itong katawan ko. May awra kasi na napakalakas, tapos nakakatakot pero hindi ko alam kung ano iyon. Maliwanag na parang may isang bagay sa akin na siyang nagpataas ng balahibo ko hanggang anit.

Nakadapa pa rin ako sa lupa nang unti-unti kong itaas ang ulo. At--natakot nang malamang nakahawak pala ako sa isang paa na nakatayo sa harapan ko. Mayroon itong suot na sapatos na kung tawagin ay combat na karaniwang sinusuot ng mga sundalo. Pero, kakaibang combat ang nahawakan ko na nangungumbinsi sa akin na hindi ito pagmamay-ari ng sundalong Pilipino. Paano naman kasi, meron itong matalim na kutsilyo na nakalagay sa gilid nito na siyang di sinasadyang nahawakan ko kasabay ng pagdugo ng palad ko. Masakit at alam ko. Alam ko dahil sundalo ang tatay ko, at alam ko ang itsura at korte ng combat niya kumpara sa nahahawakan ko ng mga sandaling ito.

Nakakapit ang kaliwa at duguan kong kamay sa mga paa niya na nagpadagdag ng takot ko. Napakalaki! Dito na itong nag-umpisang dumugo nang tuloy-tuloy dahil sa nahawakang kutsilyo. Ramdam ko ang sobrang sakit at lalim ng natamo nito sa matalim na blade. At nang sundan ko pa ang pagtingin nito pataas, naaninag ko, may armalite na tumutok sa akin. Itinutok ng kung sino man siya ang malaki nitong armalite saka inilabas ang malaki nitong kutsilyo na nakakabit sa dulo nito na sabik na sabik na isaksak sa akin. Nakita ko, isa siyang malaking tao, nakatingin sa akin, nakatapat pa rin sa mukha ko ang kutsilyo at parang may gustong sabihin sa akin...

"私の新聞はどこ?!"

Madilim, pero mabilis ding nakapag-adjust ang paningin ko. Nanlaki ang mga mata ko ng mga oras na iyon na halos hindi makapaniwala. Nanggigigil siya, marahil sa galit. Hindi ko alam kung sisigaw ako o ano kasi kilala ko siya at nakita ko na siya, hanggang sa...

(P.S. Teka lang, saka ko na muna ito itutuloy. May bisita yata ako ngayon. Hinahanap yata ako. Isa pa, pagod na rin akong magsulat. Itutuloy ko na lang mamaya kapag may oras ako. Ikukwento ko na lang dito mamaya kung sino siya. Sigurado, importante ito kaya じゃ、またあとだね。)