Tuesday, December 30, 2014

Jay on 21

Rizal day, it's Jay Calicdan's 21!



Sampung segundo na lang bago mag-December 30--Rizal day, at kaarawan ko.

Pagpatak ng alas dose ng hatinggabi, basta na lang nangalaglag ang mga luha ko sa mata. Ewan ko kung bakit.

Masakit ang loob ko dahil wala sa tabi ko ang siyang magpapasaya sa akin sa napakahalagang araw ng buong buhay ko.

Dalawampung taong gulang na ako. Masigla pa naman pero hindi maayos ang pagtatapos ng huling sandali ng buhay ko bilang menor de edad. Ito na ang katapusan ng kabataan ko na punumpuno ng mga masasaya at malulungkot na alaalang nagbuo sa akin bilang ako. Panahon ng katapusan, kung saan, ang mga alaala ng kahapon ay hindi na maibabalik pa sa dati kahit kailan. Parang... isang luha na minsan nang pumatak sa aking mga mata na siyang sumunog ng mga mahahalagang alaalang hindi na maibabalik pa kahit kailan.

21 na ako, at parang naririnig ko pa ang tunog ng kanta ng 2ne1.

P.S. Happy 21st! Happy birthday, Jay Calicdan!

Friday, December 26, 2014

Bola

Hindi ko alam kung nasaan ako ng mga sandaling ito. Tahimik ang paligid nang marinig ko ang malakas na bell. Nasa isang eskuwelahan pala ako, habang nakaharap sa malawak at damuhang school ground.

Sa bilis ng pangyayari, agad napuno ng mga estudyante ang school ground. At maliban sa mga lalake, wala akong ibang nakita kundi puro bola.

Bola... bola... ang daming bola...

Tanaw ko mula sa bleacher ang shinu-shoot na bola sa butas na iyon. Ang bagay na iyon na siyang kinaaaliwan ng napakamagaslaw kong isipan. Kung saan, sa isipan ay lihim akong kinikiliti ng sexual sensations dahil roon na siyang ginagawa ng nagsh-shoot. At siyang nagsh-shoot na lihim ko ring pinagnanasahan sa isipan habang suot ang jersy #8.

Sana... naging bola na lang ako...

Nasubsob ako sa damuhan nang tumalikod ako saka natamaan ng 'bola' sa aking likuran. Agad niya akong tinulungan sa pagtayo matapos siyang humingi ng paumanhin sa nangyari.

"Bagong classmate?" tanong niya saka ako tumango na walang salita na sinabi. Kailangang hindi ako padadaing sa nagpapapungay niyang mata, dalawang magkabilang dimples, matangos na ilong, at kasabik-sabik na labing ang sarap sigurong halikan sa mala-rosas nitong kulay. Pawisan na siya at bakat na bakat ang buong katawan na malaman sa basang jersy na sobrang nipis. Napalunok ako ng laway at parang nalasahan ko pa ang pawis niya sa laway ko sa sobrang sarap. Nakakauhaw, kaya napainom ako nang di oras.

"Puwede ko bang laruin ang bola mo?" tanong ko. Agad niyang ipinasa sa akin ang bola niya saka siya ngumiti sa akin na pagkatamis-tamis--ang kahinaan ko.

"Masarap laruin ang bola ko kasi matigas diba? Pero ingatan mo, baka lumambot."

"Hindi ito lalambot basta't ako lang ang hahawak sa bola mo."

Ngitian at tinginang makahulugan... habang hawak ko ang matigas at kasabik-sabik niyang bola.

Thursday, December 25, 2014

Belenismo

Merry Christmas--sa makakabasa nito.
love, jay.

- - - - -

"May sasabihin ako sa iyo."

"Ano yun?"

"Malalaman mo kapag nagkita tayo sa Central Park sa Camp Aquino."

"Anong oras?"

"Bisperas ng pasko, alas onse y media."

"Bakit?"

"May sorpresa ako sa'yo."

"Wow. Sige."

Bago ibaba ang telepono, nagpahabol ako. "Sarah, mahal kita. Happy 7th anniversary!"

Matagal siyang hindi nakasagot, "I love you too!"

Hapon pa lang, nag-ayos na ako ng sarili. Marami akong problema ng mga oras na iyon pero pansamantala ko muna silang kinalimutan dahil espesyal ang araw na ito para sa aming dalawa ni Sarah. Espesyal ang gabing ito dahil pasko, at may isa pa: pakakasalan ko na si Sarah, tulad ng una kong ipinangako sa kanya, sa ikawalong anibersaryo namin mamayang gabi.

Pagpatak ng alas onse ng gabi, lumakad na ako matapos magsuot ng white coat and tie, itim na sapatos, at relo na kulay ginto. Pagkatapos nito, itinago ko sa likuran ko ang pulang rosas na paborito niya. Excited na ako sa sorpresa na inihanda ko para sa kanya. Siguradong magugustuhan niya ito--ang marriage proposal ko sa kanya.

Naaalala ko noong una ko siyang niligawan. Ganitong panahon din iyon na sobrang lamig pero ang saya ko dahil sinagot niya ako sa araw mismo ng pasko na nagsilbing 'regalo' niya sa akin para sa pasko. Ang amoy ng mga puno sa Central Park, ang maliwanag at nagkalat na makikinang na bituin sa kalangitan, at ang magagandang ilaw sa engrandeng belenismo. Ang saya.

Love is full of surprise ang mangyayari mamaya.

Napahinto ako sa madilim na parte nang makita ko si Sarah na may ibang kayakap. Nabigla ako at napaatras nang mapagtanto at makilala kong si Jun ang kanyang kayakap--ang best friend ko!

Naghawakan sila ng kamay pagtapat sa makulay at maliwanag na belenismo saka dahan-dahang nilisan ang Central Park.

At ako? Lumapit ako sa belenismo. Luhaan, habang hawak pa rin ang pulang rosas na paborito ni Sarah, at isang maliit na kahon ng singsing na isusuot ko pa sana sa kanya. Mag-isa lang ako sa buong Central Park kaya naglabas ako ng matinding sama ng loob habang nagsasaya ang mga makukulay na ilaw ng bumbilya.

Talaga nga namang 'Love is full of surprises.' Kaya na-sorpresa din ako nang malamang may ibang mahal na si Sarah.

Napaupo na lang ako sa harapan ng belenismo habang pinapanood ito.

Friday, December 12, 2014

Laman at dugo

WARNING: This post contains explicit scenes and it is not suitable for readers below 18 years of age.

- - - - -

Naalala ko na naman ang kabit kong si Amanda. Sumasabik na naman ako sa kanya sa tuwing naiisip ko siya. Basta ko na lang siyang naalala nang bigla akong makaramdam ng matinding libog dahil sa natitirang bisa ng viagra na pinainom niya sa akin kagabi sa opisina saka kami nagtalik sa kuwarto niya. Gusto ko na naman siyang angkinin at pasukin.

Hindi sinasadyang nadatnan ko siyang nasa tapat ng pinto pagpasok ko sa kuwarto ko para magtrabaho. Nakita ko siyang dahan-dahang humiga sa kama namin ni misis na wala ng mga sandaling iyon sa bahay. Eksakto ito para ma-solo namin ni Amanda ang isa't isa habang walang ibang taong mangingistorbo sa aming dalawa. Gusto kong laspagin ang masikip niyang pag-aari gamit ang pagpasok ng sabik at naghuhumindig kong pagkalalake. Hindi na ako makapaghintay.

Agad kong sinakop ang walang malay niyang katawan nang daganan ito ng hubo't hubad kong katawan. Mabilisan kong pinagtatanggal ang bawat saplot na nagbabalot sa kanya. Ang katawan niyang kinasasabikan ko't nagbibigay sa akin ng kaligayahan at masensasyong kiliti para magbigay kasarapan sa akin bilang isang tunay na lalake. At ako ang lalakeng pinakamasuwerte sa buong mundo na maka-jackpot ng tulad niya. Isang tulad niyang masarap sa kama kaysa kay misis.

Napaungol siya nang simulan kong pasukin ang masikip at mainit niyang lagusan. Ungol na gustong-gusto niyang ginagawa na nagbibigay lalo sa akin ng kasabikan at panggigigil sa sarap. Sarap na sa kanya ko lang natitikman. Nag-umpisa ito sa dahan-dahan, hanggang sa pabilis nang pabilis, at palalim nang palalim. Walang hanggang pagbabayo at paggalaw ang ginawa ko tungo sa kasarapan.

Nagpagulong-gulong kami sa ibabaw ng kama. Damang-dama ng pag-aari ko ang init, sikip, lalim, at dulas ng kanyang pag-aari sa tuwing isinasagad ko ang pagpasok. Halos hindi ko masukat ang bawat sulok ng kanyang katawan na inilalayag ng kamay kong nagpapabalik-balik mula sa malalambot niyang dibdib at puwitan na ikinakatuwa naman nito sa huli. Sa bawat paglabas-pasok sa amin sumasabay sa pag-ungol nang malakas. Ayos lang kasi kaming dalawa lang ang nasa buong bahay.

Kaunting paglabas-pasok pa ang ginawa ko nang maramdaman kong malapit na ang pagsabog ng dagta ng buhay ko sa kanya. Isang dagta na siyang punla sa pagbuo ng bunga ng aking pangangabit. Matagal na naming pinag-isipan ang bagay na ito kaya isinabog ko ang maputi at masagana kong dagtang lumabas sa mahaba kong pag-aari na isinagad ko hanggang sa loob ng kanyang sinapupunan. Parho kaming napasigaw sa rurok ng sarap, tagumpay, at kaligayahan kaya pareho kaming nanlumo, pinagpawisan, at napagod habang hingal nang hingal.

Nang natiyak kong nasimot na ang dagta ng buhay sa akin ay unti-unti kong hinugot ang aking mahaba na nakabaon sa masikip niyang lagusan at napahiga sa tabi niya. Sandali akong pumikit at napamulat nang naririnig kio siyang umiiyak.

"Huwag kang mag-alala, Amanda. Hihiwalayan ko ang asawa ko at sasama na sa iyo para bumuo ng masayang pamilya na pagsasaluhan natin," bulong ko sa kanya saka ko siya hinalikan sa kanyang labi, leeg, hanggang bumaba ito sa dalawa niyang dibdib saka sa pagitan ng kanyang hita. Wala na akong pakialam kung makita niya pa ang buo kong katawan na walang saplot.

Katapat ng higaan ay ang pintong biglang bumukas saka ako nakarinig ng mga naglaglagang gamit mula sa kamay ng misis ko. Agad ko siyang tinignan nang mata sa mata saka niya kami nahuling parehong hubo't hubad ni Amanda. Nakita ko sa mata ng misis ko ang paggilid ng kanyang mga luha saka siya nagsisisigaw.

"WALANGHIYA KA!!!"

Wala akong nagawa. Hinayaan ko lang siya na saktan ang katawan ko na maluwag kong tinatanggap.

"Magsasama na kaming dalawa ni Amanda. Maghiwalay na tayo!"

"Bastos kang malibog ka! Tangina mo, mamatay ka na!!!"

Nagtaka akong hindi niya sinugod si Amanda. Nagpatuloy siya.

"Bakit??? Bakit mo hinalay ang sarili mong anak?!!!..."

Paglingon ko sa higaan, hindi si Amanda ang nakita ko kundi ang anak kong dalaga. Hubo't hubad ito habang nakatingin sa kisame, hindi nagsasalita pero patuloy lang ang pagdaloy ng luha. Bigla akong natauhan at nagising sa kamalayan. Nagsisisi ako ng may kahihiyan dahil sa kasalanang pagtikim ng bunga ng sariling laman at dugo. Umikot ang panignin ko at nawala ako sa sarili...

Wednesday, December 10, 2014

Morris Mauricio

Tanghaling tapat.

"Pabili po..." sabi ng isang lalake sa mababang boses habang nakahubad ito ng pang-itaas at nakasabit sa balikat nito ang itinuping t-shirt. "Marlboro lights, dalawang sticks."

Mula sa sala, sandali akong naantala ni Charlie sa panonood ng teleserye. Medyo nabigla ako kasi nakita ko na naman ang nakahubad niyang katawan. Okay sa olrayt, hanggang doon ang abs na masasabing 'puwede nang dilaan' kaya napahinto ako.

"Ano na kasi ulit?"

"M-marlboro lights... bakit ganyan ka makatingin sa akin? Ang guwapo ko no?"

Napa-oo ako nang hindi sinasadya pagbigay ko ng dalawang sticks. Medyo makahulugan.

"B-bakla ka ba?..." nag-aalanganing tanong ni Charlie.

"Hoy! Hindi ah! L-lalake ako, at naiinggit lang ako sa abs mo..."

"Batakin mo naman kasi yang katawan mong payat kung minsan para magka-abs ka," saka siya umalis nang hindi na lumingon pa sa akin. Bumalik na lang ako sa panonood ng teleserye sa sala.

"Pabili po..." sabi ng isang lalake sa mababang boses. Sigurado, si Charlie na naman iyon kaya agad akong pumunta ng tindahan pero wala siya sa harapan. Walang tao, kahit saan.

"Huwag mo nga akong lokohin, Charlie!" pagbabala ko pero walang 'Charlie' na nagpakita. Walang tao sa paligid, pero malinaw na may nagsalita. Anong nangyayari?

Nakaramdam ako ng takot ng mga sandaling iyon. Hindi ko alam kung ano ang malinaw na dahilan ng pagkaba ko at pagtaas ng balahibo ko gayong wala naman akong dapat ikatakot? Sa tingin ko, may maling nangyayari dito.

Naaalala ko tuloy ang kuwento ng kapit-bahay namin na bumibili rin dito. Nang bumili siya sa tindahan namin ng mga tanghaling-tapat, may nauna na daw nagsabi ng 'pabili po' kesa sa kanya. Iyon din ang araw na walang tao sa buong kabahayan kaya napatakbo siya pauwi nang makita ang pinanggalingan ng mababang boses. Nakita daw niya itong nasa tabi ng tindahan: nakaitim, tapos nakatingin sa kanya. Nakakatakot daw ang itsura nito na may boses na parang nanggagaling pa sa ilalim ng lupa, saka nito iniunat ang mga malalakaing pakpak na parang kukunin siya't gustong ilipad sa kalawakan.

"Pabili po..." sabi ng isang lalake sa mababang boses. Nakakatakot ngang pakinggan pero hindi na ako makagalaw o makatakbo papasok sa bahay nang manigas ang paa ko. Parang hawak niya yung paa kong hindi makaalis hanggang sa sinubukan kong harapin siya mula sa likuran.

Oo, nasa likuran ko lang siya dahil doon nangaling ang boses. Tanghaling-tapat pero takot akong lumingon nang dahan-dahan sa likuran ko. Nanuyo yung lalamunan ko, pinagpawisan ako ng sobrang lamig, at nanginginig yung buong katawan ko nang mapaatras ako matapos kong makita siya sa tabi ng tindahan. Totoo nga ang sinasabi ng iba.

Nandoon siya: kulay itim ito, nakatingin sa akin, may malaking pakpak mapupulang tuka, at may dilaw na palong. Alagang "Talking Myna" lang pala namin ito na si Morris! Napakunot ako ng noo...

"Pabili po... Hwa-ha-ha-ha-ha!!!... Prrr... (sisipol) Pangit! Pangit!... (sisipol) Hello po!..." sabi ni Morris sa akin.

"Punyeta ka, tinakot mo'ko!" saka ako napahalakhak nang malakas saka siya sumabay matapos sumipol nang malakas.

- - - - -

*Para sa kaibig-ibig na ala-ala ng yumaong 'The Talking Myna Bird' na si 'Morris Mauricio' na naging parte na sa buhay namin bilang kapatid at pamilya.

Morris Mauricio
2001-2008

Tuesday, December 9, 2014

Cherry blossom

Kay Matsui

- - - - -

Sa gabing malamig at walang kasama ay ikaw ang nasa isipan

Ang mahinahong lamig ng hangin na humahampas sa pawisan kong katawan

Kasama ang pangambang baka di na magbalik pa ang pagmamahal mo sa akin

Umaasa pa sa iyong ipinangakong magbalik ka't mamahalin ako habang nasa ilalim ng puno ng Cherry Blossom

Rumaragasang luha ang dumadaloy sa aking mga mata

At sakit ng damdamin matapos kang mamaalam at nagpunta sa giyera ng Iwo Jima

Ngayon ako'y naghihintay sapresensya mo ngunit balia ni Oji-sama sa aki'y "Wala na siya"

Oras noon ay dumaloy na hindi ako lumuha

Humihiling na sana'y magising sa bangungot na ito

At habang pinagmamasdan ang manipis at magandang talulot ng Cherry blossom sa lupa,

Narinig ko ang boses mong gusto akong gisingin

At sa pagdapo ng isang talulot sa luhaan kong pisngi ay ang pagbukas ng mata ko habang nasa tabi mo na nagsasabing, "Nananaginip ka!"

Wednesday, November 26, 2014

The Letter

Let everyone have their freedom of speech to

Express their inner feelings by writing

Toward the colorful perspective in

This quirky world of beautiful life, and

Enlighten the mind of others that facing the

Realities, happiness, and challenges given by Our Dear God

- - - - -

Hello world and the whole universe!
Have a great day!

Tuesday, November 25, 2014

Para kay SJ

Dear Sarah,

Kamusta ka na? Sigurado, matagal na panahon na ang nakalipas simula noong huli tayong nagkita. Sa ngayon, ayos lang ang pagdaloy ng pamumuhay ko... na wala ka... na hindi ka nakikita... na hindi ka nakakausap... hindi ko alam kung bakit hanggang sa mga sandaling ito ay patuloy pa rin ang pag-isip ko sa iyo gayong wala na akong karapatan sa iyo at sa pagmamahal mo.

Bago tayo maghiwalay, may ilang mga bagay akong pinagsisisihan at gustong sabihin sa iyo pero kinulangan ako ng lakas ng loob para sabihin  ang lahat ng iyon sa iyo.

Una, pasensya na kung hindi ako naglakas ng loob na sabihin sa'yo noon na gusto kitang makasama ng panghabangbuhay. Pasensya na kung hindi ko natupad ang mga pangako ko sa'yo noong tayo pa. Alam kong iyon din ang dahilan kaya lumayo ka.

Pangalawa, salamat dahil sa loob ng pito at magwawalong taon nating pagsasama simula noong mga bata pa tayo hanggang sa nagdalaga't binata na, nagkaroon ako ng masaya at makulay na buhay dahil sa'yo. Salamat dahil, nang dahil sa iyo, naging maayos ang buhay ko dahil ikaw ang inspirasyon ko kahit tago ang ating relasyon. Nariyan ka lagi sa tabi ko sa hirap at ginhawa, sa lungkot at saya. Hinding-hindi ko kalilimutan ang lahat ng iyon dahil kahit wala ka na sa buhay ko, babaunin ko ang mga iyon habambuhay.

Pangatlo, paalam. Sana, sana lang, kung nasaan ka man sa mga sandaling ito, sana, masaya ka. Huwag mo na akong alalahanin dahil tanggap ko na ang lahat sa iyo. At oo, alam ko na ang lahat at hindi mo na kailangang magpaliwanag pa. Ang sa akin lang, ginawa mo ang parte mo na lumayo sa akin para sumaya ka sa piling ng iba. Masaya na akong nakikita kang masaya sa iba at mapapanatag ako kung ganoon. Alam kong alam mo rin na ito lang ang bagay na maibibigay ko sa'yo para sa ikaliligaya mo dahil mahal kita na higit pa sa buhay ko. Ingatan mo ang bago mong mahal tulad ng pagpapahalaga mo sa pagmamahal ko. Hanggang dito na lang ako...

Nagmamahal sa'yo ng lubos,
Jay

Sunday, November 9, 2014

Autumn Tale

May isang napakaguwapong bata sa ospital na may gulang na tatlong taon. Naroon siya kasama ang kanyang tatay sa labas ng nursery room kung saan, tanaw nila ang dalawang sanggol na babae na bagong silang. Nasa kaliwa nito ay ang sanggol na babae na kanyang kapatid na ipinakita sa kanya ng kanyang tatay matapos siyang buhatin para ito'y matanaw.

"Anak, tignan mo ang maliit mong ate. Ang ganda niya diba?" masayang sinabi ng tatay sa anak na lalake.

"Hayun oh, tignan mo," turo ng tatay sa panibagong miyembro ng kanilang pamilya. "Ang ganda niya diba?" saka ito napatawa at ibinaba muna ang anak nitong lalake.

"Sandali lang ha, dito ka muna. Kukunin ko muna yung kamera para makunan natin siya ng litrato ha."

Ibinaba niya ang anak na lalake at naiwang mag-isa sa labas ng nurcery room.

Nagkataong lumabas noon ang nurse at naiwang bukas ang pinto kaya malayang nakapasok ang batang lalake sa loob ng nursery room. Walang ibang taong nakapansin sa kanyang pagpasok kaya wala nino man sa kanya ang nagpigil.

Naglakad siya at nilapitan ang dalawang sanggol na bagong silang. Pumagitan siya sa dalawang sanggol na babae saka nakita ang name card nitong nakasabit sa gilid ng maliit na crib. Lumapit siya sa crib ng kanyang kapatid na babae at kinuha ang name card nito, gayon din ang name card ng isa pang sanggol.

Pareho na niya itong hawak--nang ilaglag niya ang isa sa mga ito, at isa pa... hanggang sa dumating ang nurse saka pinulot ang nalaglag na name card. Nakita ito ng nurse kaya ibinalik niya ang name card... sa kabilang sanggol... at ang isa naman ay sa kabila nito... saka niya inilabas ang batang lalake at ibinigay sa kanyang tatay na agad siyang kinuha.

Dala niya ang kamera pero hindi na niya naituloy pa ang pagkunan nito ng litrato dahil sa sobrang tuwa. Ang batang lalake, nakatingin sa kapatid niyang babae. Napakainosente, at napakapayapa.

Wala siyang nalalaman, walang alam ang nurse. Wala ring alam ang magulang ng isa pang sanggol at mas lalong walang alam ang kanyang tatay na bumubuhat sa kanya na nagpalit ng name card ang dalawang sanggol.

Ang batang lalake, hindi na niya tinanggal ang paningin nito sa kapatid niyang babae hanggang sa mawala ito sa kanyang paningin habang lumalayo sa nursery room.

- - - - -

*Galing sa 16 Chapter mini-series na 'Autumn Tale'

Monday, November 3, 2014

Malambot

Gustong-gusto kong hinahawakan at pinipisil ang malambot na braso ni Arvin habang nakasuot siya ng boxer shorts and sando. Natutuwa kasi ako dahil hindi naman maganda ang katawan ko tulad ng sa kanya.

"Hmmpptt!!!" tinigasan niya ng mga sandaling iyon ang kanyang braso dahilan para tumigas ang pinipisil kong iyon at lumitaw ang malaki niyang masel. Nakakamangha at nakakatuwa, pero nainis ako kasi wala na akong mapisil.

Dahil nakaupo lang kaming pareho sa damuhan pababa sa isang batis, tinungo ng mga kamay ko ang hita niya saka ko pinagpipipisil.

"Hoy!" binugaw niya ang kamay ko sa hita niyang malambot. "Nakikiliti ako!"

Napakunot ako ng noo.

Inatake ko ang pagpipisil sa pisngi niya, sa tiyan, at sa binti... nang muli siyang nagreklamo. "Tsk!... tigilan mo na ako..."

Inirapan ko siya ng mata... na naituon ko naman sa malaki niyang dibdib. Abala siya sa pagbabasa ng libro nang tusuk-tusukin ko ng daliri ko ang malambot niyang dibdib.

"Alam mo namang may kiliti ako sa dibdib di'ba?!" napakunot na siya ng noo. Isinara niya ang libro matapos lagyan ng bookmark saka humiga sa damuhan at ipinikit ang mga mata.

Punyeta. Lahat ng mga pinipisil ko sa katawan niya, ipinagdadamot niya na sa akin. Kaya ko lang naman nagagawa iyon e dahil naiinggit ako sa katawan niya kasi wala akong ganoon.

"E eto, titigasan mo ba ito?" pinisil-pisil ko ang malambot na bagay na nasa pagitan ng dalawa niyang hita, na nasa ibaba ng kayang katawan, na nasa likuran ng suot nitong boxes shorts. Damang-dama ko ang laki ng kanyang dinadala na inakala ko noong una ay peke pero tunay pala.

Napadilat siya ng mata saka tumingin sa akin. Nabigla ako kasi hindi ko naman talaga dapat gagawin iyon at halos hindi ko na alam kung ano ang gagawin. Nakahawak lang ako doon, hindi ko pa ito magawang bitawan. Makahulugan ang tingin niya sa akin habang damang-dama ko ang unti-unti nitong pagtigas dahilan para makaramdam ako ng kakaibang sensasyon at kiliti sa kamay.

Ramdam kong pareho kaming nag-init nang lumapit siya sa harapan ko saka humangin ng napakapresko. Buti na lang, makulimlim... at walang nakatinging ibang tao sa aming dalawa...

Tuesday, October 21, 2014

Alitaptap

Malamig na gabi.

Hindi ako makatulog. Nakahiga na ako sa higaan nang bigla akong tumayo at lumapit sa bukas na bintana ng kuwarto. Hindi ako kaagad nakapagsalita nang hawiin ko na ang kurtina at mapansin ang mga nagkikislapang bituin sa kalangitan, kasabay nito ang mahinang pag-ihip ng malamig na hangin sa labas. Maliban sa mga ito, mas lalo pang nagpapatingkad ng ganda ng kapaligiran ang liwanag ng bilog na buwan dahilan para makahinga ako nang malalim. Tahimik na ang gabi maliban sa mga ingay ng kuliglig at kaunting usapan ng mga taong naglalakad sa daanan.

Nanatili akong naroon sa bintana. Tanging liwanag lang ng ilaw sa kuwarto ko ang nagbibigay liwanag pababa sa daanan kung saan nakita ko siyang huminto at tumingin sa akin pataas sa bintana kung nasaan ako. Nakasuot siya ng jacket na itim, pasok ang dalawang kamay sa loob ng bulsa. Agad din siyang umalis matapos magtama ang aming mga paningin. Sinubukan kong sampalin ang sarili nang malaman kong isip ko lang pala iyon.

Katapat ng bintana, napukaw ng isang alitaptap ang pansin ko. Naroon ito sa puno, palipad-lipad at parang naglalaro sa pagdapo sa mga dahon. Kahit malungkot ako, naging masaya ako dahil kakaiba ang kislap nito na parang bituin sa kalangitan. Ang liwanag! Sa tagal ng panahon, ito ang unang pagkakataon kong makakita muli ng alitaptap kaya naman agad ko itong sinundan kung saan ito papunta nang lumayo ito sa bakuran.

Agad akong naglakad nang dahan-dahan upang sundan ito ng tingin habang umiilaw ito sa ere. Sa ganoong paraan, nabibigyan ako ng aliw at saya ngunit may halong pangamba dahil wala akong kasiguraduhan kung saan ito papunta. Madilim ang gabi ngunit nabibigyan ito ng liwanag dahil sa tuwa kong makakita ng isang alitaptap.

Hindi ako tumigil sa paglalakad. Habang sinusundan ko ito ng tingin ay nagpadapo-dapo ito sa mga halaman at sa mga puno na kanyang nadaraanan. Hindi ko ito mapakawalan sa paningin hanggang sa huminto ito sa isang malaking puno at lumipad pataas. Sa mga sandaling iyon, hindi ako gumalaw.

Huminto ako sa paglakad at unit-unting lumaki ang mata habang tinitignan itong lumilipad paakyat sa puno. Pakiramdam ko, huminto ang paghinga ko at bumagal ang ikot ng mundo nang makita ko ang itaas nito na maraming alitaptap. Sobrang dami na halos hindi ko mabilang habang ang kanilang liwanag ay nangingibabaw sa dilim ng gabi. Lumilipad ang mga ito sa paligid ng mga dahon ng puno at nagpapalipat-lipat sa mga sanga ng puno na parang naglalaro. Dito ko na nakita ang kabuuan na para itong isang natural na Christmas tree na napakagandang pinagmamasdan.

Sandali akong huminto at kinilala ang paligid. Saka ko na lang nalamang nakarating na pala ako sa isang magandang parke na may maliit at napakaghandang lawa, ilang hakbang lang ang layo mula sa kinalalagyan ko. Ramdam ko ang lamig ng tubig na unti-unting umaalon gawa ng kaunting ihip ng malamig na hangin, gayon din sa pagtama ng liwanag ng buwan na nakikita sa tubig.

Muli akong napatingin sa puno na tila isang magandang Christmas tree. Nakangiti ko itong pinagmamasdan ngunit panandalian lamang itong nawala nang maalala ko ang isang bagay. Naalala ko noong pasko. Sa di malamang dahilan, napayuko ako. Nawala ang malamig na ihip ng hangin at dito ako biglang nag-init. Init na parang mayroong yumayakap na nagbibigay sa akin ng kaginhawaan sa malamig ng gabi.

Dahil ito sa kanya, naaalala ko pa. Siya mismo ang nagsabi sa akin, bago siya mawala, na ang alitaptap tulad nito ang siyang maggagabay sa akin papunta sa isang taong nakalaan para sa pagmamahal ko. Basta't magtiwala lang ako, pero walang nangyayari. At kung makikita ko man siya ngayon, siguro, wala na akong pakialam. Takot na akong magbukas muli ng puso para magmahal muli ng isang taong iiwanan lang ako. Wala na, wala... ayoko nang maniwala pa sa kasabihan niyang iyon dahil hindi totoo, at hindi nangyayari kahit kailan.

Patuloy lang ako sa panonood ng mga nagkikislapang mga alitaptap nang mapaatras ako nang may biglang lumitaw sa likuran ng puno. May tao! Kulay itim, naka-jacket, saka niya ako pinigilang tumakbo nang tawagin niya ang pangalan ko na may pamilyar na boses. Lumingon ako sa kanya saka ko siya nakilala. Siya ang nagbabalik na si Jonathan... habang nasa kamay niya ang isang umiilaw na alitaptap na ibinigay niya sa kamay ko. Hindi ko alam na siya pala ang nakita ko sa tapat ng bakuran kanina.

"Sabi ko naman sa iyo eh. Magbabalik ako... sa'yo..."

Wednesday, October 15, 2014

Kuya, Paalam: Isang Pasasalamat

I would like to extend my special gratitude to all the staff of The Work* for giving this very, very sentimental recognition of my short story titled "Kuya, Paalam" Naks! Ang lakas maka-English ang gaga! Ahahaha!!! #Award!
Sa katunayan, hindi ko na isinama sa entry ang pinakadulo nito na may lyrics. And the inspiration of this story was taken while looking at my PILOT G-TEC-C3 sign pen's ink (sponsor) at my notebook (na hiniram noong Team Building ng Industrial Psychology para sa attendance at hindi na ibinalik sa akin... hanggang ngayon!) and thinking about the Camp Aquino main gate along McArthur high way San Miguel, Tarlac.

To the readers who already read my story, this award is dedicated for you, for me, and for all of us!!! ^_^ :D

Kuya, Paalam
"Kuya, Paalam..." Lathala IV 3rd Place
This short story won the Third place in The Work presents "Lathala IV Awards. The Work Literary and Arts Comptetition" with a main theme 'Throwback' under the category of 'Pagsulat ng Maikling Kwento' Friday, September 5, 2014 at College of Human Kinetics AVR, Tarlac State University, Tarlac.

The Work Latlaha IV
The Work Latlaha IV
The Work is the Official Student University Publication of Tarlac State University and member of College Editors Guild of the Philippines.

Friday, October 10, 2014

Liwanag sa CR

Gabi na ng makaalis kami ng Banaba, San Mateo Rizal para umuwi sa Tarlac gamit ang sasakyan na minamaneho ni daddy kasama ang ka-opisina nitong babae na nasa passenger's seat at isang ka-opisinang lalake na katabi ko sa likuran. Dahil nakatulog sa biyahe, hindi ko kaagad namalayan na nasa Tarlac na kami pero bakit kami nasa San Nicholas? May mali dito. Kung talagang uuwi kami ng bahay, bakit nilagpasan ni daddy ang San Miguel kung saan naman talaga kami dapat umuuwi?

"Gabi na kasi. Hindi na tayo makakauwi."

Hindi sapat ang dahilan ni daddy para sa akin. Kung makakauwi, makakauwi kami kung gugustuhin namin. Huminto kami sa isang resto bar kung saan kami lang yata ang customer. Maya-maya lang, bumiyahe ulit kami papunta sa isang subdivision, kung saan nakatira ang lalake at babaeng ka-opisina ni daddy.

Nang makarating, ipinatuloy kami ng babae sa bahay niya. Dito ibinaba ni daddy ang mga gamit pang-biyahe. Sa buong bahay, tatlo lang kaming nasa loob, naghahanda ng matutulugan, hanggang sa natulog kami ni daddy sa loob ng kuwarto.

"Magsi-CR lang ako ha, diyan ka lang."

Tulog na ako ng mga sandaling iyon nang gisingin ako ni daddy saka siya nagpaalam na magsi-CR. At mula sa CR, tanaw ko ang kulay dilaw nitong liwanag na abot sa kuwarto ko. Pero bago iyon, bakit siya nakahubad ng pantaas? At bakit niya tinatakpan ng unan ang ibaba nitong parte? Oo nga naman kasi matanda na siya at hindi niya puwedeng ipakita yung kanyang karga sa akin.

Hindi ako kaagad nakatulog dahil nagising niya ako. Pero bakit pa rin nakasindi ang ilaw sa CR? Bakit hindi niya sinarado ang pinto?

Bumangon ako at dahan-dahang tinungo ang pinto. Unti-unti akong sumilip palabas upang tanawin ang sala nang mabigla ako sa nakita ko. Si daddy, hubo't hubad na nakaluhod at nakabukaka habang hawak ang tigas na tigas na naghuhumindig nitong mahaba na nakatutok na sa pagkababae ng ka-opisina niya.

Nasa ibabaw ng nilatagan na banig at foam sa sahig ang nakahigang hubo't hubad ring ka-opisina ni daddy na nakabukaka na rin at handang-handa na sa pagpasok ng pagkalalake ni daddy sa pagkababae ng ka-opisina niya.

At dahil sa taranta, napa-'uy!' at dire-diretsong pumatong sa ibabaw ng babae si daddy para itago ang kanilang hubo't hubad na katawan nang makita ako ni daddy na nakatingin sa kanilang dalawa. Madilim na ang buong kabahayan ng mga oras na iyon pero nakita ko pa rin sila dahil sa kaunting liwanag na nanggagaling sa bumbilya ng CR na tumatama sa hubad nilang katawan.

Natakot ako ng mga sandaling iyon at hindi alam kung ano ang gagawin. Hindi ko alam kung bakit, basta na lang akong lumabas ng kuwarto saka nakita silang dalawa na nagkapatong na saka dumiretso sa CR. Doon ako umihi saka bumalik sa kuwarto at nahiga.

Maya-maya, dumating si daddy mula sa sala. Kinakausap ako habang ako, hindi makapagsalita. Oo daddy's boy ako na halos close kaming dalawa pero nag-iba na ang tingin ko sa kanya dahil doon.

Hindi ko na siya daddy. Takot na ako sa kanya...

- - - - -

* I never tell this story to anyone that was happen when I was on Grade 2, year 2002 and up until now, I still don't know why I still remember these awkward things.

Thursday, October 2, 2014

Just a Memory

A guest post
Copyright © 2014 by Elaine San Pedro

- - - - -

1
It's like a mist
Dropped on my fist
Whenever I step my feet
It was then I meet

2
From a dark crowded street
He wave and greet
While handling a gift
Even we have a tiff

3
He runs along the road
Accidents are broad
I cried and shout
He past its bout

4
Seeing you in the crave
I must strong and brave
Years, months, and days had past
Memory and love never last.


-Elaine San Pedro

Wednesday, October 1, 2014

Vita milk

(Isang Prequel mula sa kwentong 'Vanilla milk')

- - - - -

Nakita kong mayroong sinisipsip ang kaklase kong babae nang madatnan ko siya sa pathway ng OSA, TSU. Kasabay nito ay ang pagkain niya ng saging na senyorita. Nakita kong sarap na sarap siya sa pagtawa habang nakikipagkuwentuhan. Sa pagtawa niyang iyon, di na niya inalintanang makita ng iba ang ngala-ngala niya. At sa kabutihang palad, hindi siya nababaknal kahit minsan lang.

Tawa lang, sige lang. Bira lang nang bira sa pagtawa habang kumakain ng saging.

Nasa ganoon akong porma nang tinawag ako ng isang kaklase at tumabi sa kanya. Di sinasadyang nakatabi ko na pala ang secret crush ko. Nagkataon lang, at sa pormang iyon, magkatabing bag naming dalawa lang ang pumapagitan sa amin. Di kami maaaring magdikit kahit gustuhin ko man.

" 'tol, mani," pag-aalok ni secret crush sa akin na magalang kong tinanggihan. Kung puwede lang sanang sabihin ko sa kanya na siya ang gusto ko, sasabihin ko... pero hindi. Kinilig ako.

Bahagyang napatingin ang mga kakuwentuhan niya nang yumuko ako at mahalata nilang ngumingiti ako ng kakaiba sa paningin nila.

Muntik na akong mahuli.

Tuloy lang ang masaya nilang tawanan habang nagbabasa, nang makarinig ako ng pagsimot ng inumin sa sinisipsip na bote pagkatapos ng tawanan. Di ko napigilang mapatingin sa pinangyarihan ng tunog. At sa mga sandaling iyon, awkwardly, nagbanggan kami ng tingin ni secret crush, saka ako bumaling ng tingin. Sa kanya pala nanggaling ang ingay.

Napangiti ako pero di nagpahalata. Di ko maitatangging paborito ko ang sinisipsip at iniinom niya: Vita milk!

Nang maubos, hawak lang niya ang boteng walang laman. Ipinupukpok lang niya ang ilalim nito sa ibabaw ng upuan at habang ginagawa niya ito, may ibang bagay na ang pumapasok sa isip ko na ginagawa lang ng mga kalalakihan sa sariling pag-aari... saka niya itinaob ang bote at tumapon sa sahig ang natirang laman na ga-kutsara na lang ang dami na parang 'luha' o 'katas ng buhay' na lumabas sa 'bote' na parang pagkalalake. Kulay puti kasi eh.

Napatingin ako sa sahig. Nabigla, at itinago ang pagpipigil na tawa.

Wednesday, September 24, 2014

Pahiram ng salamin

Huli na akong nakapasok ng examination.

Lagot ako. Hindi na ako pagbibigyang mag-exam pa roon. Strikto yung professor ko doon na matindi ang atensyon at pagdidisiplina sa oras. Palibhasa kasi, half-Japanese, pero may sinabi siya sa akin, "Pagbibigyan kita for second time around but this time, make sure you'll be there on-time. Maliwanag?"

Deal. At kinabukasan ng hapon ang schedule. Wagi!

Ang sabi, dito daw sa office ni Sir saka na ako nag-exam pagdating. Buti na lang nakapagbasa ako ng kahit kaunti sa nagkakapalan kong reviewer. At suwerte ako! Lahat ng mga nabasa ko, lumabas! Sagot na lang ako nang sagot. Ang saya-saya!

Sandali akong na-distract nang dumating si Sir, makalipas lang ang minuto, kasama ang isang estudyanteng nahuli rin ng examination kahapon. At dahil magkaibang subject yung sinasagutan namin, ipinagtabi kami. Wala naman daw malisya kung magtabi ang dalawang lalake, diba? sabi ni Sir saka niya kami iniwan.

Uy! Yung estudyante, Engineer! At para naman sa kaalaman ng mga nakararami, kung baga sa libro, best-seller ang mga lalake ng Engineer para sa mga malalanding babae pati na rin pala ang matindi nilang kakumpitensya: ang sangkabadingan ng buong eskuwelahan. Pugad kasi ang college nila ng mga guwapong lalake kaya naman napataas ako ng kilay... pero di ako nagpahalata and why should I do that stupid damn thing in him anyway? Maybe it is a product of my personal insecurities sa kapwa lalake kasi medyo average din naman ang ganda kong lalake. At oo, bet na bet ko ang mga lalake ng Engineer--malaman, siksik, liglig, at nag-uumapaw. Hindi ko yan dini-deny! Pati ang katabi ko ng mga sandaling ito, kursunada ko. Guwapo eh. May reklamo? At wala naman masamang mang-angkin at magpantasya ng guwapong tulad nito--sa isip, diba?

Napaisip ako na sana'y magtagal pa ang oras naming dalawa sa loob ng opisina ni Sir... habang katabi ang lalakeng ito. Yung pangalan niya? George Alfonso. Nakita ko lang naman yung nakasabit niyang ID sa bewang niya na pasimple ko talagang tinignan. At yung birthday? August 8, 1993. Hmmm... nabuo siya ng mga Disyembre. Alam ko na ang tinataglay ng mga magulang niya. Likas sa galawang higad! Meron pa! Yung picture niya sa ID. Punyeta, paano na lang kaya kung tuluyan na nga akong naging babae, sigurado para akong nanalo sa loto 'pag napangasawa ko siya! Ang guwapo, sa picture pa lang, ulam na. At kailangan na lang dilaan para solve-solve pero pa'no ko nalaman? Ika nga ng 90.7 LOVE Radio, "Diskarte lang yan!"

Gustong-gusto ko siyang makatabi ng mga sandaling ito. Crush ko siya, gusto ko siya... pero ayokong magpahalata. Nawawala na ako ng concentration sa pagsagot ng exam isa pa, lalake pa rin ako. Kung magpapakabakla ako, dapat pangatawanan ko na. Kung aasta ako na parang babaeng ma-fall sa lalake, dapat magpa-sex change na ako. Pero hindi. Lakake pa rin ako at masarap maging lalake... lalo na ang kapwa lalake... kahit ayokong tumikim!

Lumalandi na naman ako, pasensya na.

Sa tingin ko, tapos na siyang magsagot. Sandali siyang tumingin sa akin. Mata sa mata saka siya umatake ng nakamamatay na ngiti na siyang nagpakiliti ng puso kong sa kanya ko lang naramdaman. Push na 'tooo!!!

"Tol, anong oras na?"

Nalito ako, "Quarter to five," nakangiti kong sagot.

Pero kakaiba na yung tingin niya sa akin, "Ba't namumula ka? May sakit ka?"

"Ay! W-wala 'to. Ayos lang ako, George..." nabanggit ko nang hindi sinasadya yung pangalan niya.

"Kilala mo'ko?--"

"H-hindi, nakita ko kasi sa ID mo," saka ako tumawa. Epical. Nakakahalata yung lalake na may bading sa paligid niya. Punyeta talaga, nakakahiya! At nakakadisgrasya talaga kahit kailan ang kalandian. Bakit naman kasing may malandi pang tulad ko?

"Anyway... puwedeng pahiram ng salamin kung meron ka?"

Ooopsss... metrosexual. Retrosexual, kung hindi ako nagkakamali... ganyan siya.

Sure! Why not?! Pero nagtaka ako kung bakit siya humiram at dahil guwapo naman siya, pinahiram ko yun sa kanya pagkatapos kong magsagot ng exam. Pero may isang bagay na nagpagimbal ng mundo ko nang panoorin ko siyang manalamin: Ang cute at ang guwapo talaga niya! (Bigti na...) Ang macho, ang ganda ng mga mata, ang tangos ng ilong, ang kinis ng pisngi, at ang kissable lips niyang ang sarap-sarap halikan... na nilagyan niya ng lipstick saka nag make-up ng mukha!

"Sige na pogi..." nilagyan niya talaga ng diin ng kalandian ang salitang 'pogi' na parang sabik na lumandi, "Aalis na ako..." kumindat siya sa akin saka nagkagat labi bago lumabas ng pinto matapos ibalik sa akin ang salamin ko at magpaalam.

Naiwan akong tulala, hindi makapagsalita, at bakas sa pagmumukha ang pagkadismaya.

Punyetaragis.

Monday, September 22, 2014

Sa mga sampid

Mainit na tanghali.

Pero naging presko ang buong kuwarto nang pumasok mula sa bintana ang lamig ng malakas na ulan pagsapit ng hapon. Makikita sa gitna ng sahig ng kuwarto ang nananahimik at nakaupong si Rogelio habang nakikinig sa paborito niyang estasyong ng radyo na nakalagay sa tabi ng bintana. Para sa kanya, katahimikan ang turing niya sa ganito pero masasabing isang malaking pagkakamali ang makita na nasa ganoon na siyang kalagayan. Tahimik lang siya, di kumakain, nakikinig lang sa radyo, at nakaupo lang sa sahig. Nasa paligid niya ang nagkalat na mga papel na puno ng mga sulat-kamay niyang halos hindi na maintindihan. Ganoon lang siya... sa loob ng tatlong linggo hanggang ngayon.
Boses sa radyo: "Always your number 1, always your number 1, always your number 1, panahon pa ng Hapooonnn..."

Hindi siya makaramdam ng kahit ano, kahit gutom o tawag ng kalikasan. Ang alam lang niya ay ang makinig ng radyo at manahimik. Nandoon lang siya, at kahit kailan ay hindi lumalabas ng kuwarto.

"Rogelio anak, anong pagkain natin ngayon?" isang nanghihingalong boses ng babae ang narinig niya sa kabilang kuwarto. Napangiti siya nang hindi niya namamalayan... o wala talaga siyang namamalayan. Kasabay ng pagkulimlim ng kalangitan at ng buong kuwarto ay ang pagdilim din ng mukha niiyang unti-unting yumuyuko.

"W-wala... wala... wala..." tuloy-tuloy niyang bulong sa sarili hanggang sa pumatak ang dalawang luha pababa sa litrato niya, katabi ang kanyang tatay, at sa kabila nito ay ang tunay niyang nanay.

Kung ganoon, sino ang nagsalita?

"Di mo'ko anak..." natawa siya nang kaunti na parang wala sa sarili, saka niya kinuha ang isang litrato ng babae. Kinakausap niya ito, "H-hindi mo'ko a-anak..." saka siya natawa nang kaunti, tumawa nang tumawa hanggang sa lumakas ang mga halakhak na kung maririnig e parang nanggagaling pa sa ilalim ng lupa. Parang tawa ng demonyong sabik sa paggawa ng kasamaan dito sa mundong ibabaw. Walang katapusang tawa habang namumula ang mata niyang luhaan hanggang sa madampot niya ang panulat nito saka niya ipinagsasaksak ang litrato ng babae na parang pinapatay ng galit. Galit, na siyang dahilan upan magpira-piraso ito at mawala.

Biglang nagsabog ang lahat ng mga bond paper nitong puno ng mga sulat-kamay ni Rogelio nang magwala siya saka niya ipinagbabato ang lahat ng mga libro nito sa pinto na iniregalo pa sa kanya ng nanay niya. Mabilis naubos ang lahat ng mga libro sa bookshelves na mas malaki pa sa kanya. Nagwawala siya at sumisigaw, "HINDI MO'KO ANAK!!!"

Nakagawa siya ng ingay at pagkabog. Sapat para huminto sa pagsasalita ang babae sa kabilang kuwarto pero tuloy-tuloy lang ang ingay ng radyo.

Katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Nakikiramdam.

Lumabas siya ng kuwarto saka nagtungo sa nakabukas na katapat na pinto. Dito niya nakita ang babae na nakahandusay sa isang sulok. Hindi siya makatayo dahil sa sariwang saksak ng kutsilyo na nakatadtad sa paa niya, gayon din sa namamayat nitong katawan. Sa likuran ng babaeng ito makikita ang malaking salamin na nakatapat kay Rogelio na noon ay nagsalita. " 'Wag mo'kong tawaging anak," bulong niya na parang nagbabanta sa mababang boses. "Pinatay mo ang nanay ko kaya hayaan mong ibalik ko rin sa'yo kung ano ang ginawa mo sa kanya..." kalmado niyang sinabi saka siya nakitaan ng matamis na ngiti.

- - - - -

Malinaw pa rin sa isip niya hanggang ngayon ang pagbaril niya sa sarili niyang tatay at sa mag-ina ng kanyang kabit. Matapos gumaling, naging sunud-sunuran at apihan ang original at legal na mag-ina sa pagtira ng kabit sa bahay nila at nang mamatay ang tatay nito, binigyang kapangyarihan at karapatan ang panig ng kabit na mapunta sa kanila ang lahat ng ari-arian mula pera hanggang kumpanya. Walang itinira pati ang pagmamay-ari at sariling pundar na bahay ng legal na asawa ay pilit ding inaangkin ng kabit.

Umabot sa korte ang usaping ito at nagtagal ng tatlong buwan dahil sa personal na pangangailangan sa luho at kagarapalan ng kabit sa pera ng legal na pamilya. Lumalabas kasing baligtad na ang sitwasyon: ang kabit ay legal at ang legal ay isa nang kabit. At dahil kailangan nang lumaban ng legal na asawa gayon din sa malakas na hamon laban sa ilusyunadang kabit, nagpakitaan sila ng mga legal na dokumento hanggang sa matalo ang kabit sa isang dokumentong naiharap ng legal sa korte: Marriage Contract. Nanalo ang legal na asawa pero dahil sa huling testamento ng tatay nila, titira pa rin ang kabit sa bahay nila at ang lahat ng ari-arian ay ibabalik muli sa legal na pamilya. Ipineke pala ng kabit ang testimonyal nito na nakasuhan rin sa huli. Pero bakit pa titira sa bahay ng legal na asawa ang kabit?

Pero may isang problema tungkol nga sa mamanahin ng mag step-brothers: kung sino man ang unang mamatay sa kanilang dalawa ay sa kanya ito mapupunta--ang yaman ng kanilang tatay. At dahil desperadong makuha ng kabit ang yaman ng tatay, nagkasundo ang dalawang panig. Nagsama-sama sila, nagsaya, nagkaisa, hanggang sa huli ng isang umaga, nainom ng nanay ni Rogelio ang lason na sana ay para sa kanya. Aksidente lang ang lahat pero ginusto ito ng kabit, Mas maganda, para wala na akong kakumpitensya!

Bagsak na naman ang bandera ni Rogelio. Wala na siyang pag-asa--yan ang inakala nila.

Pagkatapos mamatay ang nanay ni Rogelio, itinago niya ang anak ng kabit na 'Rogelio' din ang pangalan sa ilalim ng kisame, sa loob ng kuwarto ng nanay ni Rogelio kung saan naku-kuwarto rin ang kabit at doon na namatay--bagay na hindi pa nalalaman ng kabit.

Tagumpay.

At simula noon, hindi na siya nagsalita. Nandoon lang siya sa kuwarto niya, nananahimik, nakikinig ng radyo, sulat nang sulat, di nakakaramdam ng gutom, di nakakaramdam ng tawag ng kalikasan, manhid na siya. Manhid. Pero paano nagkaganoon ang paa ng kabit na puno at tadtad ng saksak? Simple lang. Matapos mamatay ang anak ng kabit, saka niya ito ginawa nang mahuli niyang may kausap ito sa telepono ng isang gabi. Dito na niya nalaman na buhay pa pala ang asawa nito na inakala nilang patay na ng matagal na panahon. At sa lalakeng iyon napupunta ang lahat ng kanilang pera kasama ang pera na ninakaw niya noon sa nanay ni Rogelio.

Hindi lang ang legal na mag-ina lang ang niloko kundi pati ang kanilang tatay, nasira pa ang pamilya nila. Isang malaking kahihiyan.

- - - - -

"Shhh!!!..." umupo si Rogelio sa sahig, sa tapat ng kabit. "Naaalala mo pa ba nang binaril ko kayong tatlo? Si daddy... ikaw... at ang anak mo?..." ngumiti siya.

Katahimikan.

"Alam ko na! Ahahaha!!! May ipapakita ako sa'yo! Gusto mo, makita mo'to..." hindi na siya maintindihan pero maliwanag sa kanya na tama pa rin ang ginagawa niya. Mula sa kanyang likuran lumabas ang isang lubid na yari sa manipis na tela saka niya itinali ang dulo nito sa hawakan ng isang malaking aparador. Ipinahaba niya ito saka inabot sa kamay ng kabit.

"H-hilain mo, dali... ahehehe... hilain mo. Ahahaha!!! May sorpresa ako sa'yo. Peace na tayo ha... peace na tayo..." nagsasalita na siya na parang ibang bata. Sa isang higlap sa paghila ng babae, bumukas ang saradong aparador at mula sa loob nito, bumukas ang pinto ng attic saka lumabas rito ang nakataling bangkay ng anak nitong si 'Rogelio' na nakadilat ang mga naglalakihang mata sa sobrang tuyo nitong katawan. Hindi na niya kayang kumilos pa ng malaya nang puwersahan siyang mapasigaw nang pugutin ni Rogelio ang ulo nito gamit ang magaspang at matalim na string ng gitara. Nalaglag ito saka gumulong sa paanan ng kabit.

Walang hanggang pagtawa ang ginawa ni Rogelio. Wala na siyang pakialam. At sa mga sandaling iyon, dumilat ang mata ng kabit, unti-unting ngumanga saka hindi na huminga. Kitang-kita sa itsura nito ang tindi ng gutom na kanyang nararanasan pero sa mga sandaling iyon, sa isip ni Rogelio, ay hindi na siya basta magugutom pagbaba niya sa impyerno. Alam niya. Alam na alam... dahil nakausap na niya ang demonyong susundo sa kanya pababa roon.

Wala na siyang buhay. Hindi na siya mahihirapan. Hindi na niya mararanasan pa ang tindi ng galit ni Rogelio dahil patay na ang taong minsang nanggulo ng buhay niya. Pero buhay pa rin ang galit ni Rogelio sa mga sampid ng buhay niya.

Friday, September 12, 2014

Katumbas ay isang masakit na kapalit

WARNING: This post contains explicit scenes and it is not suitable for readers below 18 years of age.

- - - - -

Habang nakasakay sa bumibiyahe na jeepney ang isang lalake, seaman, isang lalake naman, pulis, ang nakauniporme na kagalang-galang, may reputasyon at maotoridad ang bawat kilos, malaki ang pangangatawan, may kagandahan ang angking itsura ng pagkalalake, at taas-noo't diretso kung kumilos nang umupo ito sa tabi ng seaman at inabot sa kanya ang bayad. Sa pag-abot ng bayad ng pulis, napakunot ito ng noo nang mahalata niya ang makahulugang haplos nito sa pag-abot ng sukli gayon din sa nang-aakit nitong pagtingin. Binali na lang ng pulis ang paningin saka tumingin sa bintana upang isa-isang tignan ang bawat nadadaanan ng jeepney...

Pero hindi ang lalakeng seaman na panay ang pagtingin sa pulis na nakakaloko. Di maiwasan ng seaman ang mapakagat-labi habang pinagmamasdan ang napakaguwapo nitong itsura, ang nagkikinisang pisngi, mapupulang labi, ang malaki nitong bukol sa leeg, ang naglalakihan nitong balikat, nakakalibog na machong katawan, dibdib, makipot na baywang, matambok nitong likuran, at ang harapan nitong nakabukol na bakat na bakat sa suot nitong manipis na pantalon. Sa ganoong anggulo niya makikita ang nakabakat rin nitong brief na nakapalibot sa parte ng singit ng pulis.

"Sir, ano pong pangalan niyo?" magalang na tanong ng seaman na mabilis namang sinagot ng pulis na may panggalang. Sa mga sandaling iyon, tinandanan na niya ang pangalan nito saka nagkaroon ulit ng katahimikan.

"Ilang taon na po kayo?" hindi nakuntento ang seaman sa pangalan lang.

"25 years old."

Namangha ang seaman sa maikli nitong tugon at halos hindi makapaniwala. "Halos magkasing-edad lang po tayo sir!" nakangiting idinagdag ng seaman pero nananatiling tikom pa rin ang bibig ng pulis at unti-unting lumalamig at tumatalim ang tingin sa seaman. Tama kaya ang naiisip niya ng mga sandaling iyon?

Dahil mahaba pa ang biyahe papunta sa kanilang destinasyon, nagpatuloy ang seaman sa pagnamnam niya sa guwapong pulis sa pamamagitan ng paglilibot ng kanyang paningin sa katawan ng pulis. At dahil magkatapat lang sa upuan na malapit sa labasan, kitang-kita niya ang pagbakat ng kinakalong ng pulis na nakabuka sa kanyang inuupuan: ang isang mataba at mahaba nitong nakaturo paitaas at ang dalawang naghuhugis bilog sa ilalim nito.

Nakaamoy ng pananabik ang pulis sa seaman nang mahuli niya itong tinitignan ang kanyang kalung-kalong na karga. Sa sandaling iyon nakitaan siya ng isang pagdilim ng mukha at talim ng tingin sa seaman. Nakakagat-labi naman ng mga sandaling iyon ang seaman habang tinitignan ang itinuturing nitong 'langit sa ilalim ng lalake' nang maligaw ang kanyang paningin sa guwapong mukha ng pulis saka siya kumilos ng normal. Alam niyang may panganib at hindi niya alam kung mangyayari ang kinakatakutan niyang mangyari na huliin ito at gulpihin gayong may malaya siyang kapangyarihan na gawin ito sa kanya bilang isang pulis.

Kumapit ang pulis sa hawakang bakal sa kisame ng jeepney saka tumabi sa kinagigigilan nitong seaman... na sa mga sandaling iyon ay hindi na makakilos sa takot. Nangalambot na ang kanyang katawan nang puwersahang inabot ng pulis ang kamay ng seaman saka ipinahawak ito sa kanyang dinadala. Gusto pa sanang pumalag ng seaman ngunit nagustuhan na niya ang kanyang nahahawakan na kanyang pinakaasamasam.

"Hawakan mo!" nanggigigil na sinabi ng pulis. Mabuti na lang at sila lang tatlo ng tsuper sa jeepney. "Higpitan mo pa, diba gusto mo yan?! Sige pa!!!"

Naging sunod-sunuran ang seaman hanggang sa makababa sila sa tapat ng isang mumurahing hotel. At dahil katabi lang nito ang isang convenience store, inutusan niya itong bumili ng condom para sa pangmalakihang sukat saka sila nagtungo papasok sa kanilang destinasyon. Gustuhin mang tumakas ng seaman, wala siyang magawa dahil ano mang oras ay maaaring hugutin ng pulis ang kargado nitong baril saka ipaputok sa kanya.

Bahala na...

"Gusto mo'kong tikman diba?! Sige, pagbibigyan kita sa gusto mo!" sabi ng pulis habang hawak ang dalawang kamay nito na nasa likuran ng kawawang seaman. Guwapo naman ang pulis eh. Pero mas lumalabas ang tunay nitong kaguwapuhan sa tuwing inilalabas niya ang kanyang tunay na galit. Kaakit-akit ngunit nakakatakot na parang sinasapian ng demonyo. Kitang-kita ng seaman sa mukha nito ang nanggigigil nitong mukha gayon din sa sarado nitong kamao na maaaring dumapo sa mukha niya ano mang oras. Tensyonado na. Lagot na.

- - - - -

Itinulak siya ng pulis pagkapasok nila sa pangalawang kuwarto sa pangalawang palapag ng hotel. Eksaktong tatayo ang seaman upang pumalag sa nanggigigil na pulis at makatakas ngunit agad din siyang pinigilan nang tumutok sa kanyang mukha ang automatic 45 caliber na baril ng pulis. "Huwag kang kikilos ng masama... Hubad."

Hindi nakinig sa kanya ang takot na seaman.

"HUBAD 'KAKO!!!" pero wala ring nangyari. Tinitignan niya ang seaman na nakatayo sa kanyang harapan nang ilabas niya ang isang matalim na kutsilyo saka itinutok sa kanya.

"Boss--sir... huwag po..." pakiusap ng seaman.

"Anong wag. Pagbibigyan na nga kita sa gusto mo tapos ayaw mo?! Tarantado ka, kung ayaw mong gawin kung ano ang ipagagawa ko sa iyo, puwes, ako ang gagawa!"

Ipinalipad niya ang kutsilyo saka dire-diretso itong dumaan sa ibabaw ng damit niya dahilan upang ito ay mapunit. At dahil matalim ang bagong kutsilyo ng pulis, mabilis nangalaglag ang mga balot nito sa katawan hanggang sa wala nang matira sa kanyang katawan.

Agad ihinagis ng pulis ang kutsilyo sa sahig saka naghubad ng sapatos, medyas, pantalon, at polo. At sa huling pagkakataon, tumambad sa harap ng paningin ng seaman ang namumula at nagmumura sa laki nitong alaga na napakaputi ang kutis, pagtanggal ng brief ng pulis.

"Isuot mo ang condom gamit ang bibig mo, dali!" ... na siya namang sinundan agad ng takot na seaman. Nahirapan ito sa pagsubo habang itinutulak naman nito ng pulis dahilan upang maduwal ito sa pagsubo.

"H-hindi ko po kaya..."

Nakatikim siya ng malakas na bugbog. "Isuot mo sa akin 'yang condom, ngayon na!" kasabay nito ay ang biglaang pagtulak ng ari ng pulis papasok sa bibig ng seaman hanggang sa sumuot ito ng buo sa kanyang ari. Bahagyang napapikit ang tarantadong pulis sa nadama nitong kasarapan ngunit halos iluwa na ng seaman ang lahat ng laman ng kanyang bituka.

"Humiga ka, dali!" bulong ng pulis na sinundan naman agad ng seaman.

Humiga ang seaman saka ibinuka ng sabik na pulis ang dalawang paang nag-iipit sa lagusan ng seaman na papasukin ng kanyang pagkalalake. Ang kanyang pagkalalake na sabik makadama ng masensasyong kiliti ng kanyang kaalaman pero para sa seaman, siya na ang unang lalakeng makakakuha ng kanyang kapurihan.

"S-sir, d-dahan-dahan lang... Ooohhh..." pero hindi ito nakinig. Buong lakas at puwersahang pinasok ng pulis ang malaki nitong sandata sa masikip na butas ng seaman saka siya napa-'aray' dahil hindi ito ganoon kakasya. Gigil na gigil ang pulis sa kasarapan ng paglabas-pasok niya sa lagusan ng seaman habang ito'y nagmamakaawa na ito'y dahan-dahanin ngunit unti-unti ring buminilis na naaayunan ng kiliti ng pulis.

Hindi nakinig ang pulis pero maririnig sa mga sandaling iyon ang ingay ng higaan na tumataas-baba sa bawat pagbayo ng malibog na pulis gayon din sa masakit na pag-ungol ng seaman.

"A-aray... Fuck! Aaahhh..."

"Anong 'aray'?!" matapang na sagot ng pulis saka niya pa ipinagpatuloy ang paglabas-pasok nito. "Hmmm... Anong aray?"

"Awww... aaahhh... ooohhh..." walang hanggang pag-ungol.

"Hmm? Anong 'Awww'? Hmm?"

"Aaahhh... ang sakit puta... aaahhh..."

"Ha? Anong 'masakit'?... Hmmm?... Anong 'masakit'? Tarantado ka!..."

"Ooohhh... shit ka, aaahhh..." ungol.

Kalampag ng higaan, ungol ng seaman, isang video camera na nakatapat sa gilid nila, at kaunting ingay ng malamig na aircon sa kuwarto. Kahit ano pang sigaw ang kanyang gawin, mas naririnig pa ang ugong ng aircon sa labas kaysa sa ungol ng seaman na hindi makatakas sa nakadugtong katawan ng pulis. Sa bawat pagbaba ng katawan ng pulis sa kanya, hindi niya mapigilang makiusap. "Tama na... tama na awww... aaahhh... tama na!!!" walang hanggang pag-ungol.

"Ha? Anong tama na... malalagot ka sa'ken..."

Ungol "Shit ka! Aaahh... ooohhh..."

"Anong 'shit' kang tarantado ka?" walang pakialam ang pulis sa nararamdamang sakit at hapdi na nadarama ng pawat pagpasok ng pagkalalake niya sa seaman. Hindi siya mapaawat, ayaw huminto. Pabilis ito nang pabilis na halos hirap nang sundan ang bawat galaw at ungol na tila mas lalo pang nagiging baliw.

"T-teka, ayan na ako... puta... aaahhh..." mas lalo niya pang nilaliman ang paglubog ng kanyang alaga. Mas masikip, mas malalim, mas masarap Ika nito. Walang hanggang pagbayo ang ginawa ng pulis sa lagusan ng seaman. Isinagad na niya ang maaari nitong isagad na parang mayroon itong gustong abutin sa kalooban ng seaman.

At hanggang sa mapaungol silang dalawa sa kasarapan: ang pulis at ang seaman, nang biglang sumabog ang masaganang katas ng pulis sa loob ng pinagsawaang laman ng seaman. Ang masaganang katas ng kanyang kalibugan, ng kanyang kahalayan, ng kanyang kasarapan sa masensasyong kiliti. Ang masensasyong abot-langit na nasa lagusan lang ng bading na seaman. Dahan-dahan silang bumwelo, saka dinama ng pulis ang abot-langit nitong kasarapan sa pakikipagtalik niya sa kapwa lalake.

Nakalubog pa ng mga sandaling iyon ang mahaba at matigas na pag-aari ng pulis sa loob ng lagusan ng seaman at pinipilit pang simutin ang natirang katas sa kanyang laman, nang magtanong siya sa seaman, "Dahan-dahanin ko?" tanong niya sa kung paano niya ito huhugutin.

"S-sige..." halos wala nang lakas ang seaman nang bigla na lang itong mapasigaw nang biglaang hugutin nang mabilis ng pulis ang nakalubog niyang ari sa pinagsawaang lagusan ng seaman. Napamura ito dahil sa sakit at hapdi na parang pinupunit na ng gunting. Inumpisahan na niyang mag-ayos ngunit hindi pa pala natatapos doon ang lahat.

Matapos niyang tumayo, itinulak muli siya ng pulis saka niya ipinagala ang kanyang mga mapupusok at napakainit na halik sa labi, leeg, katawan, hanggang sa makarating ito sa pagitan ng kanyang mga binti. Matapos nito, agad siyang nagpaulan ng bugbog saka ipinatanggal ng pulis ang nakasuot nitong condom sa kanyang ari gamit ang bibig ng kawawang seaman. Mabilisan niya itong hinila gamit ang ngipin saka niya inilunok ang naipong katas mula sa loob ng condom na ayon sa utos ng gagong pulis.

Iniwan siya ng pulis matapos itong bugbugin pa ng mas malakas sa mukha, pagkatapos magsuot ng pormal na uniporme ng pulis. At dahil agad siyang nilisan ng pulis na nakahubad pa sa ibabaw ng higaan, nakahinga ang kawawang seaman nang maluwag ngunit ramdam niya pa rin ng mga sandaling iyon ang sakit na iniwan ng kasarapan ng malibog na pulis. Nagkamali siya sa una niyang inakala na puro pantasya lang ang lahat na aksidenteng nangyari agad sa buhay niya. Ang pagpapantasya niya sa isang kapwa lalake ay naging bangungot, katumbas ay isang masakit na kapalit tulad ng nararamdaman ng kanyang katawan.

Binuksan niya ang recorded video ng panghahalay sa kanya ng pulis para mamukhaan ito at ireklamo. Ngunit... mabilis itong nawala nang muling bumalik ang pulis saka pinagbababaril ang cellphone nitong hawak saka umalis. Wala na siyang ebidensya, wala na siyang hustisya.

Katahimikan. Tinawanan na lang niya ang kanyang sarili, ang lahat, walang katapusan, at para nang nababaliw habang lumilibot ang paningin sa buong kuwarto...

Monday, September 1, 2014

The '-ber' month season

Oy! '-ber' month na, pasko na!!! Ahahaha!!!

Camp Aquino Belenismo

Gera-gera! Gera-gera! Gera-gera! Gera-gera!

Hindi naman ako nangangaroling eh puwera na lang noong bata pa ako. I can still remember those vivid images on my mind until now na bigla na lang akong lalabas ng bahay pagkatapos maghapunan o kung ayaw akong payagang lumabas ng bahay e tatakas ako, kukuha ng dalawang bato sa kalsada para pamukpok, saka kakanta ng Christmas song sa mga kapit-bahay na may tradisyon nang maglagay ng matatapang na aso sa gate nila. Minsan, galit yung ibang aso sa ingay ng pinitpit na tansan! At paminsan naman kapag walang 'kita', double purpose na ang batong ipangbabato sa mga nanghahabol na aso. Okay sa olrayt!

Gera-gera! Tanda lang yan ng pagiging 'ako' (mi, mi, mi, sexy, me, just kidding!) dito sa bakuran ng internet, specially, under ng JQW at mukhang hindi naman yata halata sa akin ngayon na excited ako sa darating na pasko ne... pero HINDI! Magdadagdag na naman ako ng edad ngayong darating na December! Tatlong buwan na lang, parating na ang December 30! Titingin sa kalendaryo at malalamang malapit nang mawala ang edad ko sa araw, magdadagdag na naman ako ng edad this year, magde-date kami ni Rizal (joke lang!), dadami ang pagbati, kaliwa't kanan na regalo, (although bata pa naman ako) dadagdag na naman ang linya (payat ako kaya hello sa mga may malalaking bilbil!), square root of me raise to 2 OVER me is equals to STRESS, etc. BUT--I always tell my friends na I am celebrating my birthday on December 31, bisperas ng bagong taon para tipid and take note, hindi lang kami ang nagcecelebrate ng birthday ko kundi buong mundo! Tatanda na naman ako, ano bang nabago?!

And so, whats with the '-ber' month anyway? Wala lang. Pansin ko kasi, noong huling bumati ako sa isang foreigner friend ng 'Advance Merry Christmas' e nabigla siya kasi (1) hindi naman siya Kristiyano (pero wala akong pakialam doon) at (2) alam niyang sa December pa ang pasko at hindi siya nakikicelebrate!

"Why?" tanong ng kumag kong friend. Bakas sa pagmumukha niya ang pagtataka na sinagot ko ng ganito.

"Well, its a season of '-ber' month and something like this, SeptemBER, OctoBER, NovemBER, and DecemBER."

Ayun! Naliwanagan ang kaibigan kong lahi ng mga 'annyeonghaseyo!' Same with Kuya Seto (Konnichiwa, Seto-kun!) na panay ang pagpapainggit sa pagba-blog niya habang nag-eexplore/tour sa buong mundo (Asia, Europe, at US) kasama ang syota niya. Hmmm...

Kaibigan ko siya (si annyeong!) sa IYF noon pang 2012 nang mag-world camp sila dito sa TSUvalindia (TSU) katapusan ng first semester. Natawa siya bagamat hindi ko lubos maintindihan yung Ingles niyang palipit na nagsasabing ang saya naman ng celebration ng pasko sa Pinas, kakaiba pa. Doon niya lang kasi nalaman kung ano ang silbi ng countdown to Christmas day na nagsisimula ng September 1 ng taon na lagi niyang nakikita. Tignan mo na, ugaling Pinoy mga kamukha't ka-babes, unique sa buong mundo. We are the raise or the nation of one-day millionaire (oy, joke only but its true!) We are the raise or the nation of celebrating the Long Christmas season, tayo yan! Proudly Pinoy, onli in da Pilipins, and the best! Pero puwede pang mag-extend yan hanggang sa February ng susunod na taon dugtong ko sa kanya. Basta tinatamad pa ang mga Pilipinong magligpit ng Christmas Lights or Decor sa bahay nila, hindi pa rin tapos ang pasko!

O sya, paalam na muna sa mga mukha niyo mga ka-babes pero bago yan, mag-iiwan muna ako ng music and then... yeah, that's it! Okay, eexit na ako... si "Jay Lakadero" na nagsasabing: "Walang kumpa-kumpare... (a-hi... ahihihi... ahehehe... Ahahaha!!! Ngiyahahaha!!! Buwahahaha!!! AHAHAHA!!!!!--o hala tama na, hindi na ako tatawa...) sa kumareng malandi!"

Kinig-kinig lang! Advance Merry Christmas and Happy New Year to all!
-jay

P.S. Pahalok ako bhe, :* *muah!* *muah!* *muah!*

Na-miss kong mag-podcast sa phone!

Friday, August 29, 2014

Morning sun

This is the version 2 of 'Chao ri' short story. This is for Jun, with love.

- - - - -
Mag-isa lang ako noong umagang iyon. 
Nasa tabi ako ng isang malaking puno kung saan naghihintay ako ng masasakyan papuntang eskuwelahan. Karamihan kasi ng mga estudyante sa aming lugar, dito naghihintay ng masasakyan. Naiinip na ako sa kakahintay, isa pa nag-aalala na rin dahil baka mahuli ako sa klase at hindi na naman papasukin ng guwardya sa gate. Nagdadalawang-isip na nga ako noon kung mag-lalakad ako o hindi. Tutal medyo malapit-lapit na rin naman yung eskuwelahan sa amin pero mapapagod ako kung maglalakad ako hanggang sa eskuwelahan dahil sa mga librong bitbit ko.

Halos maglalabing limang minuto na akong nag-hihintay ng masasakyan sa tabi ng isang puno ilang hakbang lang ang layo mula sa akin. Lahat ng mga sasakyang dumadaan ay puno ng mga estudyante at kung titignan sila isa-isa, wala talagang pag-asang sumakay kahit sumabit lang sa likuran o sa ibabaw ng jeepney. Lahat walang matinong bakante. Lahat nagmimistulang sardinas sa sobrang sikip at siksik. Doon ko lang talaga tinanggap na wala na akong pag-asang makasakay at makarating sa eskuwelahan ng mas maaga.

Sa kalagitnaan ng paghihintay ko ng masasakyan ay may isang di kilalang estudyante ang dumating at sumandal sa puno kung saan ako naghihintay. Siguro mga ilang hakbang lang ang distansya namin sa isa't isa. Isa rin siyang estudyante tulad ko na naghihintay rin ng masasakyan. Nandoon lang siya. Nakatulala at nakatingin sa kawalan. Parang may iniisip siya. Tanong ko tuloy sa isip ko, may malaking problema ba siya ngayon? O sadyang tahimik lang na hindi mahilig dumaldal tulad ko. Malamang ganon na nga iyon.

Naisip ko na magtanong ng oras sa kanya kahit na alam ko ang oras. Parang ang sarap niyang kausap habang siya'y nag-iisa. Wala kaming ibang kasama kundi kami lang dalawa. Pakiramdam ko, para kaming nasa isang isla ng kawalan kung saan kaming dalawa lang ang mag-kasama.

Nakatingin lang ako sa kanya. Tahimik. Tanging tibok lang ng puso ko ang naririnig ko sa mga sandaling iyon na parang tinatambol ng sobrang lakas. Siguro, dala lang ito ng pagkamangha, o kaya naman, paghanga mismo sa kanya. Nakita ko siya, may bahid ng simpatya ang inosente nitong mukha. Hindi ko masyadong makita ng buo ang kanyang mukha dahil nakatingin siya sa asul na kalangitan at, marahil, nag-iisip ng malalim. Sa mga sandaling iyon, tumayo siya mula sa pagkakasandal niya sa katawan ng puno at... tumingin sa akin. Agad kong iniwas ang tingin ko sa kanya at nag-aabang kuno ng masasakyan kahit na alam naming dalawa na wala nang dadaang sasakyan sa kinalalagyan naming dalawa. Kinabahan ako kasi nahuli niya akong nakatingin sa kanya. Sa mga oras na iyon, hindi ko alam kung ano na yung gagawin ko.

Tinignan ko siya ulit. Seryoso yung mukha niyang nakatingin sa akin saka napalitan ng ngiti sa di malamang dahilan. Ngumiti siya sa akin, at umiwas rin ng tingin pagkatapos... hindi ang aking paningin. Hindi maalis ang paningin ko sa kanya. Ang bayolenteng pagtibok ng malakas ng puso ko ay mas lalo pang bumilis na parang hindi ko na mapapahinto. Sa parehong dahilan na hindi ko maipaliwanag kung bakit ako nagkakaganito. Pakiramdam ko, ang gaan ng pakiramdam ko sa kanya.

Tinignan ko ang kanyang itsura. Napakamisteryoso niya. Ang maganda niyang mata, matangos na ilong, makinis na pisngi, at... mapula niyang labi na parang hindi pa nakakaranas ng masarap na halik, ay naging dahilan kung bakit hindi ko siya tinatantanan ng tingin. Parang gusto ng mga paa ko na lumapit sa harapan niya at idikit ko ang labi ko sa mapula niyang labi. Ramdam ko sa mga sandaling iyon na parang nanginginig ang mga tuhod ko, gayon din sa paa ko na parang umuusog paabante. Paabante kung saan ang direksyon nito ay papunta sa kanya. Hindi ko mapigilan ang paa ko sa paggalaw hanggang sa nag-distansya na ito ng isang beses. Isang beses, na katumbas ng isang hakbang. At sa mga sandaling iyon, nakita niya akong nakatingin sa kanya. Kinabahan ako ng todo sa kanya. Hindi alam kung ano ang gagawin, hindi alam kung alin ang uunahin, hanggang sa mabitawan ko yung dala-dala kong libro sa sobrang taranta na hindi niya alam kung bakit pero nang dahil lang sa kanya.

Wala akong intensyong magpapansin sa kanya nang mga oras na iyon at bigla siyang lumapit sa akin para tulungan akong pulutin ang mga nalaglag kong libro. Wala akong masabi sa kanya ng mga oras na iyon at tinulungan niya lang ako sa pagpulot. Inabot niya sa akin yung mga nalaglag kong libro hanggang sa magpantay ang tingin namin sa isa't isa nang hindi sinasadya. Ngayon, nakahinto kaming dalawa, at inabot niya sa akin ang mga libro ko na kanya namang pinulot para sa akin. At sa hindi na namang sinasadya, nahawakan ko yung kamay niya pagkaabot nito sa akin. Ang lamig ng kamay niya na parang may hawak akong isang yelo. Ang lambot, at napakakinis na halos ayaw ko nang bitawan. Iniisip ko na sana sa mga oras na iyon, tumigil ang ikot ng mundo kahit isang oras lang na kasama ko siya. Ang mukha niyang napakaganang tinitignan ay nagbigay sa akin ng mas matinding pagtibok ko ng dibdib. Parang nahulog na ang loob ko sa kanya na halos hindi ko makayanan kung mawala. At sa mga oras na iyon, isa lang ang nasa isip ko... ayaw ko na siyang pakawalan... At sa mga sandaling iyon, bigla akong nanlamig.

Patuloy lang ang paglibot ng tingin ko sa kanyang mukha, pababa hanggang sa kanyang mga paa. Hindi ko alam kung bakit, bigla na lang naligaw ang paningin ko sa kamay niya at makita ang oras sa suot nitong relo. Nagulat ako, nakita ko ang oras, mahuhuli na ako ng klase! Bigla kong binitawan ang malambot niyang kamay saka tumakbo para makapunta sa eskuwelahan ng maaga. Wala na akong pakialam sa bitbit kong libro na sobrang bigat. Habang lumalayo ako sa kanya, tumingin ako sa likuran kung saan pinapanood niya lang akong lumalayo sa kanya hanggang sa mawala ako sa kanyang paningin. Ayoko pa sana siyang iwanan ngunit mas importante ang oras ko sa eskuwelahan kaysa sa kanya.

- - - - -

Wala akong ibang inisip kundi siya.
Sa buong maghapon na naroon ako sa klase, siya ang iniisip ko. Hindi ko siya makalimutan. Ang maganda niyang mata, matangos niyang ilong, makinis niyang pisngi, at ang namumula niyang labi na parang hindi pa nakakaranas ng masarap na halik: lahat ng ito ay umiikot sa isip ko. Oo, alam kong pisikal na nasa eskuwelahan ako noon pero wala naman ang utak ko roon. Siguradong hindi ko na mapapatawad ang sarili ko kung bakit ako nagkakaganito.

Sa buong maghapon sa eskuwelahan, pinagtitinginan ako ng mga tao na aksidente kong nababangga, mga maling kuwarto na bigla ko na lang napapasok ng basta, at pagtunganga sa bus na nalalagpasan ng pag-uwi sa bahay. Ang hirap pala ng ganito. Tulad ko, na nagkakagusto at nahuhulog ang loob sa isang taong hindi ko naman kilala.

Hindi ako makakain ng hapunan dahil sa kanya, hindi ako makagawa ng assignment ko dahil sa kanya, hindi ako mapakali sa iisang lugar sa bahay dahil sa kanya, at lalung-lalo na sa gabi na hindi ako makatulog ng dahil sa kanya. Wala na akong ibang ginawa kundi isipin siya.

Gusto kong malaman kung paano siya nabubuhay sa pang-araw-araw, ano kaya ang ginagawa niya sa ngayon, sino ba ang iniisip niya, iniisip niya rin ba ako, hindi rin ba siya mapakali tulad ng nararanasan ko sa ngayon, lahat ng ito'y iniisip ko dahil sa kanya. Ano kaya ang pangalan niya? Ilang taon na kaya siya? Naranasan na kaya niyang magmahal? At--nakatikim na ba siya ng matamis na halik?... wala akong kasiguraduhan sa kanya at lahat ng iyon ay gusto kong malaman. At sa mga oras na iyon nalaman ko, mahal ko na pala siya.
Hinawakan ko ang dibdib kong tumitibok ng sobrang lakas na halos hindi ko mapahinto. Bakit kaya ganito ang pakiramdam ng taong gustong magmahal? Talaga bang ganito o sadyang nag-iisip lang ako ng mga kung anu-ano. Naglalaro na ang isip ko na hindi ko na kayang kotrolin. Hindi ko mapigilang magtanong nang magtanong. Tumitibok rin ba ang puso niya tulad ng mga nararamdaman ko sa ngayon?

Ibinaba ko ang ulo ko sa malambot kong unan sa ibabaw ng aking higaan. Iniisip ko na para akong nakahiga sa ibabaw ng malambot na ulap kasama siya. Iniisip ko pa rin siya at wala akong masabi tungkol sa kanya. Tulog na kaya siya sa ngayon? Inisip ko na sana, mamayang gabi ay mapanaginipan namin ang isa't isa. Sana, magkita kami kahit sa panaginip lang. Kinuha ko ang isang malaking unan at niyakap ito ng pagkahigpit-higpit. Iniisip na siya ang kayakap ar kasama ko sa gabing malamig hanggang sa makatulog ako ng hindi ko namamalayan. Sana tulog na rin siya ngayon tulad ko...

- - - - -

Masaya ako ng mga oras na iyon.
Umaga. Maaga akong nakasakay ng jeepney papuntang eskuwelahan. Ang saya-saya ko talaga kasi hindi na naman ako mahuhuli sa pagpasok. Pero, kapag nakikita ko yung lugar kung saan kami nagkita, naaalala ko siya. Ilang araw ko na siyang hindi nakikita. Kamusta na kaya siya? Naaalala niya rin kaya ako? Sana, magkita kami ulit. dahil gusto ko siyang makita tulad noong una. Gusto ko nang magpakilala sa kanya.

Nasa likuran ako ng jeepney kung saan ninananmnam ko ang lamig ng hangin ng umaga at ang pagsikat ng araw. Ang gaganda ng mga tanawin na nadadaanan namin kaya mas lalong gumagaan ang pakiramdam ko. Kitang-kita ko ang magandang sikat ng araw. Sa tuwing nakikita ko ang magandang pagsikat ng araw ay naaalala ko siya.

Hindi ko alam kung bakit pagbaba ng mga elementary student sa jeepney na sinasakyan ko e bigla ko siyang nakita. Nakatayo siya sa may gilid ng daan, at nakatingin sa akin. Halos hindi ko maipaliwanag yung saya na nararamdaman kong makita ko siyang muli.

Ngumiti ako sa kanya. At--ngumiti rin siya sa akin na siyang nagpagaan ng loob ko. Sa mga pagkakataong iyon, bigla akong nanlamig tulad noong una ko siyang makita. Hinding-hindi ko ito makakalimutan: ang pinakaunang pagkakataong pagsukli niya sa akin ng kanyang mga matamis na ngiti.

Umandar na noon ang jeepney na sinasakyan ko saka siya unti-unting nawala sa aking paningin. Nanibago ako sa lugar na dinadaanan ng jeepney na sinasakyan ko kaya naman huli na nang nalaman ko na lumagpas na pala ako ng eskuwelahang papasukan. Akala ko ba naman, hindi na ako mahuhuling pumasok sa eskuwelahan ngayon pero sumakit nang todo ang loob ko nang malaman kong... panaginip lang pala ang lahat.

Nagising ako sa higaan ko. Pawis na pawis. Masaya ako na may halong pagkadismaya. Masaya dahil napanaginipan ko siyang ngumiti sa akin, at hindi totoong nahuli na naman ako sa klase at dismaya nang magising ako sa katotohanang panaginip lang pala ang lahat. Tinanong ko ang sarili kung napanaginipan niya rin kaya ako o hindi. Malamang oo dahil napanaginipan ko siya. Sana...

- - - - -

Makulimlim na umaga.
Wala akong makitang sinag ng araw sa mga oras na iyon. Hindi ko tuloy malaman kung madamot ang mga nakaharang na ulap sa langit o sadyang madamot lang ang araw na magbigay ng luwanag sa kalupaan sa oras ng umaga. Sa tingin ko, hindi ko maggustuhan ang mga susunod na mangyayari. Sana huwag matuloy ang iniisip ko: ang iniisip kong... umulan! Pero sa ngayon, wala na akong pakialam kahit umulan pa ngayon dahil dala ko naman yung payong kong maliit na kulay blue na kasalukuyang nasa loob ng bag ko. Blue kasi paborito ko ang kulay na ito. Ayos na ito at wala nang problema.

Malakas ang pakiramdam ko na makakapasok na ako ng eskuwelahan nang maaga tulad ng inaasahan ko dahil maaga pa. Tinignan ko yung oras sa relo kong nasa loob ng bag, ala seis pa ng umaga, isang oras pa para mag-alas siete ng umaga. Marami nang dumadaan na jeepney sa umaga na ito. Kaya lang tulad ng mga nakasanayan, palagi itong puno at wala man lang bakante para makasakay ako. Ayos lang ito dahil wala pa namang alas siete.

Umihip ang malamig na hangin na nanggaling sa silangan kung saan makikita ang ilang liwanag ng araw sa likod ng makakapal na ulap. At naaalala ko ang lamig ng panahong nakilala ko siya noong una. Ang mga mata niyang magaganda, matangos na ilong, makinis niyang pisngi, at mapula niyang labi. Sana naman, makita ko siya muli ngayong umaga.

Malapit nang mag alas seis y media ng umaga, wala pa akong nasasakyan sa parehong dahilan na wala pa rin siya. Siguro nandoon na siya sa eskuwelahan nila. At ako na lang talaga ang narito ngayon na nag-iisa't walang kasama. Tanggap ko na ang lahat na ganito na lang ako ngayong umaga.

Nakatingin ako sa malayo kung saan dumadaan ang mga sasakyan sa pakurbadang daan. Alam kong nasa malayo pa lang, wala na akong pag-asang makasakay dahil alam kong marami itong sakay kaya naisip ko nang umpisahanng maglakad habang mahaba pa ang oras. Nakatingin ako sa sasakyang paparating noon ngunit nang makalagpas ito sa pakurbadang daanan, kinabahan na naman ako sa nakita ko. Nakita ko na naman siya, mag-isang naglalakad papunta sa kinatatayuan ko!

Hindi ako makatingin sa kanya nang diretso. At tulad rin noong una, parang walang pagbabago na nangyari sa kanya. Ganoon pa rin siya. Ang itsura niyang mayroong magandang mata, matangos na ilong, makinis na pisngi at mapula niyang labi: lahat sa kanya ay walang nababago... maliban sa nararamdaman ko sa kanya na hindi niya pa nalalaman. Sa ngayon, hanggang pangarap muna ako dahil alam kong hindi magiging kami kung sakali. Oo. Hindi magiging kami dahil sa itsura ko, sa katayuan ng buhay ko, lalo na sa kilos kong hindi niya siguro magugustuhan. Natatakot akong magtapat sa kanya ng tunay kong nararamdaman para sa kanya. Ganoon rin kaya siya tulad ng nararamdaman ko sa ngayon? Sana...

Ayos na sana ang araw kong nakita ko siya ngunit biglang nagalit ang panahon sa akin at nagawa niyang magbuhos ng kaunting ambon na unti-unting lumakas hanggang sa naging isang malakas na ulan. Buti na lang mayroon akong dalang payong ngunit nakita ko siyang walang dalang payong. Tinignan ko siya. Ginagamit niya ang kanyang maliit na bag na ipinatong sa kanyang ulo para hindi mabasa. Ayaw ko siyang payungan dahil baka insultuhin ako ng mga taong dumadaan doon ngunit nakita ko na ang sarili ko na katabi ko na siya sa iisang payong. Magkatabi. Magkapayong sa iisang payong. Sa ilang segundong nagdaaan, hindi ko malaman kung ako ang lumapit sa kanya o siya pero ang importante sa ngayon ay nakatabi ko siya.

Nabigla siya sa akin. Napatingin, hindi makagalaw. Tumingin ako sa kanya hanggang sa magpantay ang aming mga mata sa isa't isa. Ibinaba niya ang maliit niyang bag mula sa kanyang ulo saka ngumiti bilang pasasalamat. At doon ko na lang pala nalaman na ako pala ang nagpasilong sa aking payong. Wala na. Natalo niya ako. Ako pala ang bumigay, hindi siya. At binabati ko ang sarili ko dahil doon.

Tumingin ako sa maganda niyang mga mata. Ang matangos niyang ilong, ang makinis niyang pisngi, at ang mapula niyang labi. Napakagaang tinitignan. Bumaba ang paningin ko sa kanyang leeg hanggang sa kanyang kamay. Muli ko na namang nakita ang oras sa kanyang relo: alas siete na ngunit hindi ako puwedeng umalis doon dahil wala siyang masisislungan. At sa isa pang bagay na hindi ko na namalayang nakahawak na pala ako sa kanyang braso. Napabitaw ako sa kanya at ngumiti siyang muli na nagpatibok ng puso ko sa kanya na parang tumatalbog. Ang saya ko talaga noon na halos hindi ko maipaliwanag.

Yun din ang oras na mayroong dumaan na mabilis na motor at aksidente niyang nasagasaan ang tubig at putik na naipon sa gitna ng daan na gawa ng malakas na ulan. Wala akong nagawa kundi mapapikit na lang at hinayaang kong matalsikan at mabasa ang sarili. Pagkabuklat ko ng mga mata ay nakita ko siyang nakayakap sa akin, saka nakita ang likuran nitong putikan. Prinotektahan niya ako mula sa putik!

Nakita ko siya: nakayakap sa akin habang nakayuko at nakapikit. Nakapatong ang ulo niya sa ulo ko upang gawing panangga. Tulad noong una, nakayakap pa rin siya sa akin. Halong tuwa at awa ang naramdaman ko para sa kanya noong mga oras na iyon.

Unti-unti niyang binuklat ang kanyang mga mata saka tumingin sa akin. Nagpantay na naman ang aming pag-tingin at dahil sa tuwa, sinuklian ko siya ng isang mas mahigpit na yakap bilang isang pasasalamat. Kusang nangalaglag ang mga hawak kong libro at payong habang yakap-yakap ko siya nang mahigpit. Unti-unti kaming nababasa ng ulan, gayon din ang unti-unting pag-angat ng kanyang kamay sa aking likuran bilang pag-tugon niya sa aking pag-yakap. Halos hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman kong saya sa kanya.

Nakaramdam na naman ako noon ng lamig, tulad noong una. Saka ko na lang nakita ang uni-unting pagsikat ng araw sa silangan dahilan upang mas makita ko pa nang malinawan ang maamo niyang mukha.

Napatingin siya sa pagsilip ng liwanag ng araw sa silangan saka siya nagsalita, "その朝日は美しいですね。" masigla niyang pagbati na agad niyang isinalin sa palipit na Tagalog, "Ang ganda ng pagsikat ng araw..."

Nabigla ako nang mapagtanto kong isa siyang Hapon! "Kenji," sabay turo sa sarili niya. Yun pala ang pangalan niya. Hinding-hindi ko 'to makakalimutan kahit kailan. Ang magandang pagsikat ng araw kasama si Kenji...