Tuesday, August 12, 2014

Hayashi Park

Hapon. Katatapos lang ng malakas na ulan.

Mag-isa kong nilakad ang pathway hanggang makarating ako sa Hayashi Park. At dahil mainit ang singaw ng lupang nabasa ng ulan, pinili kong magpahangin rito at magsulat upang maghintay ng oras ng klase.

Ayos, nadatnan ko itong mahangin, basa ang ilang mga lamesa at upuan, at--nag-iisang lalakeng abalang-abala sa pagd-drawing habang nakasalpak sa tenga nito ang ginagamit na earphone. Napahinto ako nang bahagya at tumingin sa kanya. Muli akong naglakad nang lumingon siya sa pinaroroonan ko at naghanap ng mauupuan.

Walang ibang puwestong tuyo maliban sa isa pang lamesa't upuan na nasa likuran lang niya. Umupo ako roon at nag-umpisang magsulat. Habang nagsusulat, ninamnam ko ang malamig na hanging humahampas sa pawisan kong katawan. Napakapresko na para akong umiinom ng malamig na tubig sa gitna ng napakainit na panahon habang nakaupo sa isang lilim ng puno.

Kasabay nito ay ang pagtingin sa akin ng lalake na siya kong napansin sa tuwing lumilipas ang minuto at oras na naroon ako. Agad naman niyang ibinabaling ang pagtingin niya sa akin sa tuwing tititigan ko siya pabalik ngunit binabalewala ko na lang ito dahil abala ako sa pagsusulat.

Naulit ang lahat nang ito ng maraming beses, sa tuwing magsusulat ako sa Hayashi Park, sa tuwing nariyan siya, sa dating upuan, sa dating lugar, at hindi ko alam kung bakit. Hanggang sa isang hapon ng parehong oras, hindi ko na siya nakita maliban sa iniwan nitong limang lukot na papel sa ibabaw ng lamesa. Dalawa rito ay siyang ginamit niya sa pagpunas ngbasang lamesa't upuan at ang tatlo naman ay ang guhit-kamay nitong larawan. Nakita ko ito dahil sa naintriga ako sa kung ano man ang nilalaman noon.

Napahinto ako nang makita ko ang guhit-kamay niyang larawan sa lukot na papel. Nanatili akong nakatayo at nakiramdam. Ang puso ko, bakit tumitibok ng kakaiba? Hindi ko alam. Ang alam ko lang ay nabighani ako sa talento nitong gumuhit...

Hindi. Nagkakamali ako. Hindi lang ako basta nabighani sa talento at iginuhit niya. Nabighani na rin ako mismo... sa kanya... Parang tumigil ang ikot ng mundo ko dahil sa kanya. Bagamat hindi perpekto ang pagkakaguhit nito, ramdam ko sa pagpahid ng lapis nito sa papel ang pag-aalay niya ng buong puso sa pagguguhit. Hindi lang yan, ramdam kong parang nakahawak na ako sa kanyang mga pisngi habang nakaharap sa akin. Para na siyang nasa harapan ko habang nakatingin sa magaganda niyang mata, matangos na ilong, napakagandang pisngi, at--mapupulang labing nakangiti nang sobrang tamis na parang hindi pa nakakatikim ng matamis na halik. Idagdag pa rito ang napakalaki niyang balikat at katawan.

Ramdam kong hindi ako makakilos. Hindi ko magawang igalaw ang buo kong katawan at parang nalalaglag papunta sa kanya. Ramdam ko, para akong hinihigpitan ng kanyang mga bisig habang nakapalibot ito sa aking katawan. Napakainit, napakahigpit. Parang nararamdaman ko pa ang pagtibok ng kanyang puso hanggang sa mapapikit ako upang namnamin ang mga sandaling ito.

Ibinuklat ko ang aking mga mata saka muling pinagmasdan ang kanyang larawan sa papel. Kahanga-hanga, kahali-halina. Itinago ko na lang ito saka nagpatuloy sa pagsusulat.

Muli ko siyang nakita kinabukasan. Dating gawi, dating lagay na kami lang ang naroon. Pero ang laki ng ipinagbago ng eksena ngayon. Di tulad noong una na umiiwas siya ng tingin sa tuwing tititigan ko siya, ngayon ay diretso na siyang tumitingin sa akin, kalakip nito ay ang isang matamis at nakakalokong ngiti, gayon din ang magaganda niyang mata na tila nangungusap. Ibinabaling ko na lang ang tingin ko dahil akoyong masaktan. Oo aaminin ko, nahuhulog na ako sa kanya. Mahal ko na siya. Pero bawal dahil lalake din ako. Aapihin lang ako ng lipunan kapag nalaman ng lahat na iba ang pagkakakilala ko sa sekswalidad ko. Hahayaan ko na lang ang lahat. Mabuti nang manahimik. Hahayaan ko na lang siyang nag-iisa... hahayaan ko na lang siyang nag-iisa at masaya, kasama ang syota niya sa kanyang tabi habang gumuguhit. Ayokong masira ang maganda nilang relasyon dahil lang sa pag-extra ko sa buhay niya. Tama na ang nag-iisa na ako.

Nasasaktan ako, nagseselos. Ayoko ng ganito, ayoko ng ganito, ayoko ng ganito... Nagagalit ako sa sarili ko kung bakit ako ganito. Hindi ko makontrol ang sarili kong hindi lumuha habang nakikita ko silang naglalambingan. Pinipilit ko ang sarili kong hindi umiyak. Pinipilit ko ang sarili kong lalake pa rin ako. Yun lang.

Dahil sa sama ng loob, nailukot ko ng hindi oras ang notebook ko dahil sa sama ng loob. Nabigla ako at nataranta. Hindi ko na alam kung ano ang nangyayari sa akin. Pinunit ko na ang sirang parte ng ilang papel saka nagsulat sa panibagong pahina. Sinabi ko lahat doon ang mga sama ng loob ko. Bahala na kung ano ang maaari kong masabi...

Napansin kong tumayo siya pero di ko siya tinignan. Pinakinggan ko ang bawat yapak ng kanyang sapatos na papalapit sa akin saka ko siya nakita sa aking harapan. Bigla akong kinabahan, nalito, at natuwa. Bakit siya lumapit sa akin? Ewan ko.

Tumingin ako sa kanyang mukha na may bahid ng pag-aalangan. Nakita ko ang kanyang mukha habang nakangiti sa akin. Mula naman sa kanyang likuran ay inilabas niya ang isang papel at ibinigay sa akin. Sa mga sandaling iyon, nakitaan ako ng pagkabigla na mukhang hindi niya nagustuhan.

Hawak ko ang papel na nakaguhit ang aking mukha at katabi niya habang nakaupo sa isang bench ng Hayashi Park. Nakangiti at magkatabi. Parang tunay na magkaibigan habang magkahawak-kamay kasama ang isang maliit na napakagandang pirma na siyang nagguhit para daw sa akin.

Hindi... parang isang tunay na magkaibigan... At napakaganda!

Nagustuhan ko.

Huminto siya sa paglakad papalayo sa akin nang tumayo ako habang hawak ang papel na may larawan naming dalawa. Nanatili akong nakatitig sa kanya, at hinihintay na lumingon muli sa akin. Napalunok ako ng laway saka siya pumihit nang dahan-dahan at tumingin sa akin. Bakas sa mukha niya ang pagsisisi at pagkahiya sa sarili dahil sa ginawa habang nakayuko at tinitignan ang sariling paa.

Katahimikan. Walang ibang tao sa Hayashi Park pero parang nagdilim ang buong paligid at sa amin nakatutok ang liwanag. Nginitian ko siya pagkakita niya sa akin saka siya lumapit at hinagkan ako ng sobrang higpit. Ramdam ko ang gusto niyang iparating sa akin na matagal ko nang alam sa pamamagitan ng mga yakap niya...

Mahal niya ako...

Pinalakpakan kami ng babaeng kasama niya na kaibigan niya pala, "Nice one, Jed!" sabi niya.

Nabigla ako. Kumalas ako mula sa pagkakayakap niya sa akin. May naaalala ako, siya ang kaklase ko noong second year high school na tingin nang tingin sa akin habang nasa klase!

4 comments:

  1. futa! nagkukumibot kubit ang pachuchay ko. syeeeeet!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thanks, honestly nyora, ayokong gumawa ng mga ganitong klaseng kuwento kasi baka isipin ng reader na bading ako, nakakahiya pero isinasaalang-alang ko na lang ang halaga ng literature. Tawa ako nang tawa kasi 'pachuchay' talaga?! Ahahaha!!!!!

      Delete
    2. dermalin lang kung isipin man nila na badesa mae ka. ang importante makalikha ka ng mga worth basahin na kwento at alam mo sa sarili mo na kipayla talaga ang hanap mo. char! patawad kung mejo mahalay. sige pachuchay na lang nga ulit pero hindi masyadong masagwa. charms! :)

      Delete
    3. its okay nyora if it is mahalay or brutal, walang limitation sa kung ano mang gusto mong sabihin whether negative or positive. basta all comments are welcome and appreciated ^_^

      Delete

Thank you for reading!
Hope to hear from you. Don't forget to share!
Follow us on FeedBurner
Like Jay's Quirky World on Facebook! Thank you! ^_^