Wednesday, September 24, 2014

Pahiram ng salamin

Huli na akong nakapasok ng examination.

Lagot ako. Hindi na ako pagbibigyang mag-exam pa roon. Strikto yung professor ko doon na matindi ang atensyon at pagdidisiplina sa oras. Palibhasa kasi, half-Japanese, pero may sinabi siya sa akin, "Pagbibigyan kita for second time around but this time, make sure you'll be there on-time. Maliwanag?"

Deal. At kinabukasan ng hapon ang schedule. Wagi!

Ang sabi, dito daw sa office ni Sir saka na ako nag-exam pagdating. Buti na lang nakapagbasa ako ng kahit kaunti sa nagkakapalan kong reviewer. At suwerte ako! Lahat ng mga nabasa ko, lumabas! Sagot na lang ako nang sagot. Ang saya-saya!

Sandali akong na-distract nang dumating si Sir, makalipas lang ang minuto, kasama ang isang estudyanteng nahuli rin ng examination kahapon. At dahil magkaibang subject yung sinasagutan namin, ipinagtabi kami. Wala naman daw malisya kung magtabi ang dalawang lalake, diba? sabi ni Sir saka niya kami iniwan.

Uy! Yung estudyante, Engineer! At para naman sa kaalaman ng mga nakararami, kung baga sa libro, best-seller ang mga lalake ng Engineer para sa mga malalanding babae pati na rin pala ang matindi nilang kakumpitensya: ang sangkabadingan ng buong eskuwelahan. Pugad kasi ang college nila ng mga guwapong lalake kaya naman napataas ako ng kilay... pero di ako nagpahalata and why should I do that stupid damn thing in him anyway? Maybe it is a product of my personal insecurities sa kapwa lalake kasi medyo average din naman ang ganda kong lalake. At oo, bet na bet ko ang mga lalake ng Engineer--malaman, siksik, liglig, at nag-uumapaw. Hindi ko yan dini-deny! Pati ang katabi ko ng mga sandaling ito, kursunada ko. Guwapo eh. May reklamo? At wala naman masamang mang-angkin at magpantasya ng guwapong tulad nito--sa isip, diba?

Napaisip ako na sana'y magtagal pa ang oras naming dalawa sa loob ng opisina ni Sir... habang katabi ang lalakeng ito. Yung pangalan niya? George Alfonso. Nakita ko lang naman yung nakasabit niyang ID sa bewang niya na pasimple ko talagang tinignan. At yung birthday? August 8, 1993. Hmmm... nabuo siya ng mga Disyembre. Alam ko na ang tinataglay ng mga magulang niya. Likas sa galawang higad! Meron pa! Yung picture niya sa ID. Punyeta, paano na lang kaya kung tuluyan na nga akong naging babae, sigurado para akong nanalo sa loto 'pag napangasawa ko siya! Ang guwapo, sa picture pa lang, ulam na. At kailangan na lang dilaan para solve-solve pero pa'no ko nalaman? Ika nga ng 90.7 LOVE Radio, "Diskarte lang yan!"

Gustong-gusto ko siyang makatabi ng mga sandaling ito. Crush ko siya, gusto ko siya... pero ayokong magpahalata. Nawawala na ako ng concentration sa pagsagot ng exam isa pa, lalake pa rin ako. Kung magpapakabakla ako, dapat pangatawanan ko na. Kung aasta ako na parang babaeng ma-fall sa lalake, dapat magpa-sex change na ako. Pero hindi. Lakake pa rin ako at masarap maging lalake... lalo na ang kapwa lalake... kahit ayokong tumikim!

Lumalandi na naman ako, pasensya na.

Sa tingin ko, tapos na siyang magsagot. Sandali siyang tumingin sa akin. Mata sa mata saka siya umatake ng nakamamatay na ngiti na siyang nagpakiliti ng puso kong sa kanya ko lang naramdaman. Push na 'tooo!!!

"Tol, anong oras na?"

Nalito ako, "Quarter to five," nakangiti kong sagot.

Pero kakaiba na yung tingin niya sa akin, "Ba't namumula ka? May sakit ka?"

"Ay! W-wala 'to. Ayos lang ako, George..." nabanggit ko nang hindi sinasadya yung pangalan niya.

"Kilala mo'ko?--"

"H-hindi, nakita ko kasi sa ID mo," saka ako tumawa. Epical. Nakakahalata yung lalake na may bading sa paligid niya. Punyeta talaga, nakakahiya! At nakakadisgrasya talaga kahit kailan ang kalandian. Bakit naman kasing may malandi pang tulad ko?

"Anyway... puwedeng pahiram ng salamin kung meron ka?"

Ooopsss... metrosexual. Retrosexual, kung hindi ako nagkakamali... ganyan siya.

Sure! Why not?! Pero nagtaka ako kung bakit siya humiram at dahil guwapo naman siya, pinahiram ko yun sa kanya pagkatapos kong magsagot ng exam. Pero may isang bagay na nagpagimbal ng mundo ko nang panoorin ko siyang manalamin: Ang cute at ang guwapo talaga niya! (Bigti na...) Ang macho, ang ganda ng mga mata, ang tangos ng ilong, ang kinis ng pisngi, at ang kissable lips niyang ang sarap-sarap halikan... na nilagyan niya ng lipstick saka nag make-up ng mukha!

"Sige na pogi..." nilagyan niya talaga ng diin ng kalandian ang salitang 'pogi' na parang sabik na lumandi, "Aalis na ako..." kumindat siya sa akin saka nagkagat labi bago lumabas ng pinto matapos ibalik sa akin ang salamin ko at magpaalam.

Naiwan akong tulala, hindi makapagsalita, at bakas sa pagmumukha ang pagkadismaya.

Punyetaragis.

Monday, September 22, 2014

Sa mga sampid

Mainit na tanghali.

Pero naging presko ang buong kuwarto nang pumasok mula sa bintana ang lamig ng malakas na ulan pagsapit ng hapon. Makikita sa gitna ng sahig ng kuwarto ang nananahimik at nakaupong si Rogelio habang nakikinig sa paborito niyang estasyong ng radyo na nakalagay sa tabi ng bintana. Para sa kanya, katahimikan ang turing niya sa ganito pero masasabing isang malaking pagkakamali ang makita na nasa ganoon na siyang kalagayan. Tahimik lang siya, di kumakain, nakikinig lang sa radyo, at nakaupo lang sa sahig. Nasa paligid niya ang nagkalat na mga papel na puno ng mga sulat-kamay niyang halos hindi na maintindihan. Ganoon lang siya... sa loob ng tatlong linggo hanggang ngayon.
Boses sa radyo: "Always your number 1, always your number 1, always your number 1, panahon pa ng Hapooonnn..."

Hindi siya makaramdam ng kahit ano, kahit gutom o tawag ng kalikasan. Ang alam lang niya ay ang makinig ng radyo at manahimik. Nandoon lang siya, at kahit kailan ay hindi lumalabas ng kuwarto.

"Rogelio anak, anong pagkain natin ngayon?" isang nanghihingalong boses ng babae ang narinig niya sa kabilang kuwarto. Napangiti siya nang hindi niya namamalayan... o wala talaga siyang namamalayan. Kasabay ng pagkulimlim ng kalangitan at ng buong kuwarto ay ang pagdilim din ng mukha niiyang unti-unting yumuyuko.

"W-wala... wala... wala..." tuloy-tuloy niyang bulong sa sarili hanggang sa pumatak ang dalawang luha pababa sa litrato niya, katabi ang kanyang tatay, at sa kabila nito ay ang tunay niyang nanay.

Kung ganoon, sino ang nagsalita?

"Di mo'ko anak..." natawa siya nang kaunti na parang wala sa sarili, saka niya kinuha ang isang litrato ng babae. Kinakausap niya ito, "H-hindi mo'ko a-anak..." saka siya natawa nang kaunti, tumawa nang tumawa hanggang sa lumakas ang mga halakhak na kung maririnig e parang nanggagaling pa sa ilalim ng lupa. Parang tawa ng demonyong sabik sa paggawa ng kasamaan dito sa mundong ibabaw. Walang katapusang tawa habang namumula ang mata niyang luhaan hanggang sa madampot niya ang panulat nito saka niya ipinagsasaksak ang litrato ng babae na parang pinapatay ng galit. Galit, na siyang dahilan upan magpira-piraso ito at mawala.

Biglang nagsabog ang lahat ng mga bond paper nitong puno ng mga sulat-kamay ni Rogelio nang magwala siya saka niya ipinagbabato ang lahat ng mga libro nito sa pinto na iniregalo pa sa kanya ng nanay niya. Mabilis naubos ang lahat ng mga libro sa bookshelves na mas malaki pa sa kanya. Nagwawala siya at sumisigaw, "HINDI MO'KO ANAK!!!"

Nakagawa siya ng ingay at pagkabog. Sapat para huminto sa pagsasalita ang babae sa kabilang kuwarto pero tuloy-tuloy lang ang ingay ng radyo.

Katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Nakikiramdam.

Lumabas siya ng kuwarto saka nagtungo sa nakabukas na katapat na pinto. Dito niya nakita ang babae na nakahandusay sa isang sulok. Hindi siya makatayo dahil sa sariwang saksak ng kutsilyo na nakatadtad sa paa niya, gayon din sa namamayat nitong katawan. Sa likuran ng babaeng ito makikita ang malaking salamin na nakatapat kay Rogelio na noon ay nagsalita. " 'Wag mo'kong tawaging anak," bulong niya na parang nagbabanta sa mababang boses. "Pinatay mo ang nanay ko kaya hayaan mong ibalik ko rin sa'yo kung ano ang ginawa mo sa kanya..." kalmado niyang sinabi saka siya nakitaan ng matamis na ngiti.

- - - - -

Malinaw pa rin sa isip niya hanggang ngayon ang pagbaril niya sa sarili niyang tatay at sa mag-ina ng kanyang kabit. Matapos gumaling, naging sunud-sunuran at apihan ang original at legal na mag-ina sa pagtira ng kabit sa bahay nila at nang mamatay ang tatay nito, binigyang kapangyarihan at karapatan ang panig ng kabit na mapunta sa kanila ang lahat ng ari-arian mula pera hanggang kumpanya. Walang itinira pati ang pagmamay-ari at sariling pundar na bahay ng legal na asawa ay pilit ding inaangkin ng kabit.

Umabot sa korte ang usaping ito at nagtagal ng tatlong buwan dahil sa personal na pangangailangan sa luho at kagarapalan ng kabit sa pera ng legal na pamilya. Lumalabas kasing baligtad na ang sitwasyon: ang kabit ay legal at ang legal ay isa nang kabit. At dahil kailangan nang lumaban ng legal na asawa gayon din sa malakas na hamon laban sa ilusyunadang kabit, nagpakitaan sila ng mga legal na dokumento hanggang sa matalo ang kabit sa isang dokumentong naiharap ng legal sa korte: Marriage Contract. Nanalo ang legal na asawa pero dahil sa huling testamento ng tatay nila, titira pa rin ang kabit sa bahay nila at ang lahat ng ari-arian ay ibabalik muli sa legal na pamilya. Ipineke pala ng kabit ang testimonyal nito na nakasuhan rin sa huli. Pero bakit pa titira sa bahay ng legal na asawa ang kabit?

Pero may isang problema tungkol nga sa mamanahin ng mag step-brothers: kung sino man ang unang mamatay sa kanilang dalawa ay sa kanya ito mapupunta--ang yaman ng kanilang tatay. At dahil desperadong makuha ng kabit ang yaman ng tatay, nagkasundo ang dalawang panig. Nagsama-sama sila, nagsaya, nagkaisa, hanggang sa huli ng isang umaga, nainom ng nanay ni Rogelio ang lason na sana ay para sa kanya. Aksidente lang ang lahat pero ginusto ito ng kabit, Mas maganda, para wala na akong kakumpitensya!

Bagsak na naman ang bandera ni Rogelio. Wala na siyang pag-asa--yan ang inakala nila.

Pagkatapos mamatay ang nanay ni Rogelio, itinago niya ang anak ng kabit na 'Rogelio' din ang pangalan sa ilalim ng kisame, sa loob ng kuwarto ng nanay ni Rogelio kung saan naku-kuwarto rin ang kabit at doon na namatay--bagay na hindi pa nalalaman ng kabit.

Tagumpay.

At simula noon, hindi na siya nagsalita. Nandoon lang siya sa kuwarto niya, nananahimik, nakikinig ng radyo, sulat nang sulat, di nakakaramdam ng gutom, di nakakaramdam ng tawag ng kalikasan, manhid na siya. Manhid. Pero paano nagkaganoon ang paa ng kabit na puno at tadtad ng saksak? Simple lang. Matapos mamatay ang anak ng kabit, saka niya ito ginawa nang mahuli niyang may kausap ito sa telepono ng isang gabi. Dito na niya nalaman na buhay pa pala ang asawa nito na inakala nilang patay na ng matagal na panahon. At sa lalakeng iyon napupunta ang lahat ng kanilang pera kasama ang pera na ninakaw niya noon sa nanay ni Rogelio.

Hindi lang ang legal na mag-ina lang ang niloko kundi pati ang kanilang tatay, nasira pa ang pamilya nila. Isang malaking kahihiyan.

- - - - -

"Shhh!!!..." umupo si Rogelio sa sahig, sa tapat ng kabit. "Naaalala mo pa ba nang binaril ko kayong tatlo? Si daddy... ikaw... at ang anak mo?..." ngumiti siya.

Katahimikan.

"Alam ko na! Ahahaha!!! May ipapakita ako sa'yo! Gusto mo, makita mo'to..." hindi na siya maintindihan pero maliwanag sa kanya na tama pa rin ang ginagawa niya. Mula sa kanyang likuran lumabas ang isang lubid na yari sa manipis na tela saka niya itinali ang dulo nito sa hawakan ng isang malaking aparador. Ipinahaba niya ito saka inabot sa kamay ng kabit.

"H-hilain mo, dali... ahehehe... hilain mo. Ahahaha!!! May sorpresa ako sa'yo. Peace na tayo ha... peace na tayo..." nagsasalita na siya na parang ibang bata. Sa isang higlap sa paghila ng babae, bumukas ang saradong aparador at mula sa loob nito, bumukas ang pinto ng attic saka lumabas rito ang nakataling bangkay ng anak nitong si 'Rogelio' na nakadilat ang mga naglalakihang mata sa sobrang tuyo nitong katawan. Hindi na niya kayang kumilos pa ng malaya nang puwersahan siyang mapasigaw nang pugutin ni Rogelio ang ulo nito gamit ang magaspang at matalim na string ng gitara. Nalaglag ito saka gumulong sa paanan ng kabit.

Walang hanggang pagtawa ang ginawa ni Rogelio. Wala na siyang pakialam. At sa mga sandaling iyon, dumilat ang mata ng kabit, unti-unting ngumanga saka hindi na huminga. Kitang-kita sa itsura nito ang tindi ng gutom na kanyang nararanasan pero sa mga sandaling iyon, sa isip ni Rogelio, ay hindi na siya basta magugutom pagbaba niya sa impyerno. Alam niya. Alam na alam... dahil nakausap na niya ang demonyong susundo sa kanya pababa roon.

Wala na siyang buhay. Hindi na siya mahihirapan. Hindi na niya mararanasan pa ang tindi ng galit ni Rogelio dahil patay na ang taong minsang nanggulo ng buhay niya. Pero buhay pa rin ang galit ni Rogelio sa mga sampid ng buhay niya.

Friday, September 12, 2014

Katumbas ay isang masakit na kapalit

WARNING: This post contains explicit scenes and it is not suitable for readers below 18 years of age.

- - - - -

Habang nakasakay sa bumibiyahe na jeepney ang isang lalake, seaman, isang lalake naman, pulis, ang nakauniporme na kagalang-galang, may reputasyon at maotoridad ang bawat kilos, malaki ang pangangatawan, may kagandahan ang angking itsura ng pagkalalake, at taas-noo't diretso kung kumilos nang umupo ito sa tabi ng seaman at inabot sa kanya ang bayad. Sa pag-abot ng bayad ng pulis, napakunot ito ng noo nang mahalata niya ang makahulugang haplos nito sa pag-abot ng sukli gayon din sa nang-aakit nitong pagtingin. Binali na lang ng pulis ang paningin saka tumingin sa bintana upang isa-isang tignan ang bawat nadadaanan ng jeepney...

Pero hindi ang lalakeng seaman na panay ang pagtingin sa pulis na nakakaloko. Di maiwasan ng seaman ang mapakagat-labi habang pinagmamasdan ang napakaguwapo nitong itsura, ang nagkikinisang pisngi, mapupulang labi, ang malaki nitong bukol sa leeg, ang naglalakihan nitong balikat, nakakalibog na machong katawan, dibdib, makipot na baywang, matambok nitong likuran, at ang harapan nitong nakabukol na bakat na bakat sa suot nitong manipis na pantalon. Sa ganoong anggulo niya makikita ang nakabakat rin nitong brief na nakapalibot sa parte ng singit ng pulis.

"Sir, ano pong pangalan niyo?" magalang na tanong ng seaman na mabilis namang sinagot ng pulis na may panggalang. Sa mga sandaling iyon, tinandanan na niya ang pangalan nito saka nagkaroon ulit ng katahimikan.

"Ilang taon na po kayo?" hindi nakuntento ang seaman sa pangalan lang.

"25 years old."

Namangha ang seaman sa maikli nitong tugon at halos hindi makapaniwala. "Halos magkasing-edad lang po tayo sir!" nakangiting idinagdag ng seaman pero nananatiling tikom pa rin ang bibig ng pulis at unti-unting lumalamig at tumatalim ang tingin sa seaman. Tama kaya ang naiisip niya ng mga sandaling iyon?

Dahil mahaba pa ang biyahe papunta sa kanilang destinasyon, nagpatuloy ang seaman sa pagnamnam niya sa guwapong pulis sa pamamagitan ng paglilibot ng kanyang paningin sa katawan ng pulis. At dahil magkatapat lang sa upuan na malapit sa labasan, kitang-kita niya ang pagbakat ng kinakalong ng pulis na nakabuka sa kanyang inuupuan: ang isang mataba at mahaba nitong nakaturo paitaas at ang dalawang naghuhugis bilog sa ilalim nito.

Nakaamoy ng pananabik ang pulis sa seaman nang mahuli niya itong tinitignan ang kanyang kalung-kalong na karga. Sa sandaling iyon nakitaan siya ng isang pagdilim ng mukha at talim ng tingin sa seaman. Nakakagat-labi naman ng mga sandaling iyon ang seaman habang tinitignan ang itinuturing nitong 'langit sa ilalim ng lalake' nang maligaw ang kanyang paningin sa guwapong mukha ng pulis saka siya kumilos ng normal. Alam niyang may panganib at hindi niya alam kung mangyayari ang kinakatakutan niyang mangyari na huliin ito at gulpihin gayong may malaya siyang kapangyarihan na gawin ito sa kanya bilang isang pulis.

Kumapit ang pulis sa hawakang bakal sa kisame ng jeepney saka tumabi sa kinagigigilan nitong seaman... na sa mga sandaling iyon ay hindi na makakilos sa takot. Nangalambot na ang kanyang katawan nang puwersahang inabot ng pulis ang kamay ng seaman saka ipinahawak ito sa kanyang dinadala. Gusto pa sanang pumalag ng seaman ngunit nagustuhan na niya ang kanyang nahahawakan na kanyang pinakaasamasam.

"Hawakan mo!" nanggigigil na sinabi ng pulis. Mabuti na lang at sila lang tatlo ng tsuper sa jeepney. "Higpitan mo pa, diba gusto mo yan?! Sige pa!!!"

Naging sunod-sunuran ang seaman hanggang sa makababa sila sa tapat ng isang mumurahing hotel. At dahil katabi lang nito ang isang convenience store, inutusan niya itong bumili ng condom para sa pangmalakihang sukat saka sila nagtungo papasok sa kanilang destinasyon. Gustuhin mang tumakas ng seaman, wala siyang magawa dahil ano mang oras ay maaaring hugutin ng pulis ang kargado nitong baril saka ipaputok sa kanya.

Bahala na...

"Gusto mo'kong tikman diba?! Sige, pagbibigyan kita sa gusto mo!" sabi ng pulis habang hawak ang dalawang kamay nito na nasa likuran ng kawawang seaman. Guwapo naman ang pulis eh. Pero mas lumalabas ang tunay nitong kaguwapuhan sa tuwing inilalabas niya ang kanyang tunay na galit. Kaakit-akit ngunit nakakatakot na parang sinasapian ng demonyo. Kitang-kita ng seaman sa mukha nito ang nanggigigil nitong mukha gayon din sa sarado nitong kamao na maaaring dumapo sa mukha niya ano mang oras. Tensyonado na. Lagot na.

- - - - -

Itinulak siya ng pulis pagkapasok nila sa pangalawang kuwarto sa pangalawang palapag ng hotel. Eksaktong tatayo ang seaman upang pumalag sa nanggigigil na pulis at makatakas ngunit agad din siyang pinigilan nang tumutok sa kanyang mukha ang automatic 45 caliber na baril ng pulis. "Huwag kang kikilos ng masama... Hubad."

Hindi nakinig sa kanya ang takot na seaman.

"HUBAD 'KAKO!!!" pero wala ring nangyari. Tinitignan niya ang seaman na nakatayo sa kanyang harapan nang ilabas niya ang isang matalim na kutsilyo saka itinutok sa kanya.

"Boss--sir... huwag po..." pakiusap ng seaman.

"Anong wag. Pagbibigyan na nga kita sa gusto mo tapos ayaw mo?! Tarantado ka, kung ayaw mong gawin kung ano ang ipagagawa ko sa iyo, puwes, ako ang gagawa!"

Ipinalipad niya ang kutsilyo saka dire-diretso itong dumaan sa ibabaw ng damit niya dahilan upang ito ay mapunit. At dahil matalim ang bagong kutsilyo ng pulis, mabilis nangalaglag ang mga balot nito sa katawan hanggang sa wala nang matira sa kanyang katawan.

Agad ihinagis ng pulis ang kutsilyo sa sahig saka naghubad ng sapatos, medyas, pantalon, at polo. At sa huling pagkakataon, tumambad sa harap ng paningin ng seaman ang namumula at nagmumura sa laki nitong alaga na napakaputi ang kutis, pagtanggal ng brief ng pulis.

"Isuot mo ang condom gamit ang bibig mo, dali!" ... na siya namang sinundan agad ng takot na seaman. Nahirapan ito sa pagsubo habang itinutulak naman nito ng pulis dahilan upang maduwal ito sa pagsubo.

"H-hindi ko po kaya..."

Nakatikim siya ng malakas na bugbog. "Isuot mo sa akin 'yang condom, ngayon na!" kasabay nito ay ang biglaang pagtulak ng ari ng pulis papasok sa bibig ng seaman hanggang sa sumuot ito ng buo sa kanyang ari. Bahagyang napapikit ang tarantadong pulis sa nadama nitong kasarapan ngunit halos iluwa na ng seaman ang lahat ng laman ng kanyang bituka.

"Humiga ka, dali!" bulong ng pulis na sinundan naman agad ng seaman.

Humiga ang seaman saka ibinuka ng sabik na pulis ang dalawang paang nag-iipit sa lagusan ng seaman na papasukin ng kanyang pagkalalake. Ang kanyang pagkalalake na sabik makadama ng masensasyong kiliti ng kanyang kaalaman pero para sa seaman, siya na ang unang lalakeng makakakuha ng kanyang kapurihan.

"S-sir, d-dahan-dahan lang... Ooohhh..." pero hindi ito nakinig. Buong lakas at puwersahang pinasok ng pulis ang malaki nitong sandata sa masikip na butas ng seaman saka siya napa-'aray' dahil hindi ito ganoon kakasya. Gigil na gigil ang pulis sa kasarapan ng paglabas-pasok niya sa lagusan ng seaman habang ito'y nagmamakaawa na ito'y dahan-dahanin ngunit unti-unti ring buminilis na naaayunan ng kiliti ng pulis.

Hindi nakinig ang pulis pero maririnig sa mga sandaling iyon ang ingay ng higaan na tumataas-baba sa bawat pagbayo ng malibog na pulis gayon din sa masakit na pag-ungol ng seaman.

"A-aray... Fuck! Aaahhh..."

"Anong 'aray'?!" matapang na sagot ng pulis saka niya pa ipinagpatuloy ang paglabas-pasok nito. "Hmmm... Anong aray?"

"Awww... aaahhh... ooohhh..." walang hanggang pag-ungol.

"Hmm? Anong 'Awww'? Hmm?"

"Aaahhh... ang sakit puta... aaahhh..."

"Ha? Anong 'masakit'?... Hmmm?... Anong 'masakit'? Tarantado ka!..."

"Ooohhh... shit ka, aaahhh..." ungol.

Kalampag ng higaan, ungol ng seaman, isang video camera na nakatapat sa gilid nila, at kaunting ingay ng malamig na aircon sa kuwarto. Kahit ano pang sigaw ang kanyang gawin, mas naririnig pa ang ugong ng aircon sa labas kaysa sa ungol ng seaman na hindi makatakas sa nakadugtong katawan ng pulis. Sa bawat pagbaba ng katawan ng pulis sa kanya, hindi niya mapigilang makiusap. "Tama na... tama na awww... aaahhh... tama na!!!" walang hanggang pag-ungol.

"Ha? Anong tama na... malalagot ka sa'ken..."

Ungol "Shit ka! Aaahh... ooohhh..."

"Anong 'shit' kang tarantado ka?" walang pakialam ang pulis sa nararamdamang sakit at hapdi na nadarama ng pawat pagpasok ng pagkalalake niya sa seaman. Hindi siya mapaawat, ayaw huminto. Pabilis ito nang pabilis na halos hirap nang sundan ang bawat galaw at ungol na tila mas lalo pang nagiging baliw.

"T-teka, ayan na ako... puta... aaahhh..." mas lalo niya pang nilaliman ang paglubog ng kanyang alaga. Mas masikip, mas malalim, mas masarap Ika nito. Walang hanggang pagbayo ang ginawa ng pulis sa lagusan ng seaman. Isinagad na niya ang maaari nitong isagad na parang mayroon itong gustong abutin sa kalooban ng seaman.

At hanggang sa mapaungol silang dalawa sa kasarapan: ang pulis at ang seaman, nang biglang sumabog ang masaganang katas ng pulis sa loob ng pinagsawaang laman ng seaman. Ang masaganang katas ng kanyang kalibugan, ng kanyang kahalayan, ng kanyang kasarapan sa masensasyong kiliti. Ang masensasyong abot-langit na nasa lagusan lang ng bading na seaman. Dahan-dahan silang bumwelo, saka dinama ng pulis ang abot-langit nitong kasarapan sa pakikipagtalik niya sa kapwa lalake.

Nakalubog pa ng mga sandaling iyon ang mahaba at matigas na pag-aari ng pulis sa loob ng lagusan ng seaman at pinipilit pang simutin ang natirang katas sa kanyang laman, nang magtanong siya sa seaman, "Dahan-dahanin ko?" tanong niya sa kung paano niya ito huhugutin.

"S-sige..." halos wala nang lakas ang seaman nang bigla na lang itong mapasigaw nang biglaang hugutin nang mabilis ng pulis ang nakalubog niyang ari sa pinagsawaang lagusan ng seaman. Napamura ito dahil sa sakit at hapdi na parang pinupunit na ng gunting. Inumpisahan na niyang mag-ayos ngunit hindi pa pala natatapos doon ang lahat.

Matapos niyang tumayo, itinulak muli siya ng pulis saka niya ipinagala ang kanyang mga mapupusok at napakainit na halik sa labi, leeg, katawan, hanggang sa makarating ito sa pagitan ng kanyang mga binti. Matapos nito, agad siyang nagpaulan ng bugbog saka ipinatanggal ng pulis ang nakasuot nitong condom sa kanyang ari gamit ang bibig ng kawawang seaman. Mabilisan niya itong hinila gamit ang ngipin saka niya inilunok ang naipong katas mula sa loob ng condom na ayon sa utos ng gagong pulis.

Iniwan siya ng pulis matapos itong bugbugin pa ng mas malakas sa mukha, pagkatapos magsuot ng pormal na uniporme ng pulis. At dahil agad siyang nilisan ng pulis na nakahubad pa sa ibabaw ng higaan, nakahinga ang kawawang seaman nang maluwag ngunit ramdam niya pa rin ng mga sandaling iyon ang sakit na iniwan ng kasarapan ng malibog na pulis. Nagkamali siya sa una niyang inakala na puro pantasya lang ang lahat na aksidenteng nangyari agad sa buhay niya. Ang pagpapantasya niya sa isang kapwa lalake ay naging bangungot, katumbas ay isang masakit na kapalit tulad ng nararamdaman ng kanyang katawan.

Binuksan niya ang recorded video ng panghahalay sa kanya ng pulis para mamukhaan ito at ireklamo. Ngunit... mabilis itong nawala nang muling bumalik ang pulis saka pinagbababaril ang cellphone nitong hawak saka umalis. Wala na siyang ebidensya, wala na siyang hustisya.

Katahimikan. Tinawanan na lang niya ang kanyang sarili, ang lahat, walang katapusan, at para nang nababaliw habang lumilibot ang paningin sa buong kuwarto...

Monday, September 1, 2014

The '-ber' month season

Oy! '-ber' month na, pasko na!!! Ahahaha!!!

Camp Aquino Belenismo

Gera-gera! Gera-gera! Gera-gera! Gera-gera!

Hindi naman ako nangangaroling eh puwera na lang noong bata pa ako. I can still remember those vivid images on my mind until now na bigla na lang akong lalabas ng bahay pagkatapos maghapunan o kung ayaw akong payagang lumabas ng bahay e tatakas ako, kukuha ng dalawang bato sa kalsada para pamukpok, saka kakanta ng Christmas song sa mga kapit-bahay na may tradisyon nang maglagay ng matatapang na aso sa gate nila. Minsan, galit yung ibang aso sa ingay ng pinitpit na tansan! At paminsan naman kapag walang 'kita', double purpose na ang batong ipangbabato sa mga nanghahabol na aso. Okay sa olrayt!

Gera-gera! Tanda lang yan ng pagiging 'ako' (mi, mi, mi, sexy, me, just kidding!) dito sa bakuran ng internet, specially, under ng JQW at mukhang hindi naman yata halata sa akin ngayon na excited ako sa darating na pasko ne... pero HINDI! Magdadagdag na naman ako ng edad ngayong darating na December! Tatlong buwan na lang, parating na ang December 30! Titingin sa kalendaryo at malalamang malapit nang mawala ang edad ko sa araw, magdadagdag na naman ako ng edad this year, magde-date kami ni Rizal (joke lang!), dadami ang pagbati, kaliwa't kanan na regalo, (although bata pa naman ako) dadagdag na naman ang linya (payat ako kaya hello sa mga may malalaking bilbil!), square root of me raise to 2 OVER me is equals to STRESS, etc. BUT--I always tell my friends na I am celebrating my birthday on December 31, bisperas ng bagong taon para tipid and take note, hindi lang kami ang nagcecelebrate ng birthday ko kundi buong mundo! Tatanda na naman ako, ano bang nabago?!

And so, whats with the '-ber' month anyway? Wala lang. Pansin ko kasi, noong huling bumati ako sa isang foreigner friend ng 'Advance Merry Christmas' e nabigla siya kasi (1) hindi naman siya Kristiyano (pero wala akong pakialam doon) at (2) alam niyang sa December pa ang pasko at hindi siya nakikicelebrate!

"Why?" tanong ng kumag kong friend. Bakas sa pagmumukha niya ang pagtataka na sinagot ko ng ganito.

"Well, its a season of '-ber' month and something like this, SeptemBER, OctoBER, NovemBER, and DecemBER."

Ayun! Naliwanagan ang kaibigan kong lahi ng mga 'annyeonghaseyo!' Same with Kuya Seto (Konnichiwa, Seto-kun!) na panay ang pagpapainggit sa pagba-blog niya habang nag-eexplore/tour sa buong mundo (Asia, Europe, at US) kasama ang syota niya. Hmmm...

Kaibigan ko siya (si annyeong!) sa IYF noon pang 2012 nang mag-world camp sila dito sa TSUvalindia (TSU) katapusan ng first semester. Natawa siya bagamat hindi ko lubos maintindihan yung Ingles niyang palipit na nagsasabing ang saya naman ng celebration ng pasko sa Pinas, kakaiba pa. Doon niya lang kasi nalaman kung ano ang silbi ng countdown to Christmas day na nagsisimula ng September 1 ng taon na lagi niyang nakikita. Tignan mo na, ugaling Pinoy mga kamukha't ka-babes, unique sa buong mundo. We are the raise or the nation of one-day millionaire (oy, joke only but its true!) We are the raise or the nation of celebrating the Long Christmas season, tayo yan! Proudly Pinoy, onli in da Pilipins, and the best! Pero puwede pang mag-extend yan hanggang sa February ng susunod na taon dugtong ko sa kanya. Basta tinatamad pa ang mga Pilipinong magligpit ng Christmas Lights or Decor sa bahay nila, hindi pa rin tapos ang pasko!

O sya, paalam na muna sa mga mukha niyo mga ka-babes pero bago yan, mag-iiwan muna ako ng music and then... yeah, that's it! Okay, eexit na ako... si "Jay Lakadero" na nagsasabing: "Walang kumpa-kumpare... (a-hi... ahihihi... ahehehe... Ahahaha!!! Ngiyahahaha!!! Buwahahaha!!! AHAHAHA!!!!!--o hala tama na, hindi na ako tatawa...) sa kumareng malandi!"

Kinig-kinig lang! Advance Merry Christmas and Happy New Year to all!
-jay

P.S. Pahalok ako bhe, :* *muah!* *muah!* *muah!*

Na-miss kong mag-podcast sa phone!