Tuesday, December 30, 2014

Jay on 21

Rizal day, it's Jay Calicdan's 21!



Sampung segundo na lang bago mag-December 30--Rizal day, at kaarawan ko.

Pagpatak ng alas dose ng hatinggabi, basta na lang nangalaglag ang mga luha ko sa mata. Ewan ko kung bakit.

Masakit ang loob ko dahil wala sa tabi ko ang siyang magpapasaya sa akin sa napakahalagang araw ng buong buhay ko.

Dalawampung taong gulang na ako. Masigla pa naman pero hindi maayos ang pagtatapos ng huling sandali ng buhay ko bilang menor de edad. Ito na ang katapusan ng kabataan ko na punumpuno ng mga masasaya at malulungkot na alaalang nagbuo sa akin bilang ako. Panahon ng katapusan, kung saan, ang mga alaala ng kahapon ay hindi na maibabalik pa sa dati kahit kailan. Parang... isang luha na minsan nang pumatak sa aking mga mata na siyang sumunog ng mga mahahalagang alaalang hindi na maibabalik pa kahit kailan.

21 na ako, at parang naririnig ko pa ang tunog ng kanta ng 2ne1.

P.S. Happy 21st! Happy birthday, Jay Calicdan!

Friday, December 26, 2014

Bola

Hindi ko alam kung nasaan ako ng mga sandaling ito. Tahimik ang paligid nang marinig ko ang malakas na bell. Nasa isang eskuwelahan pala ako, habang nakaharap sa malawak at damuhang school ground.

Sa bilis ng pangyayari, agad napuno ng mga estudyante ang school ground. At maliban sa mga lalake, wala akong ibang nakita kundi puro bola.

Bola... bola... ang daming bola...

Tanaw ko mula sa bleacher ang shinu-shoot na bola sa butas na iyon. Ang bagay na iyon na siyang kinaaaliwan ng napakamagaslaw kong isipan. Kung saan, sa isipan ay lihim akong kinikiliti ng sexual sensations dahil roon na siyang ginagawa ng nagsh-shoot. At siyang nagsh-shoot na lihim ko ring pinagnanasahan sa isipan habang suot ang jersy #8.

Sana... naging bola na lang ako...

Nasubsob ako sa damuhan nang tumalikod ako saka natamaan ng 'bola' sa aking likuran. Agad niya akong tinulungan sa pagtayo matapos siyang humingi ng paumanhin sa nangyari.

"Bagong classmate?" tanong niya saka ako tumango na walang salita na sinabi. Kailangang hindi ako padadaing sa nagpapapungay niyang mata, dalawang magkabilang dimples, matangos na ilong, at kasabik-sabik na labing ang sarap sigurong halikan sa mala-rosas nitong kulay. Pawisan na siya at bakat na bakat ang buong katawan na malaman sa basang jersy na sobrang nipis. Napalunok ako ng laway at parang nalasahan ko pa ang pawis niya sa laway ko sa sobrang sarap. Nakakauhaw, kaya napainom ako nang di oras.

"Puwede ko bang laruin ang bola mo?" tanong ko. Agad niyang ipinasa sa akin ang bola niya saka siya ngumiti sa akin na pagkatamis-tamis--ang kahinaan ko.

"Masarap laruin ang bola ko kasi matigas diba? Pero ingatan mo, baka lumambot."

"Hindi ito lalambot basta't ako lang ang hahawak sa bola mo."

Ngitian at tinginang makahulugan... habang hawak ko ang matigas at kasabik-sabik niyang bola.

Thursday, December 25, 2014

Belenismo

Merry Christmas--sa makakabasa nito.
love, jay.

- - - - -

"May sasabihin ako sa iyo."

"Ano yun?"

"Malalaman mo kapag nagkita tayo sa Central Park sa Camp Aquino."

"Anong oras?"

"Bisperas ng pasko, alas onse y media."

"Bakit?"

"May sorpresa ako sa'yo."

"Wow. Sige."

Bago ibaba ang telepono, nagpahabol ako. "Sarah, mahal kita. Happy 7th anniversary!"

Matagal siyang hindi nakasagot, "I love you too!"

Hapon pa lang, nag-ayos na ako ng sarili. Marami akong problema ng mga oras na iyon pero pansamantala ko muna silang kinalimutan dahil espesyal ang araw na ito para sa aming dalawa ni Sarah. Espesyal ang gabing ito dahil pasko, at may isa pa: pakakasalan ko na si Sarah, tulad ng una kong ipinangako sa kanya, sa ikawalong anibersaryo namin mamayang gabi.

Pagpatak ng alas onse ng gabi, lumakad na ako matapos magsuot ng white coat and tie, itim na sapatos, at relo na kulay ginto. Pagkatapos nito, itinago ko sa likuran ko ang pulang rosas na paborito niya. Excited na ako sa sorpresa na inihanda ko para sa kanya. Siguradong magugustuhan niya ito--ang marriage proposal ko sa kanya.

Naaalala ko noong una ko siyang niligawan. Ganitong panahon din iyon na sobrang lamig pero ang saya ko dahil sinagot niya ako sa araw mismo ng pasko na nagsilbing 'regalo' niya sa akin para sa pasko. Ang amoy ng mga puno sa Central Park, ang maliwanag at nagkalat na makikinang na bituin sa kalangitan, at ang magagandang ilaw sa engrandeng belenismo. Ang saya.

Love is full of surprise ang mangyayari mamaya.

Napahinto ako sa madilim na parte nang makita ko si Sarah na may ibang kayakap. Nabigla ako at napaatras nang mapagtanto at makilala kong si Jun ang kanyang kayakap--ang best friend ko!

Naghawakan sila ng kamay pagtapat sa makulay at maliwanag na belenismo saka dahan-dahang nilisan ang Central Park.

At ako? Lumapit ako sa belenismo. Luhaan, habang hawak pa rin ang pulang rosas na paborito ni Sarah, at isang maliit na kahon ng singsing na isusuot ko pa sana sa kanya. Mag-isa lang ako sa buong Central Park kaya naglabas ako ng matinding sama ng loob habang nagsasaya ang mga makukulay na ilaw ng bumbilya.

Talaga nga namang 'Love is full of surprises.' Kaya na-sorpresa din ako nang malamang may ibang mahal na si Sarah.

Napaupo na lang ako sa harapan ng belenismo habang pinapanood ito.

Friday, December 12, 2014

Laman at dugo

WARNING: This post contains explicit scenes and it is not suitable for readers below 18 years of age.

- - - - -

Naalala ko na naman ang kabit kong si Amanda. Sumasabik na naman ako sa kanya sa tuwing naiisip ko siya. Basta ko na lang siyang naalala nang bigla akong makaramdam ng matinding libog dahil sa natitirang bisa ng viagra na pinainom niya sa akin kagabi sa opisina saka kami nagtalik sa kuwarto niya. Gusto ko na naman siyang angkinin at pasukin.

Hindi sinasadyang nadatnan ko siyang nasa tapat ng pinto pagpasok ko sa kuwarto ko para magtrabaho. Nakita ko siyang dahan-dahang humiga sa kama namin ni misis na wala ng mga sandaling iyon sa bahay. Eksakto ito para ma-solo namin ni Amanda ang isa't isa habang walang ibang taong mangingistorbo sa aming dalawa. Gusto kong laspagin ang masikip niyang pag-aari gamit ang pagpasok ng sabik at naghuhumindig kong pagkalalake. Hindi na ako makapaghintay.

Agad kong sinakop ang walang malay niyang katawan nang daganan ito ng hubo't hubad kong katawan. Mabilisan kong pinagtatanggal ang bawat saplot na nagbabalot sa kanya. Ang katawan niyang kinasasabikan ko't nagbibigay sa akin ng kaligayahan at masensasyong kiliti para magbigay kasarapan sa akin bilang isang tunay na lalake. At ako ang lalakeng pinakamasuwerte sa buong mundo na maka-jackpot ng tulad niya. Isang tulad niyang masarap sa kama kaysa kay misis.

Napaungol siya nang simulan kong pasukin ang masikip at mainit niyang lagusan. Ungol na gustong-gusto niyang ginagawa na nagbibigay lalo sa akin ng kasabikan at panggigigil sa sarap. Sarap na sa kanya ko lang natitikman. Nag-umpisa ito sa dahan-dahan, hanggang sa pabilis nang pabilis, at palalim nang palalim. Walang hanggang pagbabayo at paggalaw ang ginawa ko tungo sa kasarapan.

Nagpagulong-gulong kami sa ibabaw ng kama. Damang-dama ng pag-aari ko ang init, sikip, lalim, at dulas ng kanyang pag-aari sa tuwing isinasagad ko ang pagpasok. Halos hindi ko masukat ang bawat sulok ng kanyang katawan na inilalayag ng kamay kong nagpapabalik-balik mula sa malalambot niyang dibdib at puwitan na ikinakatuwa naman nito sa huli. Sa bawat paglabas-pasok sa amin sumasabay sa pag-ungol nang malakas. Ayos lang kasi kaming dalawa lang ang nasa buong bahay.

Kaunting paglabas-pasok pa ang ginawa ko nang maramdaman kong malapit na ang pagsabog ng dagta ng buhay ko sa kanya. Isang dagta na siyang punla sa pagbuo ng bunga ng aking pangangabit. Matagal na naming pinag-isipan ang bagay na ito kaya isinabog ko ang maputi at masagana kong dagtang lumabas sa mahaba kong pag-aari na isinagad ko hanggang sa loob ng kanyang sinapupunan. Parho kaming napasigaw sa rurok ng sarap, tagumpay, at kaligayahan kaya pareho kaming nanlumo, pinagpawisan, at napagod habang hingal nang hingal.

Nang natiyak kong nasimot na ang dagta ng buhay sa akin ay unti-unti kong hinugot ang aking mahaba na nakabaon sa masikip niyang lagusan at napahiga sa tabi niya. Sandali akong pumikit at napamulat nang naririnig kio siyang umiiyak.

"Huwag kang mag-alala, Amanda. Hihiwalayan ko ang asawa ko at sasama na sa iyo para bumuo ng masayang pamilya na pagsasaluhan natin," bulong ko sa kanya saka ko siya hinalikan sa kanyang labi, leeg, hanggang bumaba ito sa dalawa niyang dibdib saka sa pagitan ng kanyang hita. Wala na akong pakialam kung makita niya pa ang buo kong katawan na walang saplot.

Katapat ng higaan ay ang pintong biglang bumukas saka ako nakarinig ng mga naglaglagang gamit mula sa kamay ng misis ko. Agad ko siyang tinignan nang mata sa mata saka niya kami nahuling parehong hubo't hubad ni Amanda. Nakita ko sa mata ng misis ko ang paggilid ng kanyang mga luha saka siya nagsisisigaw.

"WALANGHIYA KA!!!"

Wala akong nagawa. Hinayaan ko lang siya na saktan ang katawan ko na maluwag kong tinatanggap.

"Magsasama na kaming dalawa ni Amanda. Maghiwalay na tayo!"

"Bastos kang malibog ka! Tangina mo, mamatay ka na!!!"

Nagtaka akong hindi niya sinugod si Amanda. Nagpatuloy siya.

"Bakit??? Bakit mo hinalay ang sarili mong anak?!!!..."

Paglingon ko sa higaan, hindi si Amanda ang nakita ko kundi ang anak kong dalaga. Hubo't hubad ito habang nakatingin sa kisame, hindi nagsasalita pero patuloy lang ang pagdaloy ng luha. Bigla akong natauhan at nagising sa kamalayan. Nagsisisi ako ng may kahihiyan dahil sa kasalanang pagtikim ng bunga ng sariling laman at dugo. Umikot ang panignin ko at nawala ako sa sarili...

Wednesday, December 10, 2014

Morris Mauricio

Tanghaling tapat.

"Pabili po..." sabi ng isang lalake sa mababang boses habang nakahubad ito ng pang-itaas at nakasabit sa balikat nito ang itinuping t-shirt. "Marlboro lights, dalawang sticks."

Mula sa sala, sandali akong naantala ni Charlie sa panonood ng teleserye. Medyo nabigla ako kasi nakita ko na naman ang nakahubad niyang katawan. Okay sa olrayt, hanggang doon ang abs na masasabing 'puwede nang dilaan' kaya napahinto ako.

"Ano na kasi ulit?"

"M-marlboro lights... bakit ganyan ka makatingin sa akin? Ang guwapo ko no?"

Napa-oo ako nang hindi sinasadya pagbigay ko ng dalawang sticks. Medyo makahulugan.

"B-bakla ka ba?..." nag-aalanganing tanong ni Charlie.

"Hoy! Hindi ah! L-lalake ako, at naiinggit lang ako sa abs mo..."

"Batakin mo naman kasi yang katawan mong payat kung minsan para magka-abs ka," saka siya umalis nang hindi na lumingon pa sa akin. Bumalik na lang ako sa panonood ng teleserye sa sala.

"Pabili po..." sabi ng isang lalake sa mababang boses. Sigurado, si Charlie na naman iyon kaya agad akong pumunta ng tindahan pero wala siya sa harapan. Walang tao, kahit saan.

"Huwag mo nga akong lokohin, Charlie!" pagbabala ko pero walang 'Charlie' na nagpakita. Walang tao sa paligid, pero malinaw na may nagsalita. Anong nangyayari?

Nakaramdam ako ng takot ng mga sandaling iyon. Hindi ko alam kung ano ang malinaw na dahilan ng pagkaba ko at pagtaas ng balahibo ko gayong wala naman akong dapat ikatakot? Sa tingin ko, may maling nangyayari dito.

Naaalala ko tuloy ang kuwento ng kapit-bahay namin na bumibili rin dito. Nang bumili siya sa tindahan namin ng mga tanghaling-tapat, may nauna na daw nagsabi ng 'pabili po' kesa sa kanya. Iyon din ang araw na walang tao sa buong kabahayan kaya napatakbo siya pauwi nang makita ang pinanggalingan ng mababang boses. Nakita daw niya itong nasa tabi ng tindahan: nakaitim, tapos nakatingin sa kanya. Nakakatakot daw ang itsura nito na may boses na parang nanggagaling pa sa ilalim ng lupa, saka nito iniunat ang mga malalakaing pakpak na parang kukunin siya't gustong ilipad sa kalawakan.

"Pabili po..." sabi ng isang lalake sa mababang boses. Nakakatakot ngang pakinggan pero hindi na ako makagalaw o makatakbo papasok sa bahay nang manigas ang paa ko. Parang hawak niya yung paa kong hindi makaalis hanggang sa sinubukan kong harapin siya mula sa likuran.

Oo, nasa likuran ko lang siya dahil doon nangaling ang boses. Tanghaling-tapat pero takot akong lumingon nang dahan-dahan sa likuran ko. Nanuyo yung lalamunan ko, pinagpawisan ako ng sobrang lamig, at nanginginig yung buong katawan ko nang mapaatras ako matapos kong makita siya sa tabi ng tindahan. Totoo nga ang sinasabi ng iba.

Nandoon siya: kulay itim ito, nakatingin sa akin, may malaking pakpak mapupulang tuka, at may dilaw na palong. Alagang "Talking Myna" lang pala namin ito na si Morris! Napakunot ako ng noo...

"Pabili po... Hwa-ha-ha-ha-ha!!!... Prrr... (sisipol) Pangit! Pangit!... (sisipol) Hello po!..." sabi ni Morris sa akin.

"Punyeta ka, tinakot mo'ko!" saka ako napahalakhak nang malakas saka siya sumabay matapos sumipol nang malakas.

- - - - -

*Para sa kaibig-ibig na ala-ala ng yumaong 'The Talking Myna Bird' na si 'Morris Mauricio' na naging parte na sa buhay namin bilang kapatid at pamilya.

Morris Mauricio
2001-2008

Tuesday, December 9, 2014

Cherry blossom

Kay Matsui

- - - - -

Sa gabing malamig at walang kasama ay ikaw ang nasa isipan

Ang mahinahong lamig ng hangin na humahampas sa pawisan kong katawan

Kasama ang pangambang baka di na magbalik pa ang pagmamahal mo sa akin

Umaasa pa sa iyong ipinangakong magbalik ka't mamahalin ako habang nasa ilalim ng puno ng Cherry Blossom

Rumaragasang luha ang dumadaloy sa aking mga mata

At sakit ng damdamin matapos kang mamaalam at nagpunta sa giyera ng Iwo Jima

Ngayon ako'y naghihintay sapresensya mo ngunit balia ni Oji-sama sa aki'y "Wala na siya"

Oras noon ay dumaloy na hindi ako lumuha

Humihiling na sana'y magising sa bangungot na ito

At habang pinagmamasdan ang manipis at magandang talulot ng Cherry blossom sa lupa,

Narinig ko ang boses mong gusto akong gisingin

At sa pagdapo ng isang talulot sa luhaan kong pisngi ay ang pagbukas ng mata ko habang nasa tabi mo na nagsasabing, "Nananaginip ka!"