Friday, April 10, 2015

Monday, April 8, 2013

04:57 am
Habang nagtatrabaho ako rito kanina ng mga alas dos, ramdam ko na parang may nakatingin sa may likuran ko pero di ko nakikita. Kinikilabutan ako hindi ko alam kung bakit. Wala naman siyang ibang ginagawa kundi nandoon lang. Hindi gumagalaw at nasa akin pa rin yung tingin. Ayoko namang lingunin patalikod, nakakatakot, baka mapasigaw ako ng di oras at mapagalitan pa ako nito. Para siyang nakahawak sa batok ko. Ang lamig. Parang may kamay na kakahawak lang ng malamig na baso. Itinuloy ko na lang ang pag-type...

Type... type... type... tigil. Kindat ang cursor, kindat ang cursor, kindat ang cursor, tigil...

Di ko na namalayang ala sinko na pala ng umaga, wala pa 'kong tulog!!! Palibhasa kasi, nakatulog ako kahapon ng matagal na matagal. Ang dami kong nagawa na wala naman daw kwenta pagdating sa paningin ng mga tao rito sa bahay na maya-maya lamang e magigising na. Oo nga pala, magiging abala na naman ako nito ngayong araw. Bakit kasi ganito, ang daming ginagawa! Ayoko na, umpisa pa lang pagod na'ko. Ganito na ba talaga ang pakiramdam ng walang tulog?

E basta! pag-uwi ko mismo ng bahay, magis-sleeping marathon ako. Wala akong pakialam kung umabot pa'ko ng dalawang araw. Tutal naman nasubukan ko nang matulog ng ganoon pero ang pangit pakinggan! Ang sa akin lang, sana makasurvive ako.

1. Iaasist ko yung kapatid ko para sa entrance examination ng Don Bosco. Sana makapasok siya...

2. Kung matatapos ng umaga o kaya kung kasama niya si ate, ihahatid ko na lang sila doon, at siya na lang ang magbantay para makapunta ako ng school (Hauummm!!! You know what I mean...)

3. Tulog... (kasi nga wala pa akong tulog sa ngayon at kailangan kong matulog mamayang hapon... kung aabutan ko nga ang hapon na walang gagawin, puwede!)

4. Sulat na naman...

5. JP-KR Lesson. Kailangan na kailangan na talaga!!! (kahit sandali lang) Uver na uver stress 'to pero kaya yan!!!

Naku, unang blog, sakit sa ulo na kaagad ang nasabi. Hagrrrhhh...


10:00 a.m.
Kakagaling ko lang sa Don Bosco matapos kong samahan sila mama para mag-assess...
Okay... marami palang tao sa TSU...
Sandali lang, break muna...

Hindi ko alam kung paano ko 'to ikukwento. Bahala na kung ano na yung masasabi ko...

... nakita ko na yung grade ko at halos lahat bagsak. Nalaman kong hindi lang pala ako kundi pati yung ibang kaklase. Di ko na alam kung paano ko sasabihin kila mama yun dahil sigurado, manggagalaiti sila sa galit. Sa ngayon, alam ko na yung mangyayari. Natatakot ako, di ko alam kung ano nang gagawin...

Isa lang yung INC ko, pero bakit hindi pa nila nilahat...

Ang daya. Uuwi na ako 'kako, di na'ko magsa-summer class... wala nang subject na available.

Umuwi ako kaagad ng bahay. Mabilis magpatakbo ng sasakyan yung tsuper kaya nakita ko na lang na nasa bahay na pala ako na di namamalayan. Tinitignan ko silang lahat: ang ganda ng mood nila. Handa na sana ako sa mga sasabihin ko pero ayokong masira yung araw na'to para sa kanila. Ayokong malunes-lunesan na masermunan buong linggo, mahirap na.

Agad akong umakyat sa kuwarto kung saan doon na ako napaiyak ng todo. Hindi ako iiyak... pero naunahan na ako ng mga luha ko.

Pulang-pula yung mga mata kong bumaba ng kuwarto. Buti na lang di nahalata yung maga ng mata ko kasi medyo maliit 'tong mata ko. Hinayaan ko na lang muna sila. Mananahimik na lang muna ako sa isang tabi.

Nakakawala ng ganang magsulat kapag ganito yung nararamdaman ko. Ang hirap. Maghihintay na lang ako ng panahon at pagkakataon. Kung ganito lang, ayoko nang mag-aral. Nahihirapan ako. Dapat kasi pinatulan ko na yung alok nilang mag-air force ako. Mas payag na siguro ako ngayon...


03:46 p.m.
Tahimik pa rin.

Nagyayaya sila na mag-jogging. Sabi ko, gusto ko. Gusto ko namang maglibot-libot. Sa ngayon, tulog-tulog na lang muna. Wala pa kasi akong tulog simula kaninang 1:00 ng hatinggabi.

Inaantok na'ko, tulog na... oyasumi minna!


09:52 p.m.
Kakagising lang...

Ang sabi, hapon ng ala seis kami magj-jogging pero di naman nila ako ginising. Maghapon lang yatang naglaro ng computer yung kapatid ko at kung di pa yata ako bumaba ngayon, di niya pa isasara yung computer. Nanood na lang kami ng TV pagkasara niya ng computer kaya lang nang makilala yung pelikulang ipinapalabas sa TV5, huli na nang malamang paboritong pelikula pa pala yung ipinalabas nila.

... and I will be The One.

Palabas yan ni Jet Li, my idol. Sayang tapos na nang makita namin. Argh!

Miss ko na si Jet Li. Paano ba naman kasi nakaharang yung JK-Pop kaya wala na akong balita kay parekoy!

Oo nga pala, manunundo pa pala kami ni mama. Ayos lang, anong oras pa lang naman...9:55 na ng gabi eksakto. Matagal pa yung alas dose. Sigurado, alas dose y media na naman darating si ate. Hintay-hintay na lang muna...

- - - - -

*Unang entry ng Jay's black diary.

No comments:

Post a Comment

Thank you for reading!
Hope to hear from you. Don't forget to share!
Follow us on FeedBurner
Like Jay's Quirky World on Facebook! Thank you! ^_^