Friday, December 18, 2015

Misa De Gallo

December 16.

Nagising ako sa mga himig pampasko na tinutugtog ng mga sundalo gamit ang kanilang intrumento sa tuwing may mga magmamartsa. Nakasakay sila sa isang malaking truck habang dahan-dahan silang dumadaan sa mga bahay upang mambulabog ng mga natutulog na gustong magsimba ng madaling araw.

Bumangon ako. Nakiramdam. Malakas ang ulan pero nag-ayos ako ng sarili para tumuloy.

Nairaos ko naman ang walking distance ng bahay papuntang simbahan. Mabuti na lang at wala ring magulo di tulad noong nakaraang taon.

Medyo malaki ang pinagbago ng pagdalo ko ng simbang gabi. Ayaw ko talagang magsimba nang mag-isa. Lagi ko siyang kasama noon pero wala na siya ngayon. Wala na kami ngayon, technically, as in wala. O sige, hiwalay na. Hiwalay! (kuntento ka na?!)

Hindi ako sanay na wala siya pero ako ang kumalas. Hindi ko akalaing magagawa ko ang bagay na iyon sa kanya kahit lubos-lubos ang pagmamahal ko sa kanya.

Ito ang natutunan ko sa pag-ibig: kahit lubos ang pagmamahal mo sa isang tao e hindi lagi puso ang ipinapairal kapag dumating ang isang unos sa pag-ibig, lalo na kung ang pagkatao ng lubos na nagmamahal e siyang natatapakan at tinitira nito.

Nakakasama ng loob na masakit. Oo, hindi ko matanggap.

Nagkasalubong kami sa labas ng hindi sinasadya. Alam ko, gusto niya akong kausapin pero ako na ang umiwas nang makita ko ang pagdating ng kanyang kasalukuyan.

Masakit ulit. Nasasaktan ako... lalo na nang makita ko ang limang buwan niyang dinadala...

Mabuti na lang, matalino ang Panginoon. Hindi niya ako ipinagkalooban ng isang taong lolokohin ako. Salamat ng lubos sa Kanya...

2 comments:

  1. #HugotSaSimbangGabi
    True to life ba 'yan? hihi

    Advance Merry Christmas sa'yo Jay!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Medyo Ms. Beki. Kaunti lang haha.
      And happy new year na din! haha lovelots!

      Delete

Thank you for reading!
Hope to hear from you. Don't forget to share!
Follow us on FeedBurner
Like Jay's Quirky World on Facebook! Thank you! ^_^