Friday, February 27, 2015

Dear diary

(Isang Prequel mula sa kwento ng parehong pamagat 'Dear diary')

- - - - -

Dear diary,

Hashtag of the day: #TSUxUST

We have just finished our seminar na dinaluhan namin sa isang hall sa TSU Lucinda Campus and the speakers are from UST. Then, I realize something after I noticed the same scenario way back one month ago pauwi: everything was all deja vu! All are the same situation, ang malamig na ihip na hangin na nanggagaling sa malawak na taniman ng tubo, malilim na hapon sa ilalim ng mayayabong na puno, ang mala-gintong kulay ng papalubog na araw, ang mga estudyanteng naglalakad palabas ng campus... lahat naulit!...

... pero sa iba nang katauhan...

Kay Patrick...

Ang ganda ng halakhakan ng mga kasama niya habang nananahimik siyang naglalakad. Magsasalita man ay ito yung sasagutin ang tanong ng kumakausap sa kanya. Tahimik talaga siya sa tuwing tititigan ko siya nang patago pero sabog din ang bunganga nito kapag naihalo na sa barkada. But he was different from the moment na tinitignan ko siya. Basta, kakaiba na magaan sa pakiramdam.

Patapos na ang second semester ngayong Pebrero. Kasalukuyan silang naghahanda para sa thesis defence. At ako? Wala pa akong thesis. Kaklase ko sila pero hindi ako makakasabay sa graduation nila. Nakakalugkot? Oo. Dahil hindi ko siya makakasabay sa pagkuha ng diploma sa iisang araw.

Kaya ako, habang maaga, iniiwasan ko na siya para hindi na ako mapamahal sa kanya. Ayokong mahirapan sa tuwing nakikita ko siya. Ang magaganda niyang mga matang napakatapang tignan, ang labi nitong ilang ulit nang nilaspag ng kanyang syota, at ang malaki nitong katawan na siyang kahinaan ko.

Umiwas ako ng daan. Nagpahuli ako, sinadya ko. Ayoko kasi siyang makasabay sa sasakyan palabas ng Lucinda Campus ng TSU. Sa taranta, nakita ko yung dalawang babae na kaklase saka humawak sa braso nito. Ayos lang naman na gawin ko sa kanya iyon dahil magkaibigan naman kami. Sa totoo nga, sila ang una kong hinanap kasi gusto kong sumabay sa kanila at hindi naman ako nabigo. Sabay kaming lumabas ng gate hanggang makasakay sa terminal. Sakto, wala na ang sinasakyan nila Patrick.

Gumulo ang linya ng bayaran sa jeepney. Mabilis akong nahiwalay sa dalawa kong kasama hanggang sa mauna na ako sa sakayan. Sumigaw pa yung gago na barker: "Lima pa ang kulang!"

At ako namang si tanga, pumunta agad ako roon. Akala ko kasi, nandoon na yung dalawa kong kaklase. Nalaman ko kasing wala sila doon nang makita ko silang sumakay sa kabilang jeepney. Pababa na sana ako pero hindi ko na napigilan kasi may sasakay din ng jeepney sa likuran ko. So, sumakay ako.

Napuno yung jeepney. Naroon yung iba ko pang kaklase. Grupo sila, at sila ang iniiwasan ko.

Pag-upo sa may dulo sa likuran ng driver's seat, nakarinig ako ng pamilyar na boses. Paglingon ko, nandoon si Patrick. Bigla siyang nanahimik pagkakita sa akin. Ito ang unang pagkakataong makakasabayan ko siya sa jeepney.

Napahinto ako.

Hindi makagalaw.

Ramdam kong parang nanahimik ang buong paligid pagkakita sa kanya... na nahuli ko pang nakatingin sa akin ng napakalagkit. Nag-init tuloy ako na parang namula. Nakita ko kasi sa salamin ang sarili, sa likod mismo ni Patrick na kaharap ko lang. Magkaharap kaming dalawa sa dulo. Magkaharap, magkaharap na magkaharap. Ang malaman niyang mga tingin sa akin ay daan-daan na ang ibig sabihin sa akin. Hindi ko madetalye dahil na-conscious ako sa sarili kung guwapo ba ang itsura ko habang nakatingin siya sa akin. Sigurado, malaking OO yan na sinagot ng ngiti niyang patagong ipinakita niya para sa akin.

Ngumiti ako sa kanya pabalik... nang pahapyaw... habang pinipigilan ang sumasabog kong kilig.

Mas lumalabas ang totoong siya kapag kaharap na siya kaysa sa loob ng klase na likod lang ang tanaw ko sa kanya. Paano naman kasi, nakaupo ako sa likuran ng klase habang nasa gitna siya.

Punyeta ka! sabi ko sa sarili. Huwag kang lukaret. Lalake ka! Lalake ka!!! LALAKE KA!!!

Hindi ko alam kung sinasadya ang pagkikita namin ng mga sandaling iyon. Destiny? Wala akong pakialam. Sigurado akong iyon na ang una't huli. Pero habang bumibyahe, panay ang pagnakaw ko ng tingin sa kanya. Tangina, kung guwapo ba naman ang kaharap mo, hindi ka makakapagpigil tulad ko. Shit lang... ang hirap pigilin eh.

Wala na. In-love na ako sa kanya... sa pangarap at panaginip lang.

Tama na, diary. Huwag mo nang ipagkakalat ang sinabi ko ha. pagod na akong magsulat.

-out

Tuesday, February 24, 2015

소년, 소년을 만나다

I want you to show this short film, enjoy!

A short film with no spoken dialogue, Boy Meets Boy depicts the relationship between Min-soo (Kim Hye-sung) and Seok-i (Lee Hyun-jin). The two come face-to-face in a bus after Min-soo drops a roll of film, which rolls to Seok-i's foot. There is an instant spark through their silent gazes. Min-soo gets off the bus after it arrives at a stop, expecting Seok-i to have followed behind. A fairy (Ye Ji-won) appears and gives Min-soo advice through a song. It is revealed through flashbacks that Seok-i has in fact been following Min-soo with the intention of giving him back his camera, which was stolen when Seok-i and his friends mugged him. As Seok-i walks away, Min-soo runs after him and they embrace.

Wednesday, February 18, 2015

Happy Chinese New Year!

Oy! Bisperas na (yata) ng Chinese New Year!

Happy Chinese New Year po sa lahat ng mga pagmumukha natin! Kapag magpapaputok po, sa labas po ha, huwag po sa loob dahil kung sa loob, lagot na. Sa halip na patay, naku! "Buhay kang bata ka!"

Kaya dapat iputok sa labas ha. Magpaputok po tayo sa 'labas' ng 'bahay'!

Syempre, dahil Chinese New Year, binabati ko na rin si Kuya Gao Xiao ng Happy Chinese New Year sa pagmumukha niyang hindi ko alam kung nasaan ng mga sandaling ito. Anyway, we have a connection naman on Facebook kaya ayun!

At dahil mapamahiin ang mga Intsik (maybe, hindi lahat... yata) kailangan daw or other, hindi dapat mawala sa bagong taon nila ang masarap at malagkit na 'Tikoy' at hindi ko alam kung ano ito exactly sa Chinese Language lalo na sa English. Kapag ikaw daw na nananahimik sa isang sulok and then, niregaluhan ka ng tikoy, aba! Suswertehin ka daw!... at hindi ko po alam kung sa paanong paraan. Maybe, career... I don't know.

Since, hindi pa ako nakakatikim ng tikoy, ano kayang pakiramdam/lasa nun? Matigas ba ang Tikoy? Gaano kahaba? Wait, 'mahaba' kasi may nakita akong kakaibang 'Tikoy' na pabilog PERO pahaba. And one thing; kung may 'Tikoy' e, meron bang 'Tinya'? Masarap ang Tikoy pero kung meron mang Tinya, masarap din kaya? Kung ano mang 'tikoy' at 'tinya' ang biglang pumasok sa isip mo, bahala ka na. Inosente po ako! Sa sinasabi ko, para akong nakikiliti at hindi ko alam kung bakit.

And... narinig ko lang sa radyo, magsuot daw po tayo ng pink or red na panty sa ganap na alas nueve ng gabi para daw suwertehin buong taon pero hindi ko rin alam kung sa paanong paraan iyon mangyayari.

Teka, awat na, and again, Happy Chinese New Year po sa pagmumukha nating lahat... kahit hindi ako Intsik! Tandaan: Magpaputok po sa labas (ng bahay), hindi sa loob! Bahala ka na rin kung anong klaseng 'loob' ang sinabi ko at kung ano na rin ang ipuputok mo.

-bebejay
P.S. gusto mo bejay?

Tuesday, February 17, 2015

Narra 2

(Isang Prequel mula sa kwentong 'Narra')

- - - - -

Basta na lang akong nagising, isang araw ng umaga, sa isang kakaibang amoy na humahalimuyak na pumapasok sa loob ng kuwarto ko sa nakabukas na bintana. Isang bango na naamoy ko noon, isang taon na ang nakalipas sa harapan ng eskuwelahan mula ngayon.

Tumayo ako sa kama. At--nakita sa bintana mula sa malayo, ang full bloom na Narra sa may mataas na burol bago ang kakahuyan. Halos hindi na makita yung mga dahon nito habang unti-unting iniihipan ng kalmadong hangin. Ang mas lalo pang nagpatingkad ng kulay nito ay ang makapal na hamog na nagbabalot sa paligid nito habang makulimlim.

Lumabas ako ng bahay na nakasuot ng jacket at pajama. Suot ang manipis na tsinelas, nilakad ko ang madamong daan habang kulay puti na ang ibinubuga ng hininga ko. Ramdam ko ng mga sandaling iyon ay para na akong naglalakad sa ulap sa kapal ng hamog. Kitang-kita ko ang bawat foot print ko sa damo na para bang nasa lugar ako na may naipong nyebe. Nakakatuwang tinitignan.

Pagdating sa itaas ng burol, unti-unting naaninag ng mata ko ang puno ng Narra sa kabila ng nagkakapalang hamog sa paligid. Sa kaunting pagihip ng mahinang hangin, dahan-dahang bumababa mula sa itaas nito ang dilaw nitong bulalaklak. Ang ganda sa pakiramdam ko ang amuyin ang bango nito hanggang sa maramdaman ko na lang ang isang bulaklak nito na dumapo sa mahaba at makintab kong buhok.

Gamit ang malamig kong kamay, kinuha ko ito saka pinagmasdan sa aking palad. Nakabuka ang maliit nitong bulaklak na siyang nagbibigay bango at nagpapaalala sa akin ng isang bagay na nangyari makalipas ang isang taon.

Muling umihip ang malamig na hangin sa paligid. Binalot ng lamig ang katawan ko nang muling malaglag sa buhok ko ang isa pang bulaklak. Kukunin ko na sana ito nang may isang kamay ang umeksena at kinuha nito ang bulaklak sa buhok ko.

"M-may narra sa buhok mo," sabi niya.

Bahagya akong kinabahan pero nawala rin ito nang makita ang isang lalake na siya ring nagtanggal sa akin ng narra sa buhok ko isang taon na ang nakalipas.

"S-salamat" ngumiti ako sa kanya.

Sa tagal ng hindi namin pagkikita, noon ko lang nalapitan ang napakaganda niyang mukha na napakaamo. Para akong na--

"A-akala ko, nananaginip lang ako na hindi na kita makikita pang muli."

"Ako rin."

May nilabas siyang isang maliit na notebook. Luma na yung itsura saka nito binuksan. Pagbukas, nakita ko ang isang tuyong bulaklak ng narra.

"Naaalala mo ba ito? Itinago ko yung ibinigay mo sa akin."

Natawa ako. Mula sa dibdib ko, hinila ko ang tali ng kwintas ko na maliit na bote. Dito ko ipinakita sa kanya ang tuyong bulaklak ng narra.

"Ako rin naman eh."

Nagtawanan kaming dalawa habang magkatabi sa ilalim ng puno ng narra. Hinayaan naming dalawa na magpaulan sa mga nalalagas na bulaklak na nagmistulang nyebeng unti-unting bumababa mula sa itaas. Nang minuto ang lumipas, unti-unti na ring nawala ang makapal na hamog sa paligid at sa ami'y tumama ang isang sinag ng magandang araw.

Pinagmasdan namin itong magkasama, magkatabi, habang nauulanan kami ng bulaklak ng narra.

Wednesday, February 11, 2015

French Guillotine

Nagising ako na nasa gitna ng isang talahiban, isang ara ng tanghaling tapat. Basang-basa ang buo kong katawan na puno ng putik saka ako nakaramdam ng takot at kaba. Takot, dahil hindi ko alam kung nasaan ako ng mga sandaling iyon at pangamba dahil hindi ko malalaman ang mga susunod na mangyayari pagkatapos nito. Hindi ko alam kung ano ang gagawin at hindi ko alam kung saan ako pupunta.

Nagpaikot-ikot ang paningin ko sa mga nagtataasang talahib na nagbabakod sa kinalalagyan ko. Wala akong nakitang ano mang bakas ng daan ng daan patungo sa kinatatayuan ko. At upang makaalis rito, sinugod ko ang nagtataasang talahiban kasabay nito ang pagdikit ng mga tinik sa katawan ko. pilit kong tinitiis ang lahat, hanggang sa marating ko ang dulo nitong nagpabigla sa akin.

Nakakita ako ng isang malawak na palayan. Sa gitna nito, may mga stick na nakatayo pero nangalambot ako nang malamang mga tao pala ito. Nakita ko, puro sila mga buto't balat na parang mamamatay na ano mang oras. Yung mga itsura nila, puting-puti ang buong katawan gawa ng pagdikit ng makakapal na alikabok, labas ang mga ugat sa katawan, nakayapak, nakadilat ang mga mata, litaw na ang mga ngipin, balbas-sarado, mahahaba ang buhok, at walang ano mang mga saplot sa katawan. Palakad-lakad lang sila roon at nanghihina sa sobrang pagod at gutom. Sa pangkalahatan, iisa lang ang mga itsura nila. May mga tao namang mukhang nag-aalaga sa kanila pero hindi sila binibigyan ng ano mang pagkain o inumin at damit.

Sa isang banda naman, nakita ko ang grupo ng mga taong nakaluhod sa lupa. May kanya-kanya silang puwesto para kainin ang basang putik para pawiin ang gutom at uhaw. May iba namang kumakain ng sariling dumi o dumi na galing sa ibang tao na kanilang pinag-aagawan, at yung iba naman, iniinom ang sariling ihi. Kung hindi sariling ihi, ihi naman ng ibang tao na siyang direkta pang isinusubo ang ari ng lalake upang makainom. Nakakasuka yung amo ng naghalong dumi at panghi sa putikan.

Sa mga sandaling iyon, nakarinig ako ng pagsindi ng isang truck. Patingin ko, nakita ko yung isang buldoser: merong isang lalake na nagtitipon ng bundok na kahoy pero mga bangkay pala ito na natuyo, at ulong pugot, saka ihinagis sa iosang malalim na hukay para ilibing. Pagtingin ko sa ibaba noon, may nakita akong mga buhay na taong sumisigaw. Humihingi sila ng tulong pero walang nakikinig sa kanila, hanggang sa tabunan na sila ng tone-toneladang bangkay at quick-dry cement. Sa sobrang emosyon na naghalo at amoy ng mga nabubulok na bangkay, napasuka ako. At sa isang higlap, nagtakbuhan papalapit sa akin ang mga tao pagkakita sa akin, saka nila pinagpiyestahang kainin ang isinuka ko. Napasigaw ako saka napaiyak sa sobrang tindi ng pagkabigla.

Napatakbo ako ng di oras papalayo sa kanila.

Papalayo na ako nang mapahinto sa tapat ng isang mataas na bakod. Ang daming tao na gustong makalabas sa kabilang bakod para makainom ng tubig-dagat pero walang nagtatagumpay. Ang nangyayari kasi, inaakyat nila yung bakod na yari sa purong barb wire. Nakita ko, nagbuhol-buhol na ang katawan ng mga sumubok at ayaw matanggal sa matalim na bakod. Yung iba naman, pagdating sa pinakatuktok ay nakukuryente sa may pinakamalakas na boltahe na sapat para magsunog sa kanila. May isa pang humihingi ng tulong para alisin ko siya roon pero sa tuwing hihilain ko ito ay lumalalim yung talim ng barb wire na nakapalupot sa katawan niya, dahilan para mapunit ang tiyan nito at rumagasa ang masaganang dugo, gayon din ang bituka nitong tuyong-tuyo... hanggang sa siya ay mamatay.

Hindi naman ako nasaktan pero nangahina ako sa nakita ko. Napagapang ako papunta sa isang bodega saka humagulgol ng iyak. Ang hindi ko alam ng mga sandaling iyon, nakapagbulabog ako ng libo-libong taong natutulog sa dilim. Napansin ko na lang iyon nang may naririnig akong mga naghihingalo, at nakita ang nakahilerang divider na karaniwang pinaglalagyan ng malalaking troso para mahati sa gitna, at dito nagsisiksikan ang mga taong naghihingalo, at namamatay. Napatingin pa yung iba sa akin saka nila inaabot ang kamay ko para tulungan silang ilabas mula roon.

Pinilit kong tumayo nang matanaw sa dulo nito ang isang malakas na liwanag. Sinubukan kong lumakad papunta roon at wala akong ibang nakita kundi isang malaking lalake na abalang nag-sisiga ng apoy habang nagtataga ng kahoy. Nagtaka ako kung bakit gumagalaw yung mga kahoy saka ko nalamang mga buhay na tao ito. Kinukuha lang niya ito na parang stick saka pinagtatataga ang kataang pumapalag at nag-mamakaawa hanggang sa itapon niya ito sa butas ng apoy. Pinipigilan ko siya pero pinanlisikan niya lang ako ng mata para tantanan siya.

Mas lalo pang lumala ang sitwasyon nang lumabas ako at nadatnang kumakain na yung ibang tao ng bangkay ng kapwa nila na nasa lupa. Binubutasan lang nila ito gamit ang daliri, saka hinihila ang bituka para kainin. Yung katawan nilang kulay puti dahil sa alikabok ay napuno ng dugo, habang nilalantakan ang iba't ibang parte ng bituka ng tao.

At ako? Wala na akong maisusuka pa. Sumisigaw na ako pero walang nakakarinig. Nailabas ko na pati luha ko kaya lumayo na lang ako.

Akala ko, tapos na ang lahat. Sa kabila, may nakita akong lubid na nakabitin sa malaking lift (pulley yata na...) nasa labas at nakasulat ang katagang "Exit to Hell" na hawak naman ng isang lalake. Patawid ito mula sa kinatatayuan kong hinaharangan ng barb wire na bakod, palabas mula sa impyernong kinalalagyan ko. Nakita ko, may mga umaakyat pero nalalaglag din sila dahil wala na silang lakas. Yung mga nalalaglag, kinukuha nila saka dinadala sa isang malaking stage na nasa malayo pero hindi ko matanaw.

Sa kagustuhang makalabas sa lugar na ito, inakyak ko ang lubid. May mga nagsabing huwag akong iisip ng kung ano. Basta kailangan kong tumingin sa itaas pero may naalala ako: May naalala akong kuwento na may kaugnayan rito--Ang 'Spider's Thread' ni Akutagawa Ryunosuke!

Nang maalala ko ito, sumakit yung ulo ko. Nanghina ako habang nakakapit nang mahigpit sa lubid saka may bumulong na nararapat lang daw para sa akin na sumakit ang ulo para hindi makaakyat hanggang sa may humila ng paa ko saka ako bumagsak sa lupa na may taas na sampung metro pababa. May dalawang lalake ang lumapit sa akin, dinakip nila ako saka dinala sa isang stage na puno ng mga tao.

Pagdating doon, nakita ko na ang gagawin sa amin. Itatali nila yung mga kamay at paa namin para hindi makapalag saka nila kami ipapahiga sa ibabaw. Sa itaas ng leeg na hinihigaan namin ay mayroong isang malaki at matalim na blade na inaalalayan ng lubid na hawak ng isang lalake para hindi ito bumaba. Dito ko nalaman na isa pala itong 'French Guillotine' na ginagamit sa mga taong kailangang pugutan ng ulo para parusahan, na nagmula pa sa bansang France pero bakit may ganoon?

Pumalag ako. Takot ako. Ayokong mamatay dahil wala akong kasalanan. Wala akong ginagawang masama hanggang sa ilagay nila ako sa ibabaw nito hanggang sa itaas ng isang lalake ang blade nito at binitawan para paugot ang ulo ko. At sa halip na sakit ang maramdaman ko ay isang malakas na sampal ang agad na dumapo sa pisngi ko. Ang sakit, sobra, saka ako nagtaka.

"Gising! Nanaginip ka!"

Nagising akong pawisan at luhaan, hinahabol ang paghinga. At akala ko, totoo na ang lahat.

Friday, February 6, 2015

Barbie Doll

WARNING: This post contains explicit scenes and it is not suitable for readers below 18 years of age.

- - - - -

Tahimik lang ako. Hindi ako gumawa ng ano mang ingay. Hinayaan ko na lang na gumapang ang dalawang kamay sa iba't ibang parte ng katawan ko hanggang sa mawala ang lahat ng saplot ko sa katawan. Hindi lang ito basta haplos dahil mayroon pa itong kasamang mga halik na lumilibot sa buo kong katawan. At ang mga halik na iyon ay hinayaan ko nang makarating sa pagitan ng hita ko.

Sa kauna-unahang pagkakataon ko nakita ang kabuuan ng gumagawa sa akin nito nang tanggalin niya ang ano mang saplot na nagbabalot sa kanyang katawan. Nakita ko rin ang malaki at naghuhumindig nitong pagkalalake na tirik na tirik. Handang-handa na sa pagpasok ang namumula't sobrang tigas na halos hindi ko na matantiya.

Humiga siya sa kama na yari sa kawayan saka niya ako ipinatong sa ibabaw ng kanyang pagkalalake. Ipinasok niya ito ng dahan-dahan sa makipot kong pag-aari habang tinitiis ko ang ano mang hapdi hanggang sa inutusan akong magtaas-baba.

Naisasagad ko ang kanya sa kalooban ko pero hindi kayang ipasok nang buo. Ano mang sakit na nararamdaman ko ay siya namang sarap na nararamdaman niya. Yung mga mata niyang nakakatakot tignan ay parang nababaliw at nasasarapan sa kanyang ginagawa. Kumakagat-labi ito sa tuwing inilalabas ang dila nitong parang nanunukso. Tumitingala siya na parang dinadamdam at inaabot ang makalangit nitong sarap habang ako nama'y nakararamdam ng sakit at hapdi na parang isinusunog sa impyerno. Malamang, ganito na ang kalagayan ng kaluluwa kong mahina at walang kalaban-laban dahil isa lang naman akong babae na siyang binibihag ng isang lalake.

Maya-maya, umungol ito nang umungol hanggang sa may sumabog sa kanyang pagkalalake na napakadulas, papasok sa pag-aari kong langit para sa kanya. Sinimut sagad niya ang lahat ng ito para maipasok lang sa akin hanggang sa mapahinto ako sa pagtaas-baba. Nakaramdam ako ng pagkabigla at sakit, hanggang sa ipaghiwalay niya ang ano mang nag-uugnayan sa aming katawan. Ang aking katawan na kanyang hinalay, pinagsawaan, pinaglaruan, at ginawang parausan.

Napagod ako, pinagpawisan, saka napahiga sa tabi ng lalakeng pinaglingkuran ng katawan ko sa katawan niyang uhaw sa aking laman. Nasasaktan ako na kasalukuyan kong nararamdaman mula katawan hanggang kaluluwa, naiiyak... na noon ri'y di ko napigilan na siya namang napansin sa akin.

"Huwag ka nang umiyak. Normal lang yan para hindi ka na mahirapan sa susunod na gagawin natin ito," saka niya pinagsawaan ng halik ang hubo't hubad kong katawan. "Huwag mo na lang sasabihin sa iba ang tungkol sa atin ha. Atin-atin lang ito."

Tumango ako.

"Mabuti kung ganoon. Ulitin natin ito bukas, ha. At dahil pinagbigyan mo ako sa gusto ko, ibibili na kita ng bago mong Barbie Doll sa mall."

"S-sige po, papa," malungkot kong sagot.

Wednesday, February 4, 2015

The Jukebox's Hits

Magkikita na ulit kami ni Emmanuel ngayon. Tumawag siya sa akin nang sabihin niyang malungkot siya at kailangan niya ng presensya't pakikiramay ko.

Sa ngayon, nakaramdam ako ng kasiyahan at pananabik dahil paniguradong nag-away na naman siya ng kinakasama niya. Sigurado akong may pag-asa na naman ako para sa pagmamahal niya. Pagkakataon ko na ito para ako naman ang kumalinga at magbigay ng pagmamahal sa kanya para magbalik siya sa akin.

Kinakabahan ako, nasaan na kaya siya ng mga sandaling ito? At nang hindi na ako makatiis, naisip ko nang makipagkita sa kanya. Pero nang makarating ako sa lugar ng aming pagkikita, nakita kong dumating ang kinakasama niya saka sila nagyakapan.

Nasaktan ako ng mga sandaling iyon dahil umaasa akong magkakabalikan pa rin kami pero hindi na ako nagpatuloy pa sa kanya. Tama lang din naman na magkabalikan din sila dahil nagmamahalan sila... at ako'y isang hamak na kabit lang.

Dali-dali akong sumakay ng jeepney, luhaan, at sobrang nasasaktan sa nangyari.

"Bayad ko po, kuya," sabi ko sa isang pasahero.

Di ako nagpigil, humagulgol ako ng iyak... pero hindi ako nagpahalata sa mga pasaherong mukhang tinitignan ako. Wala na akong pakialam kung pinagtitinginan na ako pero--

"Miss, sukli mo."

Nabigla ako, dali-daling nagpunas ng mga luha, nag-ayos ng sarili, saka inabot ang sukling inaabot sa akin ng--

"Umiiyak ka?"

"H-hindi, pasensya ka na kung--" natigilan ako, kasabay nito ay ang pagtunog ng radyo ng jeepney na nakikinig sa 90.7 LOVE Radio.

It's a Sunday of a morning flashback of the hits you've sing along with. Listen and will live the memories, Love Radio, the Jukebox's Hits!

Tumugtog yung kanta ni Cristy Mendoza na "Kung liligaya ka" Ewan ko kung sinasadya ito, kung kailan pa dumating sa maling oras, sa maling lugar. Napaiyak na lang ako sa mga nilalaman ng kanta na pumapatama sa akin. Masaya na ako kung liligaya siya sa piling ng iba.

"Miss..." sabi ng isang lalake na nagbigay sa akin ng tissue sa tabi ko.

Tinanggap ko naman dahil ayaw ko itong mapahiya. Aksidente kong nahipo ang malalambot nitong kamay na sobrang lamig kaya medyo naiilang din ako nang patahanin niya ako samantalang hindi ko naman siya kaanu-ano. At ng mga sandaling iyon din ay parang tumigil ang ikot ng mundo ko pagkakita sa lalake.

Ngumiti ito nang tumingin ako sa kanya--mata sa mata--at ang ngiti nito na nakakahulog ng damdamin ay siyang nagbigay-pag-asa sa akin na muling magpausbong ng pag-ibig sa lalakeng ito.

Muling umeksena ang radyo pagkatapos ng kanta ni Cristy Mendoza. Sumunod kasi rito ang kanta ni Leslie Montes na "Hindi ko akalain." Mahaba pa ang binyahe ng jeepney nang bumaba ito nang hindi man lang nagpakilala. At pagkababa nito sa isang kilalang parke, sumalubong sa kanya ang isang magandang babae na yumakap sa kanya saka nagbigay ng isang matamis na halik sa isa't isa.

At sa mga sandali ding iyon, tumugtog ang kanta ni Imelda Papin na "Bawal". May mahal na siyang iba pero mahal ko siya. Ipaglalaban ko ba iyon? Wala akong karapatan dahil may sabit na siya. Natawa na lang ako nang patago: Bawal na ba akong magmahal muli?

Sumunod na tumugtog ang kanta ni Vernie Gonzales na "Guhit ng palad". Malamang, ito na ang kantang nararapat para sa akin na sawing-sawi sa pag-ibig.

Round Table Challenge

Postmodern Jukebox, February 2015