Friday, October 30, 2015

Brief

"Uy, pare! Maligayang pasko!"

Abala ako sa paglalaba ng underware nang may kumatok sa pinto. Pagbukas, nakita ko ang masiglang si kumare dala ang dalawang masarap at specialty niyang spaghetti na nakalagay sa isang malaking plato.

"Spaghetti with mushroom at isang oyster spaghetti!"

"Uy! Salamat! Maagang pamasko ito."

Siya na mismo ang naglapag sa lamesa doon sa kusina kung saan aksidente niyang nadatnan ang iba ko pang lalabahang brief sa lababo. Nakakahiya!

"Ayos lang 'yan!"

Tawanan.

"Mukhang masarap ang oyster spaghetti mo ah, kumare. Puwede bang matikman?"

"Sure."

Kumuha ako ng tinidor at nagrolyo ng pasta na may tahong. "Masarap!" pagpuna ko. "Masarap ang lasa ng tahong mo sa spaghetti, mare!"

"Syempre, basta ikaw!"

Makahulugang tinginan. Isang tinginan na mahirap tanggihan dahil isa lamang akong lalakeng marupok sa ano mang tukso't pag-aalindog.

"Nandito ba si kumare?" bulong ni mare paglapit niya sa akin.

"Wala," masaya kong sagot.

Mabilis ang mga pangyayari. Oras ang lumipas ay namataan ko na lang ang sarili kong brief na nakapatong sa panty at bra ni kumare sa sahig habang kami ay magkatabi sa kama. Nag-iinit, uhaw na uhaw, at sabik na sabik sa isa't isa.

Tama nga naman ang kasabihan na walang kumpa-kumpare sa malanding kumare.

- - - - -

P.S. Happy birthday kay Daddy Ferds!
Lovelots! :D Muah!
Ahahaha!!! Push pa more!

Thursday, October 29, 2015

Agulo: Isang Pasasalamat

Good day!

Yes! Very, very good ang ating day, gayon din sa isang good news!

Sa ikalawang pagkakataon at sa panglimang taon ng Lathala: The Literary and Arts Competition ng The Work, muling nagwagi ang inyong lingkod!

Agulo
"Agulo" Lathala V 3rd Place
Muli na naman po akong nagpapasalamat sa lahat ng mga idolo kong The Work Staff and Editorial Members, sa kanilang adviser, ang dating EIC na bumati sa akin noong matanggap ko ang parangal; si "Mayang," sa kanilang adviser, sa mga judges, at sa lahat ng mga sumuporta, mula sa kaibuturan ng aking puso, Maraming Salamat Po! Panalo na naman ang mukha ko! Ahahaha!!! Award!

Maraming nagtanong kung bakit "Agulo" ang pamagat nito. Ang "Agulo" (o 'Pakikiagulo') ay sysnonyms ng "Pangangalunya." Sa madaling salita, ito ay "Pangangaliwa" o "Pangangabit" ng isang indibidwal. Sana, hindi na 'magulo.' Hehehe...

"Hubad" ang tema ng Lathala V ngayong taon. Ito ay sumusubok at humahamon sa bawat kalahok na walang takot na hubaran ang mga lihim ng isang nilalang na kailangang isiwalat sa lahat na sumasalamin sa ating mundong ginagalawan, lalo na sa ating lipunan. Ito man ay makakasakit sa damdamin o makapagpapasaya ng manunulat na siyang magmumulat at maghahaplos sa puso ng bawat mambabasa.

Extras
Hindi ako nagsabi sa iba (kaklase, kaibigan, at kapamilya) na sumali ako sa ganitong patimpalak. Ang alam lang nila ngayon e nagsusulat lang ako, halimbawa, thesis. Tulad noong nakaraang taon kung saan pangatlo din ako sa mga nagwagi ay muli kong sinubukang lumahok nang hindi sinasadya.

Ang manuscript na ipinasa ko (pamagat: Agulo) ay naudlot kong kuwento noon pang nakaraang taon. Isinulat ko ito matapos akong magwagi sa parehong patimpalak. Muli ko itong binuhay nitong Agosto saka ipinasa ng bara-bara. Medyo mababoy ang submission ko pero tinanggap pa rin nila. Dito ako nakaramdam ng kaba at excite saka naghintay para sa awarding.

Awarding
Hindi ko talaga gustong pumunta sa awarding night dahil mayroon kaming mid-term exam. Nakakalungkot nga kasi sabay ang mid-term at awarding: pareho pang alas siyete ng gabi.

Namili ako sa dalawa, at pinili ko ang awarding.

The Work Lathala V
The Work Lathala V
Sabi ko sa sarili, malamang, hindi ako makukuha sa Top 5 ng Maikling Kuwento dahil sa mababoy na submission. Nanahimik lang ako at parang tanga na nakikipalakpak sa bawat nananalo, lalo na sa mga kapwa ko CASSmates. Kinabahan lang ako noong Filipino na ang category ng Maikling Kuwento.

Bago ang awarding ay taimtim akong nagdasal na sana, kahit pang-lima na lang ako sa mga magwawagi. Kahit pang-lima lang. Kahit nasa pinakakulelat na hanay o pinakamababa, pupuwede sa akin. Basta, may award yung gawa ko, kuntento na ako. Dito ko kasi makikita kung may progresibo bang nangyayari sa pagsusulat ko kaya gusto kong may mapala ako.

Nadismaya ako nang binasa ng host yung climax ng kuwento ng 5th Place. Hindi ito sa akin. Ganoon din ang nangyari sa pang-apat. Wala yung pangalan ko kaya umasa akong wala na sa pangatlo. Sabi ko, sayang lang ang pagpunta ko rito kasi wala naman ako sa Top Five. At dahil maaga pa ng mga oras na iyon ay nag-ayos na ako ng sarili at umalis sa awarding para humabol sa mid-term exam.

Pero... sandali akong nahinto nang marinig ko ang sinabi ng host na CASS (College of Arts and Social Sciences) student daw ang nasa pangatlo. Kinabahan ako. Nagsigawan yung ibang CASS student doon kasi CASS student na naman ang nagwagi na nakikikumpitensya sa CCS (College of Computer Studies), CBA (College of Busines and Accountancy), COED (College of Education), at COEng (College of Engineer). At doon nila sinabi ang pamagat. Kung ano kasi ang tagumpay ng isang CASS student ay tagumpay na ng lahat kaya naman, umikot yung paningin ko at natuwa matapos banggitin ang pangalan ko.

YES! Pangatlo ako! Ang panalangin ko nga, sana, kahit pang-lima na lang. Pero hindi ko akalaing ibibigay ni God ang mas best para sa akin. Sa halip na pang-lima e ginawa niya akong pangatlo! Award!

Kaya naman, para sa lahat ng mga kapwa na nagbabasa ng post na ito, "Tagumpay kong ito ay tagumpay nating lahat!" ^_^ :D

Cheers!

- - - - -

The Work is the Official Student University Publication of Tarlac State University and member of College Editors Guild of the Philippines.

Wednesday, October 28, 2015

Pechay

Katatapos ko lang magsimba.

Tulad ng nakagawian, pumwesto ako sa pinakadulo ng jeepney na malapit sa labasan. Nakita ko si magandang dalaga na maraming bitbit na pinamili mula sa palengke at saktong umupo sa kabilang upuan na nakatapat sa akin.

Nakita ko ang kanyang pinamili: malamang tilapya, sariwang tahong, jumbo hotdogs (note: with cheese!) mahahabang talong, malalaking itlog (note: paborito ko yung dala ni magandang dalaga, native eggs!), isang kilong mani, nakabukakang bulaklak ng kalabasa, butil ng munggo, dalawang matabang papaya, gatas na gata, dalawang buko't upo, at rolyo ng mga urmot (tawag ko roon ay pinabilog na berdeng bulbul na binabagoongan na may kamatis).

Muli na namang lumikot ang isip ko dahil sa pagbibigay nito ng ibang imahe. Mga kakaibang imahe na nakalutang sa aking isip na nagpapahindig sa aking ipinagmamalaki.

Sa isang banda, natawag ng pansin ko ang isang supot na nakakalong sa kanyang hita. Sakto ang puwesto nito na nakagitna sa kanya. Pero nang mag-aabot na siya ng bayad ay hindi sinasadyang nasilayan ko ang kanyang pechay. Naibuklat ito nang hindi sinasadya at nailantad ang nakasupot niyang pechay na sumambulat sa sahig matapos nitong dumulas mula sa kanyang hita.

At nang dahil sa nakita, natapon sa bibig ko ang naipong Vanilla Milk na aking sinisipsip matapos mapa-ubo, at tumalsik ang kulay puting gatas sa ibabaw ng sariwa at luntian niyang pechay.

Monday, October 26, 2015

Baril

"Bilang isang guwardiya ng eskuwelahan, bakit wala kayong baril?"

Natigilan si Kuya Guard sa tanong ko.

"Eskuwelahan ito. Patalim nga, ipinagbabawal dito, baril pa kaya?!"

"Pero guwardya kayo, at hindi estudyante," sumipsip ako ng paborito kong Vanilla Milk. "Sa inyo nakasalalay ang kaligtasan ng buong eskuwelahan sakaling pagtangkain ito ng mga armadong bandido. Wala po ba talaga kayong baril?"

"Meron."

"Nasaan?"

"Dala ko, at hindi mo maaaring makita. Nakakatakot. Delikado. Nandito tayo sa eskuwelahan kung naaalala mo."

"Kuya, nakakita na ako ng baril. Nakita ko na yung baril ni daddy kong sundalo. Nahawakan ko pa nga eh tapos mabigat."

Natawa si Kuya Guard, "Wala ka pala sa baril ko eh. Yung baril ko, matigas at malaki! Maitim tapos malakas magpaputok ng kulay puti! Masarap pang hawakan! Nahawakan na rin ng misis ko at ilang beses ko na ring ipinutok sa kanya!" saka siya humalakhak.

Naipinta sa mukha ko ang pagkabigla.

"Napatay mo yung misis mo?! Nasaan na yung baril mo?"

"Hindi ko siya napatay pero nasa akin pa rin ang baril ko."

"N-nasaan?"

"Nakatago," bahagya siyang napangiti, at hinaplos-haplos ang kanyang nakabukol, "Heto o, nakabakat na," saka niya ako kinindatan.

Tuesday, October 20, 2015

Tilapya

Natuwa ako nang makita ko ang nag-iisa at masarap na Tilapya. Napakasuwerte ko naman, oo.

"Kuya, ano ang gusto mo?"

"Gusto ko ang Tilapya mo, ate."

Pinagbigyan ako ni ate sa gusto ko.

Ang Tilapya ni ate ay malapad, matambok, sariwa, makinis, kasabik-sabik, katakam-takam, mabango, at napakalusog. Panigurado, ang lasa ng Tilapya ni ate ay malinamnam. Halata na ito ay alagang-alaga.

Inilabas ni ate ang kanyang Tilapya upang ihain sa akin. Makaraang ilapag, ang kanyang sabi "Masarap 'yang Tilapya ko. Tikman mo."

At ng aking matikman, ito ay masarap... at makatas! Isang sarap na nabibigay sa akin ng sigla at ang bawat laman nito ay nagbubulwak ng kakaunting katas sa aking bunganga na nagbibigay sa akin ng buhay.

"Masarap nga!" pagpuri ko. "Masarap nga ang Tilapya mo ate!"

"Ano, extra rice pa?"

Saturday, October 17, 2015

Bukol

Agad akong pumwesto sa lugar na malapit sa labasan ng jeepney matapos itong mapuno ng pasahero. Agad nagsikip ang mga bakante at hirap pang ituwid ang tuhod papaharap dahil sa sikip. Ang hirap lang sa parte ko dahil matangkad ako, at hindi ako maaaring bumuka upang bigyan ng halaga ang aking pagkalalake na hindi ito iipitin ng dalawa kong hita. Halos sakop na nito ang daan kaya tumagilid na lang ako.

Tatanggapin ko ang hamon! Kahit na kalahating oras ang biyahe mula TSU hanggang Camp Aquino. Makakayanan kong magtagal! Kahit na ubod ng init na siyang nagpapasabaw sa mga pasahero. Dagdag mo pa ang tuyong hangin na kayang magpatuyo ng lalamunan. Ang bunga? Nakakairita.

Malagkit, mainit, masikip, at medyo hindi na kaaya-aya ang amoy. Naisip ko, mas maganda ang mga nabanggit pagdating sa sex pero sa jeepney, hindi.

"Usog pa ate. Nangangamoy pa. Siyaman 'yan! Paupuin sa kaliwa si ate," ito na naman yung tarantadong barker dito sa TSU. Ginagabayan niya ang isang bebot na pasahero. Ang ganda niya!

Lahat ng lalake sa jeepney ay nakatingin kay bebot na maganda. Para sa akin, full package na siya para sa ideal woman na pinapangarap ko. Maganda, morena, mamasa-masa ang labi (uy, good kisser ang mga mamasa-masang labi!), bagsak ang buhok, sexy, malaking likuran at hinaharap, at siyempre, malakas ang sex appeal. Puta naman, kailan ba siya darating sa buhay ko? Sawang-sawa na ako sa paghihintay!

Hindi natanggal ang paningin ko sa bebot na iyon. Hindi lang ako kundi pati yung mga pasaherong lalake na medyo mas guwapo kaysa sa akin. Pangiti-ngiti si bebot kapag ibabaling niya ang paningin sa ibang lalake. Ang hindi ko lang inaasahan na ginawa niya e napakagat-labi siya. Akala niya, hindi ko nakita iyon pero nagkamali siya. Medyo nakakahiya nga nang minsan ko siyang kinindatan pero nasalo iyon sa paningin ng isang lalake. Ayoko namang isipin na siya ang kinikindatan ko sa halip na yung magandang bebot.

Nabitin ako, siguro pati yung mga pasaherong lalake, nang pumara siya sa Siesta Terminal. Hirap siyang dumaan sa sobrang sikip pero sinasadya iyon ng mga lalakeng pasahero. At least, hindi man nila mahawakan si magandang bebot e dumampi naman ang paa nito sa tuhod nila. Ayos ang galawang babaero, astig! Pero hindi ako. Kahit matindi ang pagnanasa ko kay Miss bebot e hindi ko siya kayang bastusin... sa isip, puwede pa. Pero kung gusto niya, naku! Doon tayo sa kuwarto ko!

Pababa pa lang siya sa jeepney nang mapaupo siya sa dulo ng tuhod ko. Hindi iyon sadya at walang may gusto saka ako humingi ng pasensya. Naramdaman ko yung tambok ng kanyang likuran gayon din ang kanyang bukol na nakaipit pala pailalim. Hindi ko 'to alam!

Puta, may bukol. Hindi siya babae.

Sumama ang loob ko. Sayang siya, lalake pala.

Thursday, October 15, 2015

Birheng Maria

Maghapon akong naglakbay sa masukal na gubat nang makaramdam ako ng pagkauhaw. Saglit kong ibinaba ang malaking bagahe at hinagilap ang bote ng inumin matapos umupo sa paanan ng isang malaking puno.

Napalitan ng dismaya ang ngiti ko nang malamang ito ay ubos na pala. Kung sa minamalas ka nga naman oo. Pagod ako, mainit, at nakakairita.

Muli kong hinalukay ang loob ng aking bag at hinagilap ang isang mapa. Nakita ko, may isang ilog malapit sa aking kinalalagyan.

Nabuhayan ako sa lagay na iyon at dali-daling nagtungo sa direksyong nakalagay sa mapa. Sa wakas, sabi ko sa sarili, ay makakainom na rin ako ng tubig. Malamig na tubig na magpapawi ng aking uhaw sa walang hanggang init.

Sandali akong natigilan nang makakita ng isang dalaga sa gilid ng batuhan. Isang magandang dalaga na kaaahon lamang sa tubig. Nakahubad ito at ang ganda ng kanyang katawan. Ubod ng tambok ang likod at hinaharap, maging ang kanyang ibaba. Malayo sa magandang katawan ng aking asawa. Perpekto. Basang-basa ang kanyang katawan at isa-isa nang ibinabalik ang saplot ng kanyang katawan. Napakagandang tanawin.

"Sinong nariyan?" natigilan ako.

Lagot! Kinabahan ako.

"Kukuha ka ba ng maiinom mo? Halika, lumapit ka dito."

Mukhang alam niyang naroon ako kaya lumapit nga ako sa kanya na may kaunting kaba. At nang kami ay nagkaharapan, isang matamis na ngiti ang kanyang binigay sa akin.

Ang ngiting iyon... nakakatukso!

"Masarap ang malamig na tubig kapag nauuhaw ka."

Napalunok ako ng laway. Ibinaba ko ang dalang bagahe at kumuha ng tubig sa pampang. Pagbalik, nakita ko siyang nakaupo na sa isang malapad na bato. Mayroon siyang hawak na mabangong bulaklak at isang tuwalya.

"Halika. Umupo ka muna sa tabi ko. Magpahinga ka."

Akala ko, malas ako sa araw na ito. Pero, tignan mo ako, narito ako sa isang ilog kasama ang isang babae na walang kaparis ang kagandahan kumpara sa iba kong nakilala. Walang nino man ang makakagambala sa amin. Ang nakakapagtaka lang ay bakit siya nag-iisa rito sa gubat? Saan siya nakatira?

"Ako lang ang mag-isa rito sa gubat," sagot niya na aking ikinabigla. Parang nabasa niya ang tanong na nasa isip ko. Napatango na lang ako.

"Anong pangalan mo?" tanong ko.

"Ako si Maria. Ikaw?"

"Rogelio," sagot ko. "Nakatira ako sa syudad kasama ang asawa at isang anak."

Napahinto ako nang hinawakan niya ang aking kamay. Sa mga sandaling iyon ay nagpantay ang aming paningin habang hawak nito ang mabangong bulaklak. Ang bulaklak na tulad niya na ubod ng bango matapos ko itong ilagay sa kanyang tainga. Masasabi kong kahit kaya kong hindi gumawa ng isang pagkakamali ay hindi ko nakayanan ang lakas ng tukso. Isang nakatutuksong pagkakataong napakahirap tanggihan habang wala sa paligid ang minamahal.

Pero, bakit hindi ko subukan? Lalake ako at walang mawawala. Handa akong lumimot ng pansamantala lang naman.

Marahan ko siyang binitbit patungo sa isang balsang kawayan matapos mangalaglag sa lupa ang aming mga saplot. Nailantad sa aming dalawa ang magaganda naming katawan na lalo pang nagpahanga sa akin. Dali-dali akong nag-init at naghumindig. Nagpalitan kami ng maiinit na halik mula sa labi, leeg, dibdib, at sa tanda ng aming kasarian. Kapwa kaming nanglalaban. Wala akong ibang ginawa kundi mapaungol sa sarap at ligaya habang ninanamnam ang bawat sandali.

Pinagsawaan namin ang katawan ng isa't isa. Halos hindi ko lubusang masukat ang kanyang dibdib at likuran na sa kanya ko lang natikman. Napakasarap. At tulad ng ginagawa ng aking asawa, magaling siyang sumamba sa napakaganda kong katawan. Halos maduwal siya sa laki nang ilabas-masok niya ang aking paghuhumindig na nag-iinit at namumula. Napakainit at napakasikip ng kanyang bunganga. Napakahusay! Nakakakiliti ang bawat pagsubo, pagdila, at pagsipsip na kanyang ginagawa.

Buong pag-iingat ko siyang pinasok. Sinalo siya ang aking kalakihan habang dinadama ko ang init at sikip ng sa kanya. At nang maisagad, ito'y napunit at nagdugo. Dahan-dahan akong bumayo hanggang sa bumilis. Nakakabaliw ang makalangit niyang katawan na ubod ng sarap.

Nangibabaw ang aming mga ungol, maliban sa ingay ng mga ibon at kulisap sa paligid, nang maisabog ko sa kanyang kalooban ang punla ng buhay na tanda ng aking tagumpay sa rurok. Isang punla na tutubo at magbubunga na naidulot ng isang bawal na pag-uugnayan. Nakakabaliw at nakaaliw. Napakasarap.

Nagsama kaming dalawa ng isang linggo at mangailang beses pa itong naulit bago ko siya nilisan. At sa tuwing makakakita ako ng tubig, siya ay aking naaalala. Nang-aakit, nanunukso, at nagbibigay sa akin ng ligaya.

Friday, October 9, 2015

Psychoticus

"Si Psychoticus!" sigaw ng isang sira ulo sa kanto saka nagsabog ang tawanan.

Sandali akong napahinto.

Maganda sanang pumalag pero Miyerkules ngayon. Kagalang-galang na organization shirt ng COESSE (hiniram mula sa 'esse est co esse') ang suot tuwing Miyerkules sa eskuwelahan. Nakakahiya naman para sa imahe ng organisasyong ito kung papalag ako habang suot ito.

"Psycho-major ka diba? I-psycho mo nga akong hinayupak ka!" eksena ng isa.

Napangisi ako. Hindi lang pala sila kayabangan kundi mentally retarded din pati utak. Ayoko sanang patulan pa ang kanilang mga pakulo na agad nagpakulo ng dugo ko sa galit. Iba na talaga ang mga tarantado ngayon pero alang-alang sa organisasyong aking kinabibilangan, mas pinili ko ang manahimik.

"E wala pala ito eh!" bulyaw sa akin ng gago. "Kumbaga sa sex, wala itong maibubuga! Hindi pa tuli! Hindi pumuputok! Hindi tumatamod! SUPOT!!!"

Sabog muli ng tawanan. Tawanan, na puno ng pangkukutya't pang-aalaska.

Buong puso kong inaamin na nagpigil ako kahit masakit pakinggan pero hindi ko na makalkyula pa ang iba pang sinabi ng mga putangina.

Nanatili akong nakatayo. Tahimik, habang tinitignan sila nang diretso, isa-isa, at mata sa mata. Bakit ako matatakot sa mga kumag na 'to kung wala naman akong masamang ginagawa? Kaya sino sila para sindakin ako't magpakita ng takot sa kanila? Yung totoo, gago ba talaga sila o nagtatarantaduhan lang.

Hindi ako nagpadaig sa mga titig nila sa akin. Ang hindi nila alam ay isa-isa ko na silang pinaliliguan sa sarili nilang dugo na napakagandang ilampaso sa maputi at makinis na sahig. Nilalagari ang leeg gamit ang alambre, tinatahi ang ibiniyak na katawan, o tinatadtad ng sandaang krayom na ubod ng nipis sa kanilang mga mata. At dahil kaya ko silang sabayan, ibinuhos ko ang lahat ng sama ng loob at matinding galit na sa pagtitig ko lamang nailalabas.

Pinapapili ko sila sa isip ko habang nakikipagtitigan: distansya, disgrasya, o ambulansya.

"Tara na nga!" mukhang naintindihan nila ang ibig kong ipakahulugan kahit na wala pa akong sinasabi kaya sumunod naman ang iba. Malamang, umabot sa mga utak nila ang maaari kong gawin na naiisip ko.

Naiwan akong mag-isa. Nakatanga.

Ang masasabi ko sa aking nagawa ay mas nananaig pa rin ang kapangyarihan ng ipinagsamang puwersa ng isip, espiritu, at ng katawan. Sa pamamagitan ng mga ito ay iniisip ko ang isang sitwasyong ibig kong mangyari sa aking paligid. Ayon nga sa kasabihan, We became what we think we are.

Ganyan ang kakayahan at kapangyarihan ng utak ng isang nilalang.