Friday, December 30, 2016

May Umiibig Sa Akin

Mahal niya daw ako dahil ako daw ang tipo niyang lalake na pasok sa kanyang pamantayan.

Mahal niya daw ako dahil guwapo daw ako at hunk.

Mahal niya daw ako dahil napakalalim ko daw na mag-isip, masyadong makahugan, at no-nonsense type.

Mahal niya daw ako dahil feel at home ang pakiramdam niya tuwing kausap niya ako.

Mahal niya daw ako dahil mabait ako.

Mahal niya daw ako dahil sa lahat ng lalakeng nakausap niya, ako daw ang pinakanagustuhan niya dahil wala akong bisyo maliban sa pagsusulat, pagbabasa ng libro, at blogging.

Mahal niya daw ako dahil tinanggap ko siya bilang isang tunay na kaibigan.

Mahal niya daw ako dahil itinuring ko na daw siya bilang kapamilya at kapatid.

Mahal niya daw ako dahil lagi akong naroon sa kanya sa tuwing nasasaktan siya sa mga lalakeng umiiwan at nagtataksil sa kanya.

Mahal niya daw ako dahil alam ko kung paano ko siya pasasayahin kapag malungkot siya tuwing nasasawi sa pag-ibig.

Mahal niya daw ako dahil ayos lang daw para sa akin na harap-harapan daw niya akong niloloko at pinagtataksilan na lubos na daw niyang pinagsisisihan ngayon dahil mahal niya na daw nga ako.

At higit sa lahat: Mahal niya daw ako dahil mahal ko na din daw siya... na ngayon ko lang din pala nalaman na mahal ko na daw pala siya!

At ngayon niya lang talaga ako inabisuhan tungkol dito. And take note: gusto na niyang magpakasal sa akin dahil handa na siya. Pero ako hindi pa.

"Hindi iyan pagmamahal." Sagot ko. Nanahimik siya. "Sa mga sinabi mo, una pa lang, alam ko nang hindi na pagmamahal iyang nararamdaman mo para sa akin." Kako. "Kung ipagpapatuloy mo pa iyang pagmamahal mo para sa akin, pwes, itigil mo na dahil masasaktan ka lang. At ayokong masaktan ka ng dahil sa akin.

"Alam kong matagal mo nang hinahanap ang isang tulad ko pero sasabihin ko sa iyo ng buong pagpapakumbaba na hindi ako nararapat sa iyo. Alam kong alam mo na kahit ayaw mong maging mali na ibigin ako, nariyan ka pa rin para sa akin. Hindi na tama iyan.

"Humanap ka na lang ng ibang mamahalin na hindi ako. Alam kong makakahanap ka rin ng ibang lalake na mas higit pa sa akin na lubos na magmamahal sa iyo, na aalagaan ka, na hindi ka sasaktan, at hindi ka pababayaan.

"Hindi man magandang pakinggan para sa iyo, masisira lang ang mga pangarap mo para sa sarili mo. Alam kong alam mo na may mga pangarap din ako na gusto ko nang makamtan pero huwag mong sirain ang pagkakataon na makamtan ko ang mga pangarap kong iyon dahil mahal mo ako. Mahal ko ang mga pangarap ko dahil sila ang magluluklok sa akin sa kasiyahan.

"Ikaw lang ang nagmamahal sa atin ng higit pa sa pagkakaibigan. Ikaw lang ang nagbigay ng kahulugan. Ikaw lang ang umasa. Ikaw lang din ang umibig. At ikaw lang din ang masasaktan sa huli. Mahal mo lang ang sarili mo. Hindi kita pinapaasa. Pasensya na pero masyado kang makasarili.

"May mga bagay akong hinahanap-hanap na alam kong hindi ko makikita sa iyo. May mga bagay din na alam kong hindi mo kayang ibigay sa akin na sa ibang babae ko lang makukuha. Alam kong alam mo na sa iba ako liligaya at hindi sa iyo. Alam kong gagawin mo ang lahat, kahit hindi mo kaya, basta mapaibig lang ako sa iyo pero hindi talaga maaari.

"Hindi mo ako mabibigyan ng kaligayahan. Hindi mo ako mabibigyan ng anak, na magiging apo ng mga umaasa kong magulang, na siyang mag-aalaga naman sa akin kapag ako ay tumanda na. Kahit araw-araw mo akong nakikitang pabading-bading sa tabi-tabi ay pangarap ko pa ring maging isang magiting na tatay tulad ng aking ama na lubos kong iniidolo at hinahangaan. Dahil naniniwala akong balang araw, magiging isang ama din ako na dadakilain ng mahal kong anak at ng mahal kong asawa. Iyon ang pangarap ko.

"At kung talagang mahal mo ako, lahat ng iyon ay maibibigay mo sa akin. Sa ganoong paraan ako magiging maligaya at kuntento dahil natupad iyon dahil sa pagmamahalan... na hindi manggagaling sa iyo dahil kaibigan lang kita. Pasensya na pero hindi ako bakla. Pare, kaibigan lang kita."



#23
#jaysquirkyworld

Tuesday, December 27, 2016

Cottage

Maangas na bilin ni C.O. (command officer), duty daw ako ng 6 ng gabi hanggang 6 ng umaga saka siya umalis. Napakunot pa ako ng noo dahil umasta pa siya sa harap ng ibang officer na parang ka-buddy ko lang samantalang siya ang kagalang-galang sa headquarters. Hindi ko naman maintindihan ang huli niyang sinabi na huwag daw akong matakot sa isang rosas.

Alam ko na ang destinasyon ko: doon ako sa cottage. Tatlong minuto lang ang layo kung lalakarin sa likuran ng headquarters. Liblib, maraming puno, at ubod ng dilim tuwing gabi. Magbabantay lang ako doon dahil baka may ibang sibilyan o sino mang outsider na makapasok sa bomb area. Delikado.

Karamihan sa mga kasamahan, ayaw doon mag-duty. Ewan ko kung bakit pero gustong-gusto ko doon dahil malamig, mapuno, at tahimik. Himala nga dahil ngayon lang nila napagbigyan ang kagustuhan kong doon ako mag-duty. Sabi ko nga, tatanggapin ko kahit gabi.

Siguro, alam ko na din ang dahilan kung bakit ayaw ng iba na dito mag-duty: ayaw nila dito dahil walang linya ng kuryente. Walang linya ng telepono. Walang TV o radyo. At higit sa lahat, walang signal. Wala ding ilaw. Paano naman kasi, cottage LANG naman daw ito kaya bakit nila bibigyan ng pansin para pagandahin? Pero mas gusto ko dito kahit ayaw ng iba. Ang problema ko lang ngayon, kaunti na lang ang reserbang gaas na mayroon ako ngayong gabi para sa gasera.

Nagtyaga ako sa liwanag ng mumunting gasera. Inaliw ang sarili sa pakikinig ng ingay ng mga puno na hinihihip ng hangin. Naglaro ng Snake, Space Impact, Bantumi, at Pair II sa cellphone kong Nokia 3310. Inubos ang ringtone playlist ng Type 1 to 35. At nag-compose ng ringtone hanggang hindi ko na ring namalayang na-battery low. Nakakabagot din pala.

Maya't maya ang pagtayo at paglakad-lakad sa paligid ng cottage. Hindi ko makita ang hangganan ng kadilimang wala man lang ibang liwanag maliban sa pagtutok ko ng flashlight sa paligid. At pagbalik ko sa entrance, nadatnan kong wala nang apoy ang gasera.

Muli kong isinindi ang isinarang flashlight saka nabigla matapos makita ang isang rosas na nakapatong sa tabi ng gasera matapos kong ilawan. Sa tindi ng dilim, sino naman kaya ang maglalapag noon ng walang ilaw?

Saglit akong napahinto. Pilit kong pinakikiramdaman ang paligid. Wala akong naramdamang kakaiba maliban sa malamig na pag-ihip ng hangin na parang may bumubulong. Isang bulong na parang malapit lang sa akin. Hindi lang basta bulong. Binibigkas niya ang pangalan ko sa pamilyar na boses. Palapit nang palapit. Palakas nang palakas. At parang... nasa likod ko lang.

Nabitiwan ko ang flashlight at natumba sa sahig. Tumapat sa mata ko ang liwanag matapos gumulong. Kasabay ng pagkawala ng malay ko ay ang pagkawala ng isang nilalang na nahagip ng paningin ko bago nawala sa ere. Kulay itim. Nanlilisik ang mga malalaking mata na pumantay sa paningin ko. At may hawak na isa pang rosas.

Mukhang alam ko na talaga ngayon kung bakit ayaw ng iba dito sa cottage.

Sunday, December 25, 2016

Maligayang Pasko

Belenismo 2016

Inihahandog ang pambato ng Camp General Servillano S. Aquino (kung saan ako nakatira) na siyang nagwagi (at si Pang. Duterte ang nanguna sa awarding) sa taunang patimpalak ng Belenismo Sa Tarlac 2016. O ha, inabangan ko talaga ito pati ang grand opening. Along the McArhur Hi-way lang ito sa San Miguel, Tarlac kaya naman Maligayang Pasko po sa inyong lahat!

Saturday, December 24, 2016

Murder

Lumuwag ang pakiramdam ko nang malamang namatay na si Rhaman. Siya lang naman ang walang awang gumahasa at pumatay sa nobya ko dahil hindi daw niya matanggap ang kanilang paghihiwalay.

Hindi siya kinasuhan dahil kulang ang mga ebidensya na magdidiin sa kanya sa kaso. Hindi namin ito nagustuhan. Nagalit ako ng matindi dahil hindi namin nakamit ang nararapat na hustisya sa pagpaslang niya sa nobya ko. At ang suspek na si Rhaman, malayang-malaya kong nakakasalubong sa kalsada na parang hindi nakagawa ng karumal-dumal na krimen.

Nagalit ako na halos pinangingilagan na ng lahat. Hindi ako nakakatulog tuwing gabi. Mag-isa akong bumubulong na hindi tumitigil habang isinusumpa siya araw man o gabi, at paulit-ulit ko siyang pinapatay sa isip sa lahat ng paraan na kaya kong gawin. Na sana, mapasok ko ang mundo ng kanyang panaginip at doon siya pahirapan hanggang mamatay.

Bumalik ako sa dati nang malaman kong namatay na siya. Isa itong sagot sa nagtatanong naming hustisya. Isa itong tagumpay.

Bangungot ang ikinamatay ni Rhaman. Hindi daw siya magising ng kanyang nanay. Sigaw daw ito ng sigaw at nakikiusap sa akin na huwag ko daw siyang papatayin dahil nagsisisi na daw siya sa kasalanan niya. At pagkatapos noon, wala na. Hindi na siya nagising.

Kinabukasan, kinasuhan naman ako ng kanyang nanay ng murder at dahil walang ebidensya na pinaslang ko nga ang hayop na Rhaman na iyon, hindi ako pinarusahan ng batas.

Thursday, December 22, 2016

Kaibigan Daw

Kababata ko siya.

Pero, nagkaroon kami ng tila isang malaking pader nang magtapat ako sa kanya ng pag-ibig. Nang malaman niya, ayun, nagkahiyaan kami sa isa't isa. Kaibigan lang ang gusto niya. Paalala ko lang na hindi pa ako nanliligaw sa lagay na iyon ha. At wala talaga akong intensyong manligaw sa kanya dahil kaibigan ko siya.

Hindi na kami madalas magkasama di tulad noong una. Wala na ang 'closeness' namin na lagi ko nang namimiss. At ang masaklap, tinatawag niya na akong 'bakla.'

Letse.

Hindi na kami nagkita mula noon. Wala na akong narinig na balita tungkol sa kanya hanggang ngayon. At kahit nagkalayo kami sa isa't isa, aaminin kong namimiss ko pa rin siya, at hindi pa rin nagbabago ang pagtingin ko para sa kanya.

Nagkita kami ng hindi sinasadya makalipas ang maraming taon. Hindi ko maipaliwanag kung ano ang nararamdaman ko ng mga sandaling iyon. Gusto ko siyang yakapin para iparating na hindi ako nagbago at tulad pa rin ng dati. Pero heto siya, medyo lamang ang magandang propesyon kaysa sa akin.

'Ma'am' ang tawag ko sa kanya sa halip ang pangalan niya. Ito ay sa parehong dahilan na 'sir' ang tawag niya sa akin. Napansin ko rin ang mga tingin niyang iyon na parang nagsasabi sa akin na hindi niya ako kilala. Wala kaming nakaraang pinagsamahan. At hindi ko kapantay ng kung ano man ang narating niya. Sa lagay kong iyon, parang napahiya ako o sinampal kaya nanahimik na lang.

Tulad nga ng una kong sinabi, hindi nagbabago ang pagtingin ko sa kanya. Pero sa inasta niyang iyon sa akin ay nagbago ako. Nawala ang pagkasabik ko sa kanya saka ko siya kinalimutan.

At muli, narito na naman kami makalipas ang ilang taon. Masasabi kong hindi na ako ang 'noon' na kaharap niya ngayon. Ibang-iba na. Pero syempre, mapagkumbaba pa rin.

"Sigurado akong masaya ka sa kung ano man ang narating mo ngayon."

"Syempre," sagot ko. "Pero humble pa rin."

"Mukha nga. Pero hindi talaga ako makapaniwalang isa ka nang militar ngayon."

Pinagtinginan kami ng ibang tao sa restobar dahil sa sinabi niya.

"Ha? Bakit?" Tanong ko, naiilang.

"E bakla ka eh!"

Nakarinig ako ng mga patagong hagikhikan at bulungan ng iba.

Tuesday, December 20, 2016

Bagong Pinuno

Kabado ako nang pumasok sa silid ni pinuno. At nang makapasok, nakita ko siyang tahimik na nakaupo sa paanan ng kanyang kama.

"Umpisahan na natin ang seremonya."

Isinara ko ang pinto. Lumapit ako sa kanya at tinanggal ang nakabalot sa aking ibaba. Nakita niya ang katawan kong walang saplot. Tinanggal ko ang suot niyang malaking kuwintas na tanda ng mataas niyang kapangyarihan at sinuot ito ayon sa kanyang utos. Unti-unti ko namang tinanggal ang lahat ng kanyang saplot saka siya bahagyang lumapit at bumulong sa akin: "Paligayahin mo ako."

"Opo, mahal na pinuno," sagot ko saka ko siya pinahiga sa kanyang kama. Nagdikit ang nag-iinit naming katawan nang hinalikan ko siya sa labi, leeg, dibdib, hanggang marating ng naglalaro kong bibig at dila ang kanyang naghuhumindig na ari. Naghuhumindig at napakalaking ari.

Naglikha siya ng ungol nang unti-unti kong dinilaan ang kanyang ipinagmamalaki mula itaas hanggang ibaba. Maya-maya, unti-unti ko itong isinubo hanggang sumagad. Siguro, ng dahil sa sarap na kanyang naramdaman ay napakapit siya sa buhok ko at nanggigil. Sa lagay na iyon, lalo akong nahirapan sa pagsubo't pagluwal.

Maya-maya, narinig ko sa kanyang bibig ang 'Ayan na ako, ayan na ako' hanggang sa isinabog niya sa loob ng aking bibig ang masagana, mainit, sariwa, at malapot niyang katas. Ang katas ng buhay na matagal ko nang hinihintay at inaasam kay pinuno. Wala akong pinalampas ng mga sandaling iyon kundi ilunok ang lahat ng kanyang katas.

Sumarap ang panlasa ko at unti-unting iniluwa ang malaking ari ni pinuno. Nakangiti siya sa akin, hinihingal, at pawis na pawis.

"Magaling!" Pagpuri ni pinuno sa akin. "Napakatapang mong lalake!" Saka niya ako pinainom ng tubig upang malunok ang natirang katas sa aking bibig na kailangan kong lunukin. Ganoon daw dapat ang dapat kong gawin.

Nagsuot kami ng saplot. Lumabas sa balkonahe ng kayang silid at tinawag ang pansin ng mga tao sa ibaba.

"Saksi ang kalangitan, mga bituin, at ang kabilugan ng buwan sa pagtitipong ito. Masaya kong ibabahagi sa inyong lahat na naipasa ko na kay Khalid ang aking masaganang punla ng aking kapangyarihan. Hayaan nating maglakbay ito sa kanyang katawan ng sa gayon, siya ay mabubuhay ngayon bilang panibagong pinuno ng ating tribo!"

Nagpalakpakan ang lahat. Tumugtog, sumayaw, at nagdiwang habang umiikot sa malaking apoy na nasa gitna.

"Binabati kita, Khalid, aking anak," si pinuno, saka niya ako niyakap.

"Maraming salamat po, aking Ama!"

Friday, December 2, 2016

Bagyo

Nagulantang ako nang makarinig ako ng sigawan sa kapit-bahay, na sinundan ng isa, at ng isa pa, at ng iba pa. Bigla akong kinabahan dahil nag-iiyakan yung iba. Hagulgol na parang namatayan. At yung iba naman, masaya't naglulundagan pa. Panay ang 'congratulations', 'ipinagmamalaki ka namin', 'binabati kita', at 'we are so proud of you' sa kung sino man.

Nawala ang intriga ko nang masagot ng isang kapit-bahay ang tanong ko: nailabas na pala ang resulta ng board exam!

Ginapangan ako ng kaba sa buong katawan. Maluha-luha't dali-dali akong pumasok ng bahay, umakyat sa kuwarto ko, isinindi ang modem, wi-fi, laptap, tablet, desktop, at hinanap sa google ang listahan ng mga pumasa. Nagkamali pa ako at naligaw sa isang listahan ng mga pumasa noong nakaraang taon. Nanginginig ang kamay ko sa pagpindot ng keyboard at mouse. Bigla akong naguluhan. Nag-panic na ako ng di oras hanggang sa lumagpas na ako sa pag-scroll ng roller. Nalagpasan ko na ang 'C' at nakarating na sa dulo ng 'N'.

Binalikan ko ang letrang 'C'. At--bigla na lang akong napatanga--nang malamang naroon nga ang apilyedo ko pero sa pangalan naman ng iba. Wala ang pangalan ko sa mga pumasa!

Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapagsalita. Nanuyo ang lalamunan ko at natulala. Hindi ko namalayang nagsara ang mga kamao ko saka dali-daling nag-unahang pumatak ang mga luha kong gusto nang kumawala noong una pa lang. Napatanong ako sa sarili: "Ano. Ang. Nangyari?"

Napayuko ako. Humihikbi, hanggang humagulgol ng matinding iyak sa harap ng desktop. Ano na ang susunod na mangyayari? Paano na ako? Paano na ang mga magulang na sa akin lang umaasa? Paano na ang limang taong pinaghirapan ng mga magulang kong halos gumapang at maglupasay sa lupa para lang ipagtapos ako ng kolehiyo? Paano na ang mga buwis-buhay na sakripisyo't paghihirap ko, at ng mga magulang ko, para lang ibagsak ang 850 items na pagsusulit na iyon? Paano na ako?

Naguguluhan ako. Nasasakal ako. Napagtanto ko na mas masakit pala ang katotohanang ito kaysa noong iniwan ako ni Sarah at sumama sa iba. Mas masakit ito. Anong mukha ang ihaharap ko sa mga magulang kong naghihintay ng balita at umaasa sa akin? Nahihiya ako. At hiyang-hiya ako. Dapat ko pa bang iharap ang pagmumukha ko sa kanila? Tingin ko, hindi na... muna.

"Ayos lang iyan," sabi ng isang malapit na kaibigan sa telepono na mukhang hindi namomroblema ng mga sandaling iyon. "Kumbaga sa pag-ibig, may second chance pa naman para sa mga taong nasawi eh. May pagkakataon pang maging tayo," pagbibiro niya pero lalake din siya. "Sigurado, papasa na tayo sa susunod."

Sana nga totoo iyon. Pero pakiramdam ko, napakabobo ko na hindi na dapat pang magtatagal ngayon sa mundong ibabaw. Iyan ang tingin ko sa sarili. Hindi ko matanggap ang nangyari. Mahapdi. Ubod ng sakit. Lalo na nang marinig ko ang isang kapit-bahay kinabukasan na nagsasabing 'hindi daw kasi ako nagbigay ng lagay para pumasa.' Sila daw kasi, ganoon ang diskarte kaya hindi nahirapang pumasa. Kota na eh. Sa umpisa, alam mo nang pasado ka. Nagbayad eh. Wala nang pangamba kung babagsak o hindi. Bahagi na daw kasi iyon ng sistema na bagamat talamak, ay garapalan ang pandaraya. Masyado daw akong nagpakabanal.

Mahigit pitompu't pitong libo ang kumuha ng exam sa buong bansa pero mahigit dalawampu't tatlo lamang ang pumasa. Ang mga natira, bagsak. At kung totoo ngang marami nga DAW ang naglagay para pumasa, palagay ko, kaunti lang talaga ang pumasa. Kumusta naman kaya ang kanilang kredibilidad?

At ito namang mga magulang ko, hindi ko man lang nakitang nagalit sa akin. O sumbatan man lang ako. O murahin, ibigti, lasunin, lunurin sa batya, sunugin, o ipabaril agad-agad sa Luneta. Sa tingin ko, ako lang ang nagsakal sa sarili ko dahil sa totoo lang, masyado na akong nananamantala ng lakas ng mga magulang ko para sa akin. Masyado na akong nahihiya dahil matatanda na sila. Ang gusto ko lang naman ay ang mapasaya sila. Bigyan ng isang malaking pasabog na magandang sorpresa na ikasasaya nila pero ako naman itong nasorpresa sa hindi ko pagkasama sa mga pumasa. Lintik na sorpresa iyan.

Di bale, kahit salantain man ako ng bagyong ito, ayon naman sa isang kanta:

Pinahihina rin ang ulan
Pinahihina rin ang bagyo
Liliwanag din ang kalangitan
At ang araw ay sisikat na muli

Siguro, kailangan ko munang ipahinga ang sarili ngayon dahil sa nangyari. Malalagpasan ko rin ito... tulad ng masakit na pag-iwan sa akin noon ni Sarah.

Thursday, November 24, 2016

Metamorphosis

Hindi ko na sana binuksan pa ang aking mediafire account. Hindi ko na sana binuksan ang isang magazine layout ng 3B na nakabasura sa isang folder. Hindi ko na sana nakita ang class picture, lalo na nang muli kong makita ang kanyang pangalan at mukha. Muli kong naalala sa kanya ang lahat, at nakaramdam
ng kaba at matinding pananabik na matagal ko nang hinahanap-hanap.

Nagbabalik ang mga alaala. Ang mga panahon na kasama ko siya sa eskuwelahan. Ang mga panahon na magkatabi kami sa likod, sa gitna, o sa harap. Ang bawat ngiti at saya ng kanyang mukha na siyang naging dahilan kung bakit ako sa kanya ay nahulog at naakit. Napakasarap sariwain ng lahat. At oo, hindi ko siya kinakalimutan kahit kailan.

Kung anong saya ko na muling makita ang layout na iyon ay siya ring lungkot na bigla kong nadama. Dahil kung kailan ako sana ay magtatapat na sa kanya ng pag-tingin noon ay bigla siyang nawala. Hindi ko na nakita kahit kailan. At wala na akong narinig ni isang balita tungkol sa kanya.

Aaminin ko na nagsisisi ako kung bakit hindi ako agad nagtapat sa kanya ng pag-ibig. At hanggang ngayon, hindi pa rin ito nagbabago dito sa puso ko.

Nasaan na kaya siya? Kumusta na kaya siya? Ano na kaya ang kanyang pinagkakaabalahan? At... mayroon na ba siyang bagong minamahal? Sana nga, meron dahil alam kong doon lamang siya liligaya. Masaya na ako kung ganoon.

Humihingi ako ng pabor sa sino mang mga makababasa nito. Na kung makakakita ka ng isang class picture na tulad nito ay hayaan mong pagmasdan ito ng sandali. At kung sakaling nakita mo nga siyang naroon sa class picture, sabihin mo lang sa akin. Iyon na ang hudyat na siya ay magbabalik...

Sunday, November 13, 2016

Call For Submission

"Sasali sana ako pero huli na. Huli na! Huli na akooo!!!"

Huy! Drama mo. Nahuli ka ba sa nakaraang writing contest ng Haraya? Sa mga patuloy na naghihintay at umaasa, hey! Heto na! Heto na! Sali na, mga ka-haraya!

#HarayaMgaHinabingSalitaWritingContest

Para makasali, sundin lamang ang mga General Guidelines

1. Only those who liked our page join the contest.

2. Share this post.

3. Admins in this page cannot join the contest.

4. Contestant may join both category (Maikling Kwento and Dagli)

5. Contestant can send only one entry per category.

6. Those who had received National Literary Awards like Carlos Palanca Literary Awards can no longer join the contest.

7. For Maikling Kwento, entry must be composed of no less than 1,000 and no more than 5,000 words.

8. For Dagli, entry must be a collection of 3 Dagli, each must be composed of no less than 5 and no morethan 500 words.

9. All entries should follow the prescribed format: Times New Roman, 12 pt., 1.5 spacing, 1 inch margin on all sides, 8.5 x 11 document with page (Ex. Page 1 of 10) at the bottom center.

10. Entries will remain as the participant’s property. However, Haraya: Mga Hinabing Salita reserves the right to publish or use them in any activity.

11. Entries must be original and have not received any awards before the deadline. Works that have been published online (personal blog and personal face book account only) may be submitted. Those have been posted in any Facebook pages and other websites other than the personal account of contestants should not be submitted.

12. Real name, pseudonym, or any clue to the identity of the writer must not be written on the pages.

13. Judges composed of established authors, critics and academicians will select and declare the winners. The decision of the judges is final.

14. The judges will evaluate entries as a whole body of work.

15. The judges may declare no winner in a category depending on the merit of the work.

16. All participants must submit the accomplished Entry Form, Certificate of Originality together with their entry at harayamgahinabingsalita@gmail.com on or before December 9, 2016.

17. You can download the entry form and Certificate of Originality here:

*doc: https://drive.google.com/file/d/0B17qBp8uIAAlWnpmUm5YLVJuQzQ/view?usp=sharing
*pdf: https://drive.google.com/file/d/0B17qBp8uIAAlaHRIT2lGRW5ITnM/view?usp=sharing

18. Entries that do not comply with the requirements will not be processed.

19. Haraya Mga Hinabing Salita have the right to edit (technical editing) the Winning Entries for book publication. Entries that had a merit but did not won may also be edited and included in the anthology.

20. Winners will received the following Prizes:

MAIKLING KWENTO
First Prize- 500.00 Php Load and the future anthology
Second Prize- 300.00 Php Load and the future anthology
Third Prize- 200.00 Php Load and the future anthology

DAGLI
First Prize- 400.00 Php Load and the future anthology
Second Prize- 200.00 Php Load and the future anthology
Third Prize- 100.00 Php Load and the future anthology
Winners will pay for the Shipping Fee that may incured in sending the anthology.
Those work that will be included in the anthology will also received a free copy of the anthology.

21. By joining #HarayaMgaHinabingSalitaWritingContest , all participants are deemed to have accepted the rules of the contest and the terms and conditions set by the organizing committee

22. For queries, message us here or in harayamgahinabingsalita@gmail.com. You may also call or text +63948-543-9905.

O, kaya ano pang hinihintay ninyo mga Ka-Haraya, sali na!

At iyan ay inihatid sa atin ngayon ng Haraya: Mga Hinabing Salita at ang blog site na ito.

Bisitahin ang kanilang blog site sa harayamgahinabingsalita.blogspot.com at ang kanilang Facebook page sa www.facebook.com/harayamgahinabingsalita para sa mga karagdagang kaalaman.

"Sige, sige! Sasali ako!"

Wednesday, November 9, 2016

RA 8285

Dumating noon si tatay sa bahay na halos bumagsak sa sahig sa sobrang lasing. Naabutan niya ako sa sala na nakikipaglaro sa aso kong si Medyas, isang Akita, na iniregalo sa akin ng isang kaibigan.

"Itali mo yung aso. Sumama kayo sa akin."

Ginawa ko kahit ayaw kong gawin. Iyon ay dahil ayaw kong ihampas na naman ni tatay sa akin ang kapaki-pakinabang niyang belt.

Hila-hila ko si Medyas na sumakay ng isang tricycle at nakarating sa isang colesium. Natuwa ako dahil napakarami kong nakitang magaganda at malalaking aso. Pero nakakatakot dahil matatapang at galit sila sa kapwa aso. Malalakas sila, malalaki ang pangil, at naglalaway. Palagay ko, ganoon ang uri ng mga asong ma-rabies.

Binigyan ni tatay si Medyas ng isang pirasong biskwit bago dinala sa likod. At pagpasok namin sa colesium, tumambad sa akin ang libo-libong mga kalalakihang naghihiyawan, nagpapasahan ng mga pera, at panay hithit-buga ng sigarilyo.

Hindi na ako nakapagsalita nang makita ko si Medyas sa entablado. Kasalukuyan na pala siyang nilalapa ng isang mas malaki pang aso kaysa sa kanya. Pinag-aaway. Pinagpupustahan ng lahat kung sino ang mananalo sa kanilang dalawa. Nakakulong silang dalawa. Walang takas. At walang kalaban-laban ang aso kong si Medyas na nagkalat ang dugo sa buong entablado. Nakiusap ako kay tatay na iligtas si Medyas pero malalakas na sampal lang ang ginawa niya sa akin.

Maya-maya, nagalit si tatay. Natalo daw ang aso kong si Medyas na hindi man lang daw lumaban. Panay pa ang hambalos ng kanyang belt sa sugatang katawan ni Medyas at sinisisi ang pagkawala ng pusta niyang galing pa sa kanyang sahod. Gusto ko siyang ipagtanggol pero takot ako sa nanggigigil na kamao ni tatay.

Nagmadali si tatay na itinali si Medyas sa likod ng tricycle. Pigil ang luha ko noon na pinagmamasdan si Medyas na walang lakas na humahabol sa likod namin. At kung alam ko lang na ganito ang sasapitin niya, malamang, mailalayo ko siya dito. Hindi pinakikinggan ni tatay ang pakiusap kong pahintuin ang tricycle at dalhin si Medyas sa pagamutan. Hindi na siya naawa sa duguan kong aso na halos mailampaso na sa lupa.

Maya-maya, huminto kami sa isang liblib. Nakakita ako ng dalawang malalaking lalake. Yung isa, nakasakay sa truck. At yung isa, hinila si Medyas at dinala sa isang maliit na kulungan sa likod ng truck. Selyado ito ng makakapal na yero na walang liwanag sa loob. Pero bago pa siya makapasok, nakatikim si Medyas ng malulupit na hampas sa lalake na nagpahiyaw kay Medyas na nagpupumiglas. Puwersahan siyang nilagyan ng lata sa nguso na nagsilbing busal para hindi mangagat na nagpahiyaw sa akin. Nakikiusap na huwag siyang saktan.

Pinatay nila doon si Medyas sa pamamagitan ng pagbubuga ng maitim na usok ng truck. Nakakapanlumo silang lahat. Lahat. Lahat sila. Hindi ko alam kung bakit nila ito ginawa sa amin. At hindi lang siya nag-iisa, marami sila!

Niyakap ko ng mahigpit ang walang buhay na katawan ni Medyas. Hinila ako ni tatay bago ihinagis ang katawan ni Medyas sa malaking kahon na bakal na magpipitpit sa ibang aso para maging isang buong karne.

Hindi ko na nakayanan pa ang mga sumunod na nangyari. Hindi ko na pinanood kung ano pa ang gagawin nila kay Medyas at sa ibang aso. Basta, ang alam ko, natulog ako kinagabihan habang nag-iinuman ang mga barkada ni tatay. Walang ibang pulutan kundi ang karne ni Medyas.

Monday, October 24, 2016

Leather Belt

Sabi ng isang Sikolohista sa Theories Of Personalities, "The Child is the Father of the Man."

- - - - -

Miss A o Ma'am A. Iyan ang tawag sa kanya. Matandang babae. Tahimik. Kahit naihambing na siya sa ibang lalake (sa binata o sa may asawa) ay wala pa ring asawa. Laging kasama ni papa kapag wala si mama. Lagi kong nakikita na kapag magkasama silang dalawa sa quarters ni Miss A o sa bahay nito, ay laging tinatanggal ni papa ang leather belt nito at brief, gayon din ang panty si Miss A. May ginagawa silang hindi ko alam kung ano man iyon sa ibabaw ng kama pero maliwanag na naghahalikan sila... at sinusundot ni papa.

Maraming beses iyon na nangyari pero ang sabi ni papa sa tanong ko tungkol dito, "pagmamahalan" lang daw iyon ng dalawang "magkaibigan."

Ah, okay. At saka nito isinuot ang kanyang leather belt.

- - - - -

"Kung ano man ang ikinikilos o nakagawian ngayon ng isang indibidwal ay produkto iyon ng kanyang mga nakaraang karanasan. Ito ay maaaring nagmula pa noong siya ay bata pa at nadala niya ito hanggang sa kanyang pagtanda."

- - - - -

Nagsensyasan silang dalawa: ang babae at si papa. Pasimple silang nag-usap at umalis. Patago ko silang sinundan hanggang makarating sila sa quarters ng babae. Iniwan nila itong bukas (hindi naka-lock) kaya dahan-dahan akong pumasok.

Nang makarating ako sa bedroom, nakita ko si papa na tinatanggal ang kanyang leather belt at brief, gayon din ang panty ng babae. Sinusundot ni papa ang kaibigang babae at naghahalikan habang nasa ibabaw ng kama. At nang matapos, nakita nila akong naroon sa madilim na sulok habang pinapanood sila.

Nang maisuot ni papa ang kanyang brief at pantalon, tinanong ko si papa kung ano ang ginawa nila. Ang sabi niya, "pagmamahalan" lang daw iyon ng dalawang "magkaibigan."

At naaalala ko, ang isinusuot na leather belt ni papa ay minana niya kay lolo.

Naisip ko naman na ganoon pala magmahal si papa ng kaibigang babae: hinuhubaran, hinahalikan, at sinusundot, tulad ng ginagawa niya kay mama habang nasa ibabaw ng kama.

- - - - -

"Putang ina ka! Hindi ko alam kung saan ka nakakuha ng kaalaman upang sabihin mong mga kunsintidor ang mga tao sa San Mateo! May pinagmanahan ka talaga, Balong! Bigyan ng pink na jacket!" sabi ng pinsan ko.

Hindi maaaring mamunga ng talong ang puno ng kamatis. Kung kamatis ang puno, hindi ito maaaring mamunga ng talong. Alam niya kaya iyon?

Sigurado, hindi.

- - - - -

"Hon, papasok na ako. Nakita mo ba ang belt ko?"

"Hindi. Pero heto ang leather belt ni papa mo, gamitin mo na," sabi ng asawa ko.

Napahinto ako nang makita iyon. Muli kong naalala ang lahat. Ipinangako ko sa sarili na hindi gagamitin ang belt na iyon kahit kailan pero...

"Daddy! Let's go! I'm late!" Sabi ng aking junior.

Pikit-mata kong kinuha at isinuot ang leather belt ni papa. Kinuha ko ang susi ng auto, bag, at hinalikan ang asawa ko bago kami umalis.

Pagsakay ko sa auto, may nag-text: "Babe, pumunta ka dito sa condo ko pagkahatid mo kay junior ha."

Ngumiti ako. "Yes Ma'am," reply ko. Hinimas-himas ko ang bumubukol sa loob ng aking pantalon. Napakagat-labi. Naghuhumindig. Nag-iinit. Sabik na sabik. Di maitatangging namana ko ang sumpa ng leather belt ni papa.

"Dad, sino siya?" tanong ni Junior.

"Kaibigan," sagot ko. "Magmamahalan muna kami ng kaibigan ko."

Friday, September 30, 2016

Langaw

"Puwede po bang humiram sa inyo ng pera? Pangako ko pong babalik din ito sa susunod na Linggo. Gipit na po kasi ako at wala pong natira kahit isang barya. Sa ngayon, hindi po ako mabibigyan ng amo ko ng sahod dahil sa Sabado pa ang kanyang balik mula sa ibang bansa. Tulungan niyo po ako, kababayan..."

Hindi siya tinablan ng pagmamakaawa ko. Nagbingi-bingian pa nga yata sa maingay kong sikmurang walang laman. Ang isang binatang banyagang may-ari ng bahay, nakatingin sa amin, nagtataka siguro kung bakit maluha-luha akong nakikipag-usap sa kababayan kong ipinagtabuyan ako, hindi inabutan ng tulong, at pinagsarhan pa ng pinto.

Putang ina mo kababayan, kako sa sarili. Wala siyang malasakit sa kapwa kababayan. Naging boyfriend lang niya ang anak ng kanyang amo, feeling rich na siya samantalang pareho lang kaming tagakuskos lang ng kasuka-suka nilang inidoro. Mukha siyang langaw sa ibabaw ng kalabaw. Buwisit!

Friday, September 23, 2016

Proposal

"May sorpresa ako sa iyo."

Dumating si Christine sa parke kung saan kami nagkita ng hapong iyon. Pagkakita sa kanya, hindi ko naiwasang mamangha sa napakasimple niyang ganda. Iba sa lahat ng babaeng nakilala ko. At ang ngiting iyon, na hindi ako magsasawang pagmasdan, ay matamis na naghahaplos sa puso kong walang ibang laman kundi siya. Isa siyang tunay na babaeng ibig kong makasama hanggang libing.

"Ano iyon?" Nasasabik na tanong ni Christine sa akin.

"Malalaman mo," saka ko siya piniringan ng mata gamit ang panyo na iniregalo niya sa akin, isang taon na ang nakalipas. Saglit pa akong lumapit sa kanya at bumulong, "Magtiwala ka sa akin."

Humigpit ang kapit niya sa kamay ko saka kami naglakad. Pinagsaluhan namin ang lamig ng hihip ng hangin, pinong buhangin na aming nilalakaran, at ingay ng hampas ng alon sa baybay habang masayang nakukuwentuhan tungkol sa mga masasayang alaala ng aming pagsasama tulad ng una naming pagkikita, panliligaw ko sa kanya, matamis niyang 'Oo' sa akin, unang date, unang away, at batian.

"Gusto mo na bang makita ang sorpresa ko para sa iyo?" Pagpuputol ko ng masayang kuwentuhan.

"Oo. Sige. Kinakabahan ako!" Masayang sagot ni Christine.

Ipinaharap ko siya sa gawing kanluran kung saan tanaw ko ang sunset at dagat. "Napakaganda pero malungkot," sabi ko sa sarili.

Dahan-dahan kong tinanggal ang piring sa kanyang mata. Maya-maya, napahawak siya sa kanyang dibdib at napatakip ng labi, siguro sa sobrang saya, nang makita niya ang mga katagang, "CHRISTINE, WILL YOU MARRY ME?"

"Yes, Jerico! Yes! I will marry you!"

Yumakap siya ng mahigpit matapos maisuot ang proposal ring. Naaalala ko ang yakap na iyon na sobrang init at higpit na magpapasigurong hindi kami mawawala sa isa't isa. Nakakamiss.

"Salamat! Maraming salamat!" Sabi ni Christine sa akin.

"Syempre, para sa iyo, lahat gagawin ko! I promise!"

"Salamat, Pareng Jay!" Si Jerico, habang masayang nakahawak sa kamay ni Christine.

Aray.

"Congratulations!" Ngumiti ako kahit masakit. Best wishes for you, Christine and Jerico!"

Wednesday, September 21, 2016

Santong Kabayo

"Balong, kumusta?"

Siya si Tita Rita Faltoyano. Maganda, konserbatibo, mabait, nakasalamin, di makabasag pinggan, laging masaya, mapag-alaga kay pinsan, at...

"Halika, magbasa tayo ng Bibliya!"

Teka, nasabi ko ba kanina na siya ay maka-Diyos din?

Ngumiti lang ako bilang pagtanggi. At habang abala sila sa paglipat ng pahina ng Bibliya, nagpatuloy ako sa pagtingin ng mga photo album nila papa noong kabataan nila sa sala. Lihim akong natatawa sa mga itsura nilang nakangiti at bungal sa litrato. No exception, mula panganay hanggang bunso, lahat sila ay tila mga mukhang Chaka Dolls!

Maya-maya, nagulantang ako sa mga malulutong na mura ni tita, habang hawak ang Bibliya, para kay pinsan na di sinasadyang matapon ang pulbos ng pinapapak na Milo chocolate. Doon nanginig sa takot si pinsan nang makitang hawak na ni tita ang kapaki-pakinabang niyang bakya.

Kinagabihan, nakatulog si pinsan na may tadtad ng pasa ng bakya sa iba't ibang parte ng kanyang katawan. Nanginginig, humihikbi, at lumuluha, habang yakap ang maliit niyang unan na isang taon nang hindi nalalabahan.

Wednesday, August 31, 2016

Miss Na Kita

Nagkatagpo tayo sa syudad ng hindi sinasadya, pero wala kang pakialam sa akin.

Ilang beses na akong nagpapapansin sa iyo noong nagkita tayong dalawa pero nainis ako nang magbulag-bulagan ka din tulad ng ginagawa ko. Napa-'uy' ka pa nga nang magkasalubong tayo. Alam mong 'ako' ang nakita mo. Papansinin mo na sana ako pero hindi mo itinuloy. Huwag mong ikaila, kilala kita.

Nahihiya kasi ako na kausapin ka kaya nagkunwari akong hindi kita napansin. Ang gusto ko, ikaw ang unang babati sa akin. Ganoon ka naman noon kung hindi ka lang nahawa sa ugali ng mga gago mong kaibigan kaya nadismaya ako sa iyo. At nasaktan.

Matagal na kitang gustong makita, alam mo ba iyon? Sabik ako sa iyo. Naroon ang mga pagkakataong gusto na kitang lapitan noon para mangumusta pero lumalayo ka. Hindi ko alam kung sinasadya mo iyon o hindi. Pero sayang lang kasi hindi ko man lang nasabi sa iyo na gusto ko nang bumalik ka sa akin. Miss na kita. Miss na miss na kita. Sobra.

Hindi na ako umasang mapapansin mo pa ako dahil mukhang ayaw mo na nga. Masaya na akong nakita kitang muli. Hahabulin na sana kita pero biglang kumapit sa bisig mo ang bago mong mahal.

Aray.

Sakit.

Di bale, ayos lang ako. Masaya na akong muli kitang nakita... after 5 years! Hehe...

Sunday, August 28, 2016

Passenger's Seat

Pumagitan ang puwesto ko sa tsuper at sa kasasakay pa lamang na dalaga. Napansin kong maganda siya at sexy. Ito na yung kausap ni kuya tsuper sa telepono kanina pero 'Pareng Karding' ang pangalan sa phone book. Bago iyon, tumawag naman ang misis nito at palagay ko, nag-away sila.

'Other woman' issue... ayon sa pagkakarinig ko.

"Kumusta na si Pareng Karding?" tanong ni kuya tsuper pero hindi umimik itong si dalaga. Napansin na lamang niya ang patagong pagpahid nito ng luha sa pisngi.

"Ba't karami mong pasa?! H-huwag mong sabihing may alam na siya (si Pareng Karding) sa ating dalawa..." si kuya tsuper.

Pasimple akong tumingin sa babae. Hindi lang basta pasa sa katawan ang nakita ko kundi mga kalmot. Sariwa, malalim, at namumulang kalmot. Nangangalmot ba ang asawa niyang lalake tuwing nakikipag-away?

"Asawa mo ang may gawa nito. Alam na ng asawa mo na may namamagitan sa atin.

Napa-'uy!' ako sa sagot ni dalaga sa loob ko lang. Nagpatuloy siya.

"Sabi niya, may ilang beses na rin niya tayong nakikita na nag-check in tuwing gabi sa Sogo."

Medyo awkward pa nga dahil nadaanan pa namin ang Sogo Hotel Tarlac na along the hiway lang. Muntik pa akong matawa pero napayuko ako. Kunwari, nagbabasa ako ng mga ebook pero ang totoo, kinakabahan ako nang biglang dinabog ni kuya tsuper ang nanggigigil nitong kamao sa manobela. Pati yung mga pasaherong ubod ng ingay sa likod, napatahimik dahil sa kanya. Nilakasan na lang ni kuya tsuper ang radyo.

"Sigurado, magsusumbong na ang misis mo kay Karding..."

Napahinto ito nang may tumatawag sa telepono ni dalaga. Tulad ng inaasahan, ito na ang sinasabi nilang si Karding. Nahagip ng paningin ko sa telepono ng dalaga ang 'Asawa ko' na pangalan ng numero.

"Sasagutin ko ba?"

"Huwag," at agad kinalas ni kuya tsuper ang baterya ng Cherry Mobile phone ni dalaga.

"P-paano naman ako? Ano nang gagawin ko? Anong sasabihin ko? Saan ako pupunta?"

Katahimikan.

Aaminin kong pati ako, pasimpleng naghihintay din sa isasagot ni kuya tsuper. Hiwalayan na ba ito? O ang isa't isa na ang kanilang forever? Matagal sumagot si kuya. Naghihintay ako. Bumilis ang takbo ng jeepney.

"O sige, ganito na lang ang gagawin natin: Mag--."

"Boss, tabi lang," sabi ko sa wikang Pampango.

Bumaba ako sa tapat ng Camp Aquino. Tinanggal ko ang earphone na wala naman talagang tunog. Hindi ko man lang nalaman ang katuloy ng kanilang kuwento...

Letche.

Friday, August 26, 2016

Abanduna

"Saan po ako galing?" mahinahong tanong ng batang babae.

"Sa basurahan."

Wala itong imik.

"Sa basurahan ka rin ba nanggaling?" tanong ng bata.

"Oo. Sa mabahong basurahan."

"Ayoko nang bumalik sa basurahan."

"Hindi ka na talaga makakabalik sa basurahan... kahit kailan."

Nagpatuloy ito sa pagkain ng mainit, masarap, at masustansyang sopas.

"Ano po ang salitang 'nanay'?" tanong muli ng bata.

"Wala. Walang salitang ganoon."

"E 'tatay'?"

"Hindi ko din alam. Wala din kasing salitang ganoon eh."

Katahimikan. Nagpatuloy sa pagkain ng mainit na sopas ang mala-anghel na batang babae.

"Alam mo ba kung ano ang itsura mo?" tanong ng bata.

"Hindi."

"Bakit?"

"Hindi ko makita ang sarili kong mukha eh. Ikaw, kaya mo bang tignan ang sarili mong mukha?"

"Hindi po."

"Ako din eh. Pero ang masisiguro ko sa iyo, maganda ka."

"Ikaw din po!" Humagikgik ito ng tawa. "Pero hindi ko naman makita na maganda ako..."

"... pero maaari mo naman itong maramdaman. Kapag mabait ka, maganda ka."

"Mabait po ako!" pagmamalaki ng bata. "Napakaganda ko dahil mabait ako!"

"Dapat lang."

"E ikaw po? Ramdam mo po bang maganda ka? Na mabait ka?"

"Oo."

Nag-ngitian sila ng napakatamis. Mayroon pang hagikhikan. Nagpatuloy sa pagkain ng sopas ang batang babae.

"Ano po ba ang 'kamera'?"

"'Kamera'? Hindi ko iyon alam. Nakakita ka na ba ng ganoon?"

"Hindi pa po."

"Ako rin. Sabi nila, marumi iyon."

"Ayoko po ng kamera..."

Maya-maya, dumating ang isang dalaga, "Oy! Kumusta iyang alaga mo?"

"Heto, palatanong ng mga... alam mo na..."

"Kita tayo mamaya ha. Sabay tayong kumain."

"Sige."

At narinig niya ang paghigop ng sabaw ng sopas mula sa batang babae.

"Wow! Simot agad? Galing mo naman!"

"Opo dahil mabait ako!" binigyan niya ng tubig ang bata. "Tapos na po akong kumain!"

At tapos na rin ang usapan nilang dalawa. Iyon ang akala niya.

"Ano po ba ang salitang 'salamin'?"

Ooops, hindi pa pala. "'Salamin'? Hindi ko alam. Wala namang salitang ganoon eh."

"Ah... bakit?"

"Ewan."

"TV?"

"Wala."

"Bakit?"

"Ewan."

"Litrato?"

"Wala."

"Bakit?"

"Ewan."

"Pangalan?"

"Wala."

"Bakit?"

"Ewan."

"Kapatid?"

"Wala."

"Bakit?"

"Ewan."

"Kapamilya?"

"Wala."

"Bakit?"

"Ewan."

"May ganda ka ba?"

"Wal--haha, ikaw ha. Niloloko mo na ako."

Sabog ng tawanan saka tatahimik.

"Sige na. Puwede ka nang makipaglaro sa ibang bata!"

"Sige po! Bye bye!"

Nakahinga siya ng maluwag. Wala na ang batang palatanong. May ADHD sa madaling sabi. Nakakatuwa siya pero hindi ang kanyang sinapit. Isa siya sa iba niyang kalaro ngayon ang inabandona ng mga magulang nilang walanghiya. At masasaktan lang sila kung malalaman nila ang katotohanang iyon.

"Kawawang bata..." bulong nito sa sarili.

Thursday, July 28, 2016

Bookmark

Nagkaroon ako ng pagkakataon para makalkal ang mga naiwan niyang gamit sa kanyang kuwarto. Nakita ko roon ang mga iniwan niyang litrato, libro, damit, at magandang higaan. Parang hindi pa rin siya nawala...

Nakita ko sa ibabaw ng sulatang lamesa ang kanyang journal. May takot man akong buklatin iyon dahil baka magalit siya, nagpatuloy pa rin ako sa pagbabasa ng maiikli nitong entry.

Maya-maya, nalaglag sa paanan ko ang blue bookmark na ibinigay ko noon sa kanya bago ko siya iniwan. Nakaipit ito sa isang entry na nagsasabing iyon daw ang araw na hindi niya malilimutan: ang araw ng kasal ko sa aking asawa. Napansin ko din na mayroon itong marka ng kanyang halik saka inipit sa kanyang journal.

Masaya daw siya para sa akin, kahit masakit na nakikita niya ako sa iba. Liligaya na daw ako at hindi na malulungkot. Dagdag niya, habang nasa kanya ang bookmark ko ay hindi niya daw ako kalilimutan.

Kinuha ko ang bookmark nang mabasa ito. Hindi para bawiin ang pagmamahal na ibinigay ko sa kanya kundi, upang lumaya na siya sa lungkot ng pagkawala ko sa kanya.

Friday, July 22, 2016

Bukod Tangi

Sa dinami-dami ng lalake at babaeng naikama ko, siya ang bukod tangi sa lahat. Maganda, sexy, at hindi ko akalaing virgin pa pala siya nang tirahin ko. Inlove na ako sa kanya pero mali ito. Kailangan ko nang tapusin ang nararamdaman ko sa kanya dahil, kahit mabuntis ko man, ay kailangan ko na siyang isilid sa maganda nitong kabaong para sa kanyang burol mamayang gabi.

Saturday, July 16, 2016

Kalo

Masaya kaming naglalakad pauwi ng asawa ko galing sa Moske. Tuwang-tuwa ang nag-iisa naming anak na babae habang nakasalabay ito sa likuran ng asawa ko. Mula naman sa maliit kong bag, kinuha ko ang kalo ng aking asawa saka inilagay sa kanyang ulo.

Masayang masaya kaming tatlo pero naputol ito sa pagdating ng tatlong armadong lalake. Hinila nila ang asawa ko at dinala sa gitna ng kalsada. Napasigaw ako. Nagtakbuhan ang ibang tao. At mahigpit na nakayakap sa akin ang anak ko na matindi ang takot.

Pinaluhod nila ang asawa kong walang laban matapos bigyan ng bugbog at tadyak. Habang nakaluhod, itinutok ng isang lalake ang baril sa ulo ng asawa ko. Mayroon itong ipinapaamin pero ang tanging sagot lang ng asawa ko ay 'wala kaming kinalaman doon.'

Nakikiusap ako na huwag itong paputukin hanggang sa tumakbo ang anak kong babae at yumakap ng mahigpit sa kanyang amang nakatumba, duguan, at wala nang buhay.

Monday, July 11, 2016

Protection

Sumakay ako sa jeepney. At--napahinto nang makita ang nakapaskil sa dashboard ng passenger's seat.

Protection you can see

"Protection you can see."

Ito ang mababasa sa sticker.

Nagtaka ako kung ano ang proteksyon na sinasabi ng sticker na dapat kong makita. Naguluhan ako.

"Ah, por da boys onli!" sabi ng tsuper saka humalakhak matapos kong itanong. Pormal siya noong una pero pumilyo ang mukha niya.

Napakunot lang ako ng noo.

"Paalala iyan kung ayaw mong ma-disgrasya. Yung... nakipaglaro ka sa kama... alam mo na," hihinto si boss tsuper para abutin ang bayad saka bubulong, "Gawin mo yung naka-drowing sa sticker para hindi ka makabuntis!"

Teka, kakaiba iyon ah?!

Hindi ko agad naisip ang ibig ipakahulugan ni boss tsuper pero sa paliwanag niya, doon na lumikot ang isip ko. Natawa na lang kaming dalawa ng sabay. At ngayon, alam ko na.

Friday, July 8, 2016

Ako at ang Gagamba

Ang maliit na gagamba,
Umakyat sa sanga.

Taimtim kong pinagmamasdan ang gagamba na gumagawa ng kanyang sapot sa bintana. Sa lagay kong iyon ay manghang-mangha ako sa paglabas ng kanyang sapot at sa paraan ng kanyang paghahabi. Idagdag pa rito ang nakakamanghang pag-alon ng buong bahagi ng sapot sa mahinahong ihip ng hangin.

Dumating ang ulan,
At naitapon siya.

Nang matapos ang gagamba at gumitna sa kanyang 'bahay' ay agad ko siyang kinuha saka isinilid sa hawak na posporo. Sinira ko ang sapot na ilang minutong pinaghirapan ng gagamba hanggang malinisan ang bintana.

Kinabukasan, nawala ang gagamba. Umulan ng malakas kinahapunan. Humangin, nagbaha, at nasira ang lahat ng bahay dahil sa mapanirang puwersa ng bagyo. Walang natira tulad ng pagsira ko sa sapot ng gagamba sa bintana kahapon.

Sumikat ang araw,
Natuyo ang sanga.

Kinaumagahan, mag-isa akong humahagulgol sa ilalim ng nasirang puno habang nakatambak sa paanan ng puno ang bangkay nila mommy at daddy, ate at kuya. Ganoon din ang ibang kapit-bahay na hindi pa rin makita ang mga nawawalang mahal sa buhay dahil naitangay ng rumaragasang baha.

Sumikat ang araw. Naliliman ako ng mga sanga ng puno na kahapon lang ay luntian at puno ng dahon. Nakita ko sa isang maliit na sanga ang isang gagamba. Abalang-abala sa paghahabi ng kanyang sapot. Palagay ko, iyon ang hinuli kong gagamba noong isang araw.

Kung siya nga ang nahuli ko kahapon ay mabuti pa siya, nakaligtas at nagawang ibangon ang sarili matapos kong huliin at sirain ang kanyang sapot. Pero ako, hindi nakatakas at hindi magawang ibangon ang sarili nang salantain ng bagyo.

At ang maliit na gagamba,
Ay nakaakyat na sa sanga.

Thursday, June 23, 2016

Waiting Shed

Mag-isa lang ako. Gabi.

"Miss, tricycle?" alok ni kuya. Tumanggi ako. Maya-maya, may isa na namang dumating. Tumanggi ako.

Surprisingly, naulit na naman ito ng apat na beses. Medyo nakakapikon na rin dahil napakahirap mag-abang ng jeepney dito sa waiting shed. Isa pa, gumagabi na rin kaya nakakatakot. At dahil dito, hindi ko na napigilang kausapin ang huling nag-alok.

"Hindi po. Hindi po ako sasakay, kuya," sabi ko sa huling driver.

"Ganoon ba?" umiling si kuya. "Pumapara kasi yung dalawang matanda na katabi mo. Pagod na pagod na daw eh. Ingat kayo ha."

Hindi ako makagalaw sa sinabi ni kuya. Kinabahan ako. Maya-maya, habang tahimik ang paligid, tumaas ang balahibo ko sa mahinahong pag-ihip ng malamig na hangin. Parang may binubulong na nanggagaling pa sa ilalim ng lupa.

Nakaramdam ako ng isang malamig na bagay. Hindi ko alam kung ano iyon na hindi ko naman makita sa dilim.

Friday, June 17, 2016

Ang Dalawang Vu

Déjà Vu
"Naulit na 'to!"

"Ano po iyon?"

"Ang senaryong ito. Naulit na ito!"

"Sir, ngayon lang po tayo nagkita at nagkausap kaya malabo pong naulit na ang senaryong ito."

"Hindi eh. Naulit na talaga. Naulit!"

"Naku, Sir, baka nararanasan niyo po ngayon ang déjà vu."

"Hala, pati ang salitang iyan! Narinig ko na sa iyo noon pa. Nangyari na ulit! Ahahaha!!!"

"Ha?! I-imposible! Aha... ahaha... ahahaha!!!"

"Ahahaha!!! Pati iyang pagtawa mo, nangyari ulit! Nakakatawa!!! Ahahaha!!!"

"Ahahaha!!!"

"Ngiyahahaha!!!"

"PWAHAHAHA!!!"

"BWAHAHAHA!!!

- - - - -

Jamais Vu
"Teka, anong ginagawa ko dito???"

Rush hour. Saglit pa siyang napahinto sa gate ng campus. Tahimik. Nagtataka. Sa loob ng apat na taon, ngayon niya lang ito napansin at naramdaman.

"Bakit ako nandito???" bulong nito sa sarili. "Hindi ito ang eskuwelahan ko!"

Saglit siyang nataranta. Hindi niya makilala ang mga kaklaseng tumatawag sa kanya. Pinagmamadali ito pero hindi niya pinapansin. Wala siya sa sarili. Hanggang sa napahinto ito sa pag-alis nang marinig niya ang kanyang pangalan mula sa isang kaklase. Doon siya parang natauhan.

"Late na tayo!!!"

Doon niya napagtantong wala na pala siya sa dati nitong eskuwelahan. Akala niya, tulad pa rin ito ng dati.

Wednesday, June 15, 2016

Call for Submission

Magandang araw!

Inaanyayahan ng Samahan ng mga Manunulat sa Tarlac (SaManTa) ang lahat ng mga manunulat na Tarlaqueño na magpasa ng orihinal na akda (Best Literary Pieces po sana ang ipasa dahil Award-winning Writers ang mga screeners: Romulo Baquiran, Ferdinand Jarin para sa sanaysay; Edgar Samar, at si Eros Atalia para sa kwento at Mark Angeles at En Villasis para sa tula, Roy Aragon para sa Iluko entry at si Erlinda Mendoza para sa Pampango entry) para sa ilulunsad nitong aklat-pampanitikan. Kaugnay ito sa layunin ng naturang samahan na sanayin at bigyang-pugay ang mga manunulat sa Tarlac na lumilikha o lilikha ng mga akdang nagpapakilala sa kultura ng Tarlaqueño.

Maaaring magpasa ng isa hanggang limang akda sa mga sumusunod na kategorya:
- Dagli
- Maikling kwento
- Sanaysay
- Tula
Liban dito, maaari ring ipasa ang mga akdang nagwagi sa ano mang patimpalak at naililimbag na.

Ang mga akda ay maaaring nakasulat sa mga sumusunod na wika:
- English
- Filipino
- Pampango
- Iluku
(Lakipan ng translation ang Pampango at iluko)

Submission Guideline
- Ang bawat akda ay dapat naglalarawan sa Tarlac, pagiging Tarlaqueño o buhay/kultura sa Tarlac.
- Ang bawat akda ay naka-MS Word file
- Nakagitna sa itaas ang pamagat ng akda at kung ano ang kategorya nito. Huwag isama ang pangalan o alyas ng may-akda sa file upang mapanatili ang pagiging patas sa gagawing blind review
- Letter size document
- 1 inch margin mula sa top, bottom, left, and right
- Font size 12, font style ay Times New Roman, at dapat double-space
- Para sa sanaysay at maikling kwento, hindi bababa sa tatlong pahina (3 pages) ang inyong akda at hindi lalagpas ng dalawampu (20 pages)
- May page number sa gitna ng footer. Halimbawa: 1 of 20
- I-attached sa email ang inyong akda. Kailangang nakalagay sa subject ang kategorya ng inyong entry.
- Isulat sa inyong email ang inyong pangalan at contact number, at ipadala ang inyong mga email entries sa bayanigabriel22@gmail.com

Ang huling araw ng pagpasa ng mga akda ay Thursday, June 30, 2016.

Para sa mga karagdagang katanungan at impormasyon, tumawag o mag-text kay G. Bayani M. Gabriel sa numerong 0922-203-5461.

Maraming Salamat po!

Monday, June 13, 2016

Maliligo Ako sa Ulan

Tanghaling tapat. Tirik ang araw. Mainit. At... maya-maya, napansin kong unti-unting nangitim at kumulimlim ang kumapal na ulap. Pawisan ako mula sa tanghaliang sabaw na niluto ni mama at naginhawaan nang umihip ang malamig na hangin sa labas ng bahay. Saglit akong sumulyap sa labas para alamin kung uulan, saka ko napansing umaambon na pala.

"Magpahinga ka," si mama. "At maligo ka na mamaya, ha," sabi niya sa akin.

Bumuhos ang malakas na...

"Sa ulan?" masaya kong itinanong. "Maliligo ako sa ulan?"

"Hindi," kasabay nito ang malakas na kidlat na sinundan ng dagundong ng kulog at agad niyang nilinaw na hindi daw ako maliligo sa ulan. Galit. "Gusto mong magkasakit?!" dugtong niya.

"Hindi ako magkakasakit. Malakas ako ngayon, diba papa?"

Ganito ang diskarte ko: Kung ayaw ni mama, aba, nariyan si papa na ibinibigay ang lahat ng gusto ko... sa isang salita ko lamang!

"Oo naman. Sige, puwede kang maligo sa ulan," sabi ni papa, tulad ng una kong inaasahan.

"YES!!! Yehey!!!" nagtagumpay ako. Nawala ang talim ng tingin ni mama sa akin. Nakita kong ngumiti naman si papa. Siguro, tulad ni papa, ay payag na rin si mama na maligo ako sa malakas na ulan.

Sa tindi ng kasabikan, agad kong ihinubad ang pang-itaas pero pinigilan ako ni papa. Hintayin ko daw munang lumakas ang ulan kahit para sa akin, malakas na ang ulan.

Sige. Naghintay ako. Napansin ko nga na mas lalong lumalakas ang ulan. Ayos!

Mula sa bintana, nakita ko ang mga kaibigang masayang naliligo sa malakas na ulan. Tinanong ko kay papa kung maaari na akong maligo sa ulan pero hindi pa rin daw puwede. Hintayin ko pa daw itong lumakas.

Naghintay ako. Sa halip na lumakas, napansin kong unti-unti nang humihina ang ulan. Nag-alala nga ako na kung maliligo na ako ay baka hindi na ako matuwa kapag hindi na malakas ang ulan.

Ilang sandali pa ang lumipas, narinig ko ang mga kanta ni Dire Straits sa cassette tape na paborito ni papa. Ito na rin kasi ang oras ng kanyang music trip. At habang nagra-rock n' roll na siya sa sala, doon ko na siya nilapitan at nagtanong kung maaari na ako maligo, hindi ko sinabing sa ulan dahil alam niya na.

Pumayag siya. At doon ko tinanggal ang pang-itaas saka dali-daling lumabas ng bahay.

Pero... nadismaya ako. Umaambon na lang, wala na ang ibang kalarong masayang naliligo kanina sa ulan, at baha na lang sa kalsada ang natira. Pansin kong mayroon na ring araw. At naisip ko, sa baha na lang ako maglulublob.

Maya-maya, natakot ako nang marinig ko ng mga bulyaw ni papa. Bakit daw ako naglulublob sa baha? Napagalitan ako at pinaliguan upang tanggalin ang mga putik sa katawan habang umiiyak sa maya-mayang pagpalo ni mama sa akin.

Wednesday, June 8, 2016

Apat

"Invite kita sa graduation ko, ha."

"Aba! Ikaw? Gagraduate?! Joke iyon???"

Tatango ang lahat saka sasabog ang mga nangunguntyang tawanan.

(--Isang linya ng joke. Mula ba ito sa radyo ng 101.1 YES! FM o sa 90.7 LOVE Radio?)

- - - - -

Apat na taon lang sana ako sa kolehiyo kung hindi lang ako naaksidente at huminto sa pag-aaral. Ito ang dahilan kung bakit umabot pa ako ng anim na taon sa kolehiyo bago magtapos. Nadismaya noon ang mga umasa. Nagdidiwang naman ang mga 'againts' sa akin dahil hindi daw ako nagtapos ng mga panahon na iyon. At ito ako, matindi ang pressure para sa mga naghihintay.

Nagpatuloy ako kahit nahihirapan. Kahit pilit. At kahit ayaw ko na. Suko ako. Hindi ko kaya. Wala na akong tiwala sa sarili lalo na't napag-iwanan na ako ng dalawang batch. Pero mapilit sila kaya nagpatuloy ako dahil gusto nilang magtapos ako. Nagtiwala silang muli. At dahil dito, naisip kong ayaw kong biguin ang kanilang pangarap na ipagtapos nila ako ng pag-aaral. Sa una pa nga lang ay iyon din naman ang gusto ko. Sa Iloco, 'agraraman' eh!

- - - - -

Ngayong araw ko lang napansing sabay pala ang graduation ko at sa apat na taong anibersaryo ng Jay's Quirky World. Marami nang nangyari na hindi ko na naisulat agad sa diary (oo, may diary ako) dahil sa tindi ng abala ko sa kung anu-ano, matinding pagod, at kadalasan, tinatamad magsulat.

Pero heto tayo ngayon, naitaon ang araw ng graduation ko sa araw ng ikaapat na taong anibersaryo ng Jay's Quirky World. Hanep sa paksyit, ne. Double celebration!

Masaya ang lahat. Nagdidiwang. Pero ako, hindi. Ewan ko kung bakit. Basta ang alam ko, hindi ako masaya... hindi ko naramdaman na nagtapos ako ng kolehiyo. At mas lalong hindi ko ramdam ang ikaapat na anibersaryo ng kamukha blog. Sa madaling salita, waaalaaa laaaannnggg!!!

Matibay ang mukha ko dahil nagtagal ako ng anim na taon sa kolehiyo. At mas lalong matibay ang pagmumukha ng Jay's Quirky World. Akalain mong aabot pa ito ng apat na taon sa bakuran ng internet, isn't amazing? Magaling! Congratulations naman sa mga pagmumukha ng mga tao sa paligid! Mabuhay ang kagandahan at kaguwapuhan sa ating mga pagmumukha!

And yes, congratulations din dahil graduate na ang mukha ko. For real. Biro lang pero totoo.

- - - - -

Sinusubaybayan ko na siya simula noong nagwagi siya ng unang parangal sa pagsulat ng tula. Makalipas lang ang ilang semestre ay napabilang din siya sa miyembro ng publikasyon ng pangpamantasan. Magaling siyang magsulat na lubos kong hinahangaan simula pa lang. Hanggang sa natuwa ako dahil siya na ngayon ang nailuklok bilang punong patnugot.

Hindi ko akalain na sa araw ng pagtatapos ko ng kolehiyo ay makakasabayan ko ang isa sa mga iniidolo ko sa pagsusulat. Nang makita ko siyang maglakad sa entablado upang kunin ang diploma ay bahagya pa akong nalito, natuwa, at nasorpresa.

Agad ko siyang hinanap nang matapos ang kalahating araw ng martsa at nagpalitrato kasama siya. At nang dahil sa labis na tuwa, basta na lang kumawala sa akin ang katagang "Bon, ikaw ang idol ko sa pagsusulat! Pa-picture naman!"

Pagkatapos noon, napagtanto kong sumaya naman din pala ako sa pagtatapos kahit hindi dumating ang mahalagang minamahal sa buhay--si daddy--na kasalukyang nasa Mindanao. Pagbati ko ng matamis na "Happy Father's Day" para sa kanya.

Monday, June 6, 2016

Bangag

Mid-night sale at bargain price ang mga ideya sa utak. Hindi ka nila patutulugin hangga't hindi mo daw sila isinusulat kahit inaantok ka na. Pero kapag nakahawak ka na ng papel at panulat, matapos mong bumangon mula sa kama at maantala sa oras kung kailan dapat ay tulog ka na, ay doon naman sila biglang mawawala.

Napagtanto kong para lang pala itong pag-ibig na nahulog sa matamis na pangako subalit napako. Pumapaasa din pala pati ideya.

Letche lang... lalo na paggising mo kinabukasan dahil sa puyat kaya nagmumukha kang bangag.

Tuesday, May 31, 2016

Sulyap

Nasa harap kita nang magkasagian ang sapatos nating dalawa. Hindi sinasadya.

Saglit kang sumulyap sa akin pero agad kang umiwas nang magpantay ang paningin natin. Ibinaling mo ang paningin sa dinadaanan ng sinasakyan nating jeepney na siya ko ring ginawa. Pero habang nasa ganoon akong ayos, nagdududa naman ako kung sumusulyap ka sa akin ng hindi ko alam.

Muli kong sinubukang sumulyap sa iyo. At hindi sinasadya, tulad ng inaasahan, muling nagtama ang paningin natin. Pansin ko pa nga na medyo may katagalan na ang pagtitig natin sa isa't isa at agad ding umiwas ng tingin, marahil, sa hiya.

Tumugtog sa radyo ang kanta ni Tootsie Guevarra: ang 'Pasulyap-sulyap.' Parang sinasadya na umakma yata sa ating dalawa ang kanta. Nagtaguan pa nga tayo ng ngiti na nahalata din ng isa't isa. At sa ngiti mong iyon, nasulyapan ko ang kilig mong hindi mo nagawang itago.

"Para po!" bilin ko sa tsuper saka itinabi ang jeepney sa may kanto.

Kahit hindi kita tinignan, alam kong sinundan mo ako ng tingin hanggang makababa. Nang lignunin kita, nakita ko, nakatingin ka na sa akin.

Nagpantay ang paningin natin. Napahinto ako, hindi dahil sa napansin kong hindi ka bumitaw hanggang sa ipaglayo tayo ng sinasakyan mong jeepney kundi, nakita ko sa iyo ang bahid ng pagkabigo. Pagkabigo siguro, na hindi man lang natin nakilala ang isa't isa.

Thursday, May 19, 2016

Parusa

49 over 100. Ito ang nakuha kong score sa huling long quiz ng Abnormal Psychology ngayong second semester. Sa limampu't dalawang estudyante ng 3-B, ako na ang pinakamababa.

May apat na pu't pito pa ang natirang bagsak pero mas mataas na ang score nila kaysa sa akin. Ang problema, hirap akong makipagsabayan sa mga mauutak. Mas progresibo sila.

Medyo nag-advance na kami ng topic. Ito ang behavioral modification technique na siyang salarin dahil hindi ko makabisado na isinama sa quiz. Letche!

Pag-alis ng professor, nagkatuwaan ang buong klase. Naisip nila na isulat ang mga common psychological disorders sa maliit na papel at tutupi-tupiin upang ipagsasama-sama ang lahat sa iisang box.

Bunutan para sa mga bagsak only. Hindi ko alam kung para saan. Ang sabi, ito daw (ulit) ang topic next week.

Malamang, sabi ko sa sarili ko, reporting ito.

Matapos ang bunutan (ako ang unang bumunot), inilista ito sa isang malinis na papel.

May ibang kaklase na nakakuha ng schizoprenia, obsessive compulsive personality disorder, catatonia, cerebral palsy, separation anxiety disorder, at iba pa. Nang makabunot ang lahat, sinabi sa amin na ito daw ang irereport namin... at isasadula sa harap ng klase. Literal na isasadula sa loob ng 3 minutes! Katuwaan lang naman.

Choosy pa yung isang kaklaseng lalake na nakabunot ng sexual deviance. Yakang-yaka ko ang nabunot niyang exhibitionism. Pero nakakahiya at some point dahil magpapaview ka ng kung anu-anong ANO. Yung tahimik sa klase, circumstantiality pa ang nabunot. Siya na ang bahalang magsalita nang magsalita. Kaya ko iyon dahil pangarap kong maging isang madaldal. Magagamit ko iyon sa pagsusulat.

Pero malas ko dahil autism pa ang nabunot ko.

At nang dumating ang klase namin, nakatakip ang lahat ng tenga ng mga kaklase dahil sa akin. Ang instruct kasi, kung ano ang nabunot kong psychological disorder, iyon ang gagawin ko. Isasadula ko, doon mismo sa loob ng klase. Sumisigaw ako, yung pinakamatinis na halos mabasag ang lalamunan. Yung nakakabingi, nakakairita, at nakakabuwisit!

Nagwala ako ng matindi. Matinding matindi.

Pagkatapos, balik sa report. Palakpakan ang lahat at sumisigaw ng 'we love you' nang sabay-sabay, saka ako binigyan ng limang Chocolate Milk at sampung Meiji's black chocolate bar, ang mga kahinaan ko.

Habang nagsasalita, iniisip ko na mag-aaral na ako ng mabuti. At sana, lagi na lang akong bagsak para mayroon akong chocolate milk and black chocolate bar.

Yum, yum!

Naisip ko, hindi pala lahat ng parusa ay masakit o mahirap. Yung iba, masarap!

Sunday, May 8, 2016

Chocolate

"Mag-isip ka ng nakakatawa," sabi ng isang lalake sa kanyang kaibigan. "Dali!!!"

Martes. Rush hour. Maganda ang umaga.

Agad bumiyahe ang jeepney kung saan ako nakasakay. Nadatnan ko ang dalawang lalakeng naghahagikgikan pag-upo ko sa masikip na puwesto. Katapat ko lang sila kaya nasusubaybayan ko kung ano man ang monkey agenda nila.

"Tangina mo naman, pre. Wala akong maisip!" pero tumawa na ito nang tumawa. Wala siyang pakialam sa pagtalsik ng sariling laway. Kita pa pati ngalangala.

Hindi ko sila pinansin. Pero napansin ko palang estudyante sila ng College of Computer Studies (sa College of Arts and Social Science ako). At dahil hindi ako nag-almusal, bumili ako ng paborito kong chocolate milk at Koala March sa 7 Eleven, sa tapat ng Camp Aquino. Kumain ako habang bumibiyahe.

Nagpatuloy sila sa paghalakhak hanggang sa nahinto ito sa pagsakay ng isang magandang dalaga, sa may parte ng Barangay Paraiso, na pumagitan sa kanilang dalawa. Nursing student. Nagkindatan pa ang dalawang gago sabay ngiti. Suwerte nila, may tumabi sa kanila na magandang chikas!

Napahinto naman ako nang maglabas itong si magandang chika na isang bote ng Vita Milk. Isa sa mga pinakapaborito kong inumin! Pansin kong tumingin ang lahat ng pasahero sa kanya kung paano siya uminom. Napakasexy... and hot! And take note ha, binuksan niya ang tansan ng bote gamit ang sariling ngipin! Medyo nangilo ako sa ginawa niya at naastigan lalo na't ininom ito ng isang tunggan lang. Parang pagtungga lang ng isang bote ng Red Horse.

Wow!

Napainom ako ng chocolate milk. Natulala ako sa ganda ni chikas. Nakatingin ang lahat sa kanya lalo na ang dalawang lalake na nagpapalaman sa puwesto niya.

Bigla na lang naligaw ang paningin sa hawak niyang bote. Bumaligtad ito at doon natapon ang medyo masagana nitong gatas. Gatas na hindi ko alam kung gatas ba talaga ang tingin ko ng mga sandaling iyon o ano man. Ito na siguro ang epekto ng panonood ko ng mga wild BB-Douga ng Japan.

Nalito ako. Nataranta. May naalala akong senaryo na hindi ko maaaring ihalakhak habang nasa jeepney. At dahil nakalimutan ko o hindi ko alam kung ilulunok ko ba ang ininom na chocolate milk, doon na lang ako nagrebolusyon. Hindi ko nagawang i-kontrol ang sarili. Naisabog ko ang ininom na chocolate milk sa magandang chika saka humalakhak ng wagas.

Napahinto ako nang mapasigaw siya. Hindi ko alam kung tatawa ako o ano man, lalo na nang makita kong isinabog ko pa pala ang chocolate milk sa mala-bundok nitong dibdib, sa suot nitong puting uniporme pa ng Nursing. Nabigla naman ang lahat ng pasahero. Walang pakialam ang truper. Lahat sila, nakatingin na sa akin.

This is shit! Hindi ko alam kung ano ang gagawin.

Ano, BB-Douga pa-more, more, more!

Saturday, May 7, 2016

Arenola: Isang Pasasalamat

Masasabi kong ito na ang huling pagsali ko sa isang writing competition sa buong college life ko.

Bigla kong naisip ang bagay na ito pagkatapos kong tanggapin ang ikatlong parangal ng pagsulat ng maikling kuwento sa Lathala V presents "HUBAD." Tinaggap ko ang premyo na hindi alam ng lahat. Hindi talaga alam ng lahat dahil hindi ako nagsasabing sumasali ako sa mga ganitong uri ng patimpalak na hindi ko alam kung may mapapala ako sa huli o wala. Walang nag-cheer sa akin noon maliban sa pagbati ng isang kaibigan at isang dating editor in chief ng university publication na si Mayang.

Pero... nagkamali ako.

Ang pakay ko lang naman sa pagsali ng ganitong patimpalak ay para malaman kung mayroon ba akong progress sa karera ko ng pagsusulat. Ramdam ko, wala akong improvement. Walang progress. Iyon na. Sana nga, ramdam ko din ang sinasabi ng iba na magaling daw akong magsulat pero... hindi rin. Hindi iyon totoo. At hindi ako naniniwala. For some weird reasons, mga kapwa-kamukha, oo, wala akong tiwala sa sariling kakayanan.

Nakuha ko ang ikalawang parangal ng pagsulat ng maikling kuwento sa Parirala: ang kauna-unahang writing competition ng The Oracle. Ito ang official college publication ng College of Arts and Social Science, ang kolehiyong kinabibilangan ko. Pasensya na kung ngayon lang ako nagsabi. Masyado na akong maabala at hindi na rin nakakapagsulat.

"SEEN 1:74 AM" ang tema ng unang patimpalak ng Parirala. Ito ay tumutukoy sa mga damdaming binalewala, mga bagay na hindi binibigyang pansin at tinutugunan, at iba’t ibang klase ng dagok sa buhay ng tao na walang kahalagahan para sa iba. Hinahamon ang lahat na ito ay bigyan ng boses ang mga kinikimkim na hinaing na matagal nang nakakulong at handa nang kumawala sa damdamin ng isang indibidwal.

Awarding night: April 28, 2016. Naitaon ito sa maling pagkakataon kaya malungkot ako. Malungkot ako, hindi dahil sa conflict ang thesis oral defense namin sa awarding kundi, hindi ko nakuha on-stage ang premyong token at certificate. Balak ko pa sanang magpalitrato ng naka-corporate attire fresh after the thesis defense pero wala na sila nang puntahan ko sa TSU Heroes Park.

Sayang.

Ano pa man ang nangyari ay nagpapasalamat ako sa buong puwersa ng The Oracle, sa kanilang editor in chief (at iniidolo ko sa pagsusulat) na pinapangarap kong maging friend sa Facebook (Nahihiya ako eh, ano ba?! Ayyyyiii!!!), kay Bayani na tumanggap ng mga entry para i-judge (una pa ang akin kasi letter 'A') pero hindi ako nagsabing sumali ako para walang bias. Hindi ko pa rin alam kung pasado na ako sa mga pamantayan nila pero maraming salamat pa rin. Salamat sa lahat!

P.S. Pa-kiss naman jan!

Thursday, May 5, 2016

Lumaki

Naalala ko noong maliit pa ako, papunta kami sa Manila, nang mag-stop over kami ni daddy sa isang gasoline station. Pagkatapos magpakarga ng gasolina, sumama ako kay daddy para jumingle sa restroom ng gasolinahan.

Pagpasok, doon ako unang nakakita ng men's urinal na nakadikit/nakasabit/nakasemento sa pader. Doon inasunto ni daddy ang ihi niya. Nakita ko pa nga ang kanya eh. Na kahit malambot, malaki ito at parang jumbo hotdog! Iyon nga lang, may ulo sa kanya, sa akin, wala pa. May buhok sa kanya, sa akin wala. May kaputian ang kanya, maputi naman ang akin. At malaki sa kanya, maliit naman ang akin.

At dahil ihing-ihi na ako, pilit kong inabot ang napakataas na men's urinal. Hindi ko maabot. Narinig kong tumawa ng mga sandaling iyon si daddy nang maitutok ko sa ibang direksyon saka nagsalita ng ganito: "Magmamana ka sa akin, anak. Tatangkad ka rin," saka niya pinagpag ang malaki nitong ipinagmamalaki.

"Pati iyan?" turo ko sa ano niya bago itago sa loob ng kanyang pantalon. "Lalaki din ba ng ganyan kalaki ang sa akin, daddy?"

Natawa siya, "Oo naman dahil lalake ka! Lalaki iyan ng mas malaki pa kaysa sa akin. Pamparami ng chicks!" saka kami lumabas pagkatapos kong umihi sa isang toilet bowl.

Pitong taong gulang lang ako noon. Labing limang taon na iyon ang nakalipas. Masaya ako dahil sa wakas, naaabot ko na ang lahat ng men's urinal dahil tumangkad na ako, lumaki na ako.

Nalulungkot ako kapag inaalala ko ang mga sandaling iyon. Oo nga't tumangkad nga ako. Lumaki. Pero yung ano ko, hindi.

'shit' desu ne.

Minsan, napapaisip ako kung ampon niya lang ba ako o hindi...

Saturday, April 30, 2016

Pabebe Wave

Stalker ako ng syota mo. At habang pinagmamasdan ko ang mga magaganda niyang litrato sa account niya, nakita ko sa isang album ang litrato ng paborito mong aso na nasa tabi ng computer monitor sa opisina niya.

Uploaded. 1 minute. May caption pa ng 'My One and Only Love.'

Online siya na sinundan mo naman ng like. Online ka di pala na siyang ikinagulat ko. Akala ko, mahuhuli mo ako pero naalala kong hindi ko pala kayo friend. Hindi mo ako makikitang online. Gusto ko nga sana pero binura mo naman ang request ko para sa iyo. Magkaklase tayo. Maganda naman ang pakikitungo natin sa isa't isa pero sa Facebook, hindi?!

Plastik ka pala, pre. Sayang. Hindi mo ba alam na muntik na akong maging bakla dahil sa kaguwapuhan at kamachohan mo? Nakita ko kasi ang cover mong naka-wild pose sa isang batuhan. Naisip ko, type na kita. Oo, aaminin ko. Pero mas type ko ang syota mo. Maganda eh. Aaminin kong nagseselos ako dahil perfect match kayong dalawa.

Pero, aware ka ba na naghihintay ako ng friend confirmation ng syota mo? Medyo nangangamba lang ako sa bagay na iyon at sa mga oras na ito, dahil bigla kang nag-comment. Sabi mo, bakit hindi ang litrato mo ang nakalagay sa tabi ng computer monitor niya? Ang sabi naman niya, mas love daw niya ang aso mo kaysa sa iyo.

Natawa ako sa sumunod mong sinabi dahil mas matigas ka pa kaysa sa masel mo. Doon ko nalamang pati aso mo, maliban sa mga lalakeng nakapaligid sa syota mo, pinagseselosan mo din pala.

Heto ang ikinatuwa ko: Hinamon ka niya na magbigay ng litrato mo mula sa pagmomodelo. Dapat, naka-pabebe wave!

Syempre, ayon sa sarili mong paninindigan, nakakabawas daw ito ng pagkalalake kapag ginawa mo iyon. Medyo nanghinayang ako sa sagot mong iyon dahil hindi ko makikita ang maganda mong katawan na pinapangarap kong makita muli. Ayos na din pala dahil baka hindi ko makayanan, at baka bumigay na nga ang pagkalalake ko dahil sa iyo.

Umabot ang inyong conversation ng hanggang 57 comments habang parami naman nang parami ang like ng litrato. Habang isa-isang binabasa, ako tuloy ang nahihiya para sa inyong dalawa dahil sa not-so-mature ninyong awayan. Di bale, basa-basa lang naman ang ginagawa ko hanggang sa nabigla ako sa sinabi mong gusto mo nang makipaghiwalay.

Aray.

Kilala kita, pre, may iisa kang salita at wala kang pinangsisisihan. Ma-pride ka eh.

At makalipas ang isang linggo, ako naman ang inaway mo dahil sa litrato kong nakapa-bebe wave na nakalagay sa tabi ng monitor ng syota mo.

Friday, April 29, 2016

Kapangalan

Kasalukuyan akong nag-eencode ng mga pangalan ng mga elementary student nang makita ko ang pangalan mo sa listahan. Kapangalan mo lang naman ito, at hindi naman talaga ikaw.

Matagal na kitang kinalimutan. At mabuti na din ang lagay ko mula sa masalimuot nating paghihiwalay na hindi ko matanggap. Pero sa mga sandaling iyon, bigla kitang naalala, at na-miss.

Kumusta ka na kaya ngayon? Malamang, masaya ka na sa kasalukuyan mong sinasamahan matapos mo akong iwanan para sa kanya. Aba, dapat lang naman. Dahil sa ating dalawa, ako lang ang may karapatang lumungkot habang nagsasama kayong dalawa sa kung nasaan man kayo ngayon. Inaamin ko na hanggang ngayon ay umaasa pa rin ako na magbabalik ka sa akin balang araw.

Kinopya ko ang pangalan ng estudyanteng kapangalan mo saka inencode sa Spreedsheet. Doon ko napagtanto na hindi ka na pala magbabalik pa sa akin kahit kailan.

Ngumiti ako. Pilit nga lang.

Monday, April 25, 2016

Ang Hapdi Mo ay ang Sarap Ko

First time nating dalawa at pumayag ka. Ayaw mo noon dahil natatakot ka pero bumigay ka din sa huli dahil sa mga masasarap kong salita. Mga salitang hindi mo na matiis para pakawalan ang matamis mong 'oo' na pumapayag ka sa gusto kong may mangyari sa ating dalawa.

Wala nang atrasan nang dumating ang oras na pinakahihintay ko. Tinanggap mo ang paghuhumindig kong pumasok sa makipot mong pagmamahal. Masarap pala ang unang sundot hanggang sa unang pagsagad. Ang pagsagad na nagdulot sa iyo ng hapdi subalit nagbibigay sa akin ng sarap, hanggang sa unang pagputok ng rurok ng tagumpay ko bilang isang lalake na pinaligaya't inakyat mo sa langit sa pamamagitan ng pakikipagtalik.

Saturday, April 23, 2016

Suso Mo, Inday

Suso Mo, Inday
by Bayani Gabriel

- - - - -

Matambok mong hugis,
Kaaya-ayang dulo.
Malambot mong laman,
Na kay sarap sipsipin.

Kinahuhumalingan ng mga bata,
Kahit kababaihan,
Lalo ng mga kalalakihan.

Oh suso mo, Inday.
Malaman, Masarap, Masustansiya.
Kailan ulit matitikman?

Humayo na rito at ipatikim,
Mga suso mo, Inday,
Na nahuhuli sa inyong palaisdaan.

Wednesday, April 20, 2016

Kasambahay

"Uy! Naku!" agad akong tumalikod. "P-pasensya ka na. H-hindi ko sinasadya."

"Ayos lang, Sir."

Napahinto ako pagsara ko ng pinto. Napansin kong wala na ang 'po' sa sinabi niya. Protocol iyon ng mga katulong dito sa bahay na dapat sundin. Hindi ko talaga sinasadyang makita siyang hubo't hubad sa shower room. Hindi ko naman kasi alam na naroon siya.

Pero sa loob ko lang, nanghinayang ako dahil hindi ko nakita ng buo. Sayang! Pero hindi ako nagpadala.

Dumiretso ako sa kusina para doon maghugas ng kamay, "May kasama ka pa ba dito sa bahay? Diba, bakasyon niyo ngayon?" tanong ko.

"Ako lang po ang mag-isa. Kaaalis pa lang po ng iba."

"Ganon ba..."

Pagkatapos kong maghugas ng kamay, muli akong napahinto nang makita ko siyang nakatayo sa pinto ng shower room at nakatingin sa akin. Hindi ako nakakilos.

"E kayo Sir, wala po ba kayong kasama?"

Hindi ako kaagad nakapagsalita. Medyo nakakabigla sa unang pagkakataon na makikita mo ang iyong kasambahay na nakabalot ng tuwalya ang katawan. Syempre, lalake din ako kaya hindi ko naiwasang pagmasdan ang malaki nitong hinaharap at matambok nitong likuran na natatanaw ko ng kaunti. Dagdag mo pa ang ganda niya at kinis.

Nakaramdam ako ng kaunting nerbyos at pagpapawis. Pagpapawis, na hindi gawa ng maalinsangang tanghali. Kakaiba eh. May kuryente't kiliti!

"A, ano... wala. Ako lang ang mag-isa," sagot ko.

Dahil sa panahong medyo maalinsangan, agad kong tinanggal ang suot na coat saka isinabit sa stand na nasa hagdan. Tatanggalin ko na sana ang mga butones ng polo ko pero may ibang kamay na ang gumagawa nito para sa akin na walang iba kundi ang kasambahay. Nakita kong unti-unti niyang tinatanggal ang polo ko hanggang makita niya ang katawan ko na gugustuhin ng sino mang makakakita.

Nagpantay ang mga mata namin nang isunod niya ang butones ng pantalon ko. At nang maibaba, marahan niya itong hinimas-himas hanggang sa maghumindig.

"Hanggang sa pagpapalit ng suot niyo, gusto ko kayong silbihan, Sir."

Gumuhit sa labi ko ang ngiti pagkarinig nito. Nakakatukso!

"Tinanggal ko na ang suot niyo. Tanggalin niyo naman din ang sa akin..." panunukso niya.

Walang anu-ano'y napasandal ako sa pader matapos tanggalin ang tuwalya na nakabalot sa katawan niya saka bumulaga ang napakalaki nitong hinaharap. Doon na kami naghalikan na parang makakabasag ng labi hanggang sa sofa ng sala.

Pinaglaruan niya ang katawan ko gamit ang kapaki-pakinabang nitong dila at labi. Tinadtad niya ako ng mga halik at pinaglaruan ang dalawa kong suso. At ng matapos, ako naman ang humalik sa kanyang leeg, sumuso sa malaki niyang dibdib pababa sa kanyang tiyan.

Tinanggal niya ang nagbabalot sa pagkalalake ko saka niya ito nakitang malaki, mahaba, mataba, at mamula-mula. Habang nag-iinit, tinati niya ito sa pamamagitan ng kanyang laway at pag-ipit ng dalawa niyang hinaharap. Napakapit ako sa sofa dahil sa ginawa niyang iyon. At nang matapos, unti-unti niya itong isinubo.

Napaliyad ako nang sakupin ng masikip, madulas, at mainit niyang bunganga ang buo kong pagkalalake. Napakagat-labi ako at marahang umuungol sa sarap habang pinanggigigilan ang mabango nitong buhok. Marunong siyang magsagad at magtaas-baba. Sarap!

Inabot niya ang kamay ko saka siya humiga sa karpet. Doon siya bumuka saka ipinatikim sa akin ang kaselanan ng kanyang pagkababae na hindi maitim. Narinig ko sa kanya ang kaunting ungol nang paglaruan ng dila ko ang kanya. Napakapit siya sa buhok ko saka ito pinanggigilan.

"P-pasukin mo'ko..." bulong niya. "Dahan-dahan..."

Napahinto ako, "Virgin ka pa?!"

Tumango siya saka nagpatuloy, "Kunin mo na. Sige na, ikaw ang una ko."

Natuwa ako pagkarinig nito kaya naman agad akong nagsimula. Una kong itinutok ang akin saka unti-unting pinasok. Masikip sa una, halos ayaw pang pumasok ng ulo pero pumayag. Naramdaman kong mainit at masarap kaya naman naghumindig pang lalo. Napakapit siya sa karpet at napakagat-labi. Nagdugo pero wala pa ako sa kalahati. Virgin nga. Idiniin ko pa hanggang magsagad. Sinulayapan ko ang katawan naming nag-isa sa pag-ugnayan ng aming kasarian. Lalo pa itong nagdugo.

Nagsimula akong magbayo. Tinanggap niya ako ng buo hanggang bumilis. Halos hindi kami mapaghiwalay mula katawan hanggang labi. Muling tumagaktak sa katawan namin ang pawis dahil sa init ng panahon, dagdag pa ang init ng aming katawan sa pag-uugnayan.

Nagpagulong-gulong kami sa karpet. Iba't ibang posisyon ang ginawa namin. Kasabay nito ay ang mga ungol namin ng sarap na maririnig sa buong sala ng bahay.

"Malapit na... malapit na..." pagbabala ko pero sumenyas siya. Ayos lang daw na iputok ko ang lahat sa loob niya na nagustuhan ko. Game na game!

"Ayan na 'ko--" buong puwersa kong isinundot ang akin papaloob na parang may inaabot, saka ako napadilat ng mata nang isabog ko ang lahat sa kanya. Pareho kaming nabigla nang maramdaman namin ang masarap na rurok na dumudulas sa loob. Ramdam kong buga ako ng buga na nagbibigay ng masarap na kiliti sa akin. Masagana, malapot, mainit, at madulas.

Ganito pala ang sarap ng pakiramdam na matagal kang hindi umaksyon dahil sa dami ng trabaho. Masuwerte ako dahil naka-score ako at sa virgin pa. Sarap! Solve!

Narinig kong may nag-text sa cellphone kong nasa hinubad kong coat. Asawa ko. Papunta na daw siya dito sa bahay.

Niyakap ako ng kasambahay habang nakatalikod saka bumulong na "Huwag kang mag-alala, sir. Hindi ako mag-iingay tungkol sa atin."

Binigyan ko siya ng ngiti matapos niya akong halikan.

Friday, April 15, 2016

Sa Jeepney

Nakaupo na ako sa loob ng jeepney nang mabigla ako sa biglaan mong pagdating pero wala nang puwesto para sa iyo. Nakita kong napakalaki na ng ipinagbago mo na halos hindi na kita makilala pero hindi mo naman ako nakita na nakapuwesto pa sa dulo.

Bigla kitang na-miss. Sabik ako sa iyo, alam mo ba iyon? Dalawang taon na tayong hindi nagkikita. At sa mga sandaling nakita kitang umalis at lumipat sa ibang jeepney, nakaramdam ako ng lungkot. Nalungkot ako dahil ganyan mismo ang nangyari sa relasyon natin. Nandoon na nga ako pero hindi mo pa rin ako nakita. Ang masakit, iniwan mo ako at lumipat ka pa sa iba.

Kunsabagay, ang alam mo e wala ka nang puwesto sa jeepney noong hapon na iyon. Pero nagkamali ka! Malaki ang puwesto mo sa jeepney na iyon dahil naroon ako. Naroon ang puso ko, at ikaw pa rin ang magpupuno nito!

Gusto ko pa sanang habulin ka pero bumiyahe na ang sinasakyan kong jeepney. Gusto kitang yakapin. Gusto kitang kausapin, kahit na sinabi mo noong una na ayaw mo na.

Heto lang ang masasabi ko: Kung naririnig mo man ako, sana, lagi kang mag-iingat kahit saan ka man pumunta. Umaasa pa rin ako sa iyo kahit na hindi na iyon mangyayari at sana, sana lang, e magkita tayo muli sa susunod.

Maghihintay ako, pero iiyak na lang muna ako ngayong gabi...

Wednesday, April 13, 2016

Tarpo

Panahon ng kampanya.

Kasalukuyan akong nananghalian sa isang karinderya. Para sa akin, masasabi kong best karinderya ito na nasa tapat lamang ng pamantasan. Lahat ng mga mag-aaral at propesor ay dito din kumakain. Malakas din ang benta nito at hindi nauubusan ng kostomer mula umaga hanggang gabi.

Naroon ako ng mga sandaling iyon nang dumating si Mr. Congressman. Di napigilang magtilian ng mga kadalagahan dahil napakaguwapo talaga nito na pinapangarap ng bawat kababaihan.

Naroon siya at kinausap ang may-ari ng karinderya na isabit ang kanyang tarpo sa harap ng karinderya kapalit ang isang malaking halaga ng salapi bilang kabayaran na agad naman nitong pinahintulutan.

Pagkatalikod ni Mr. Congressman ay may ichinismis ang may-ari ng karinderya na agad kumalat at naging usap-usapan ng madla. Kabit daw ni Mr. Congressman ang sexy at magandang babae na kasama niya sa karinderya noong araw na iyon... na hindi naman pala totoo!

Nabahiran ng dumi ang pangalan ng Congressman at ito ay nanahimik. Ang huling sabi, gumagawa na daw sila ng paraan para malutas ang kasong ito alang-alang sa papalapit na eleksyon.

Kinabukasan, nadatnan kong nakasara ang karinderya. Sa halip na tarpo ng kampanya ni Mr. Congressman ang nakapaskil, makikitang nakasabit sa harap nito ang malaking litrato ng may-ari ng karinderya na may mga mensaheng naghahanap ng hustisya para sa kanyang pagkamatay.

Thursday, April 7, 2016

Huli

Napansin kong lagi kang sinesermunan ng nanay mo tuwing papasok ka sa palikuran. Hindi ka daw dapat nagbubukas ng bintana ng palikuran habang naliligo dahil baka masilipan ka.

Oo, totoong nasisilipan ka. Totoong nasisilipan kita kapag naliligo ka tuwing umaga. Parang sinasadya na nasa itaas ang palikuran namin habang nasa ibaba naman ng kabilang bahay ang sa inyo. Masaya ako dahil nakikita kita ng buo ng isang silipan lang.

Natakot ako nang magpantay ang mata natin noong una kitang sinilipan pero nagpakita ka na ng motibo bago ako umiwas. Game ka kaya pumatol na ako. Hindi ko inaasahan na tipo mo rin pala ako.

Nang-aakit ka sa akin na siyang kahinaan ko. Hinihimas mo ang malaki at basa mong dibdib na parang gumagawa ng tinapay. Sinasalat mo ang iyong ibaba habang kumakagat-labi. Hindi napigilan ng karga ko ang maghumindig at magbati ng matindi gamit ang basang kamay at madulas na masculine wash habang naliligo. Kinokontrol ko pa nga ang lakas ng bawat ungol ko para hindi marinig ng iba habang pinapanood ka mula sa bintana.

Masagana, malapot, at mainit ang naisabog kong katas pagkatapos magparaos. Inipon ko iyon sa ibabaw ng palad ko saka ipinakita sa iyo. Sarap!

Isang thumbs up ang isinenyas ko sa iyo saka ka ngumiti bago isara ang bintana.

Paglingon ko sa pinto ng palikuran, nakita kong naroon pala si papa. Bakas sa mukha ang tindi ng pagkabigla, kasama ang nanay mo na matalim ang tingin sa akin.

Tinanong ako ni papa kung ano ang ibig sabihin ng ginawa ko habang nakatanaw sa bintana.

Napatahimik ako. Napayuko, habang tinatakpan ang malaki at naghumindig kong alaga.

Friday, April 1, 2016

Pagsisisi

Naging mahina ako kaya pumatol ako sa iyo. Naglihim tayo sa lahat. Magaling kang manukso at nang makaraos, ipinangako ko sa sarili na iyon na ang huli dahil may asawa ka.

Pero nagkamali ako. Pumayag na naman akong muling sumiping sa iyo. Pumatol ako kahit mali. Pero, nagsisisi na ako ngayon.

Muli na naman itong nangyari. Itinulak mo ako sa pader saka mo pinagsawaan ang katawan kong walang laban sa kasabikan at kalibugan mo hanggang sa kama niyo ng misis mong kaibigan ko.

Ako ang nagpawi sa pagkauhaw mo sa laman. Diniligan ko ang init mo. Maliwanag na sa akin mo natitikman ang sarap na hindi niya maibigay sa iyo. Pareho tayong nagsasarapan hanggang sa huling pagsabog ng kaligayahan natin.

Pero mula noon, iniiwasan na kita. Iniiwasan ko nang kamutin ang kakatihan mo dahil nagsisisi na ako sa ginagawa natin.

Ibinalita mo sa akin na binuntis mo na ang asawa mo makalipas ang ilang buwan. Masaya ako sa muli nating pagkikita dala ang isang magandang balita na magiging ganap na ama ka na sa minamahal mong asawa pero akala ko, magbabago ka sa balitang iyon.

Muli na naman tayong nagsiping. Pinilit mo ako noong una pero gumawa ka ng dahilan. Ayaw mong sumiping sa asawa mong buntis kaya ako na naman ang nagpunan sa pangangailangan mo bilang lalake.

Muli na naman akong nagsisisi. Nagsisisi ako, hindi sa muli na naman tayong nagsisiping kundi, nagsisisi ako na sana, inangkin na kita noon pa man sa kaibigan kong umaangkin sa iyo ngayon. Bigla itong pumasok sa isip ko matapos kong malaman na mahal mo pa rin ako at ganoon din ako sa iyo.

Pero pagkatapos nating mag-init, sabi mo, iyon na ang huli natin.

Nagsisisi na naman ako ngayon. Nagsisisi ako na nalaman ko pang mahal mo ako. Hindi ko tuloy nasabi sa iyo na binuntis mo na ako bago mo ako iniwan.

Nagsisisi ako. Nagsisisi na talaga ako...

Wednesday, March 30, 2016

Braso De Mercedes

Naglabas ako ng masarap at paborito kong Braso De Mercdes. Nagtakal ako sa malaking bowl.

Sarap. Masarap sa pakiramdam. Hindi pa nga malunok kasi malaki at masarap.

Dumating sila mommy at daddy. Mayroong pasalubong para sa akin.

Ang paborito ko. Isang malamig at masarap na ice cream. Natakam ako.

Nakita ko ang flavor: Braso De Mercedes. One gallon.

Bigla akong nakaramdam ng pandidiri habang nananahimik. May naalala ako. Nagtaka sila kung bakit bigla kong sinabi na ayoko na ng paborito kong Braso De Mercedes. Ang hindi nila alam, nasa isip ko pa ng mga sandaling iyon ang Braso De Mercedes kong ayaw pang lumubog na nasa lalamunan ng toilet bowl.

Monday, March 28, 2016

Pangarap

Ako ay lumipad sa kalawakan ng pangarap. Mga pangarap na minsan ko nang hiniling na matupad at maabot. Tulad ng mga bituin sa kalangitan.

Pangarap ko sana na ang langit at lupa ay magtagpo ng sa gayon, ang langit ay abot-kamay na lamang sa lupa.

Masarap sanang mangarap kung ganoon kadaling abutin ang pag-ibig mo pero mayroong reyalidad na agad lumamon sa akin.

Langit ka. Lupa ako. Tulad nito, malabo na tayong magtagpo.

Kunsabagay, hindi masamang mangarap.

Wednesday, March 23, 2016

Higad

Nakita ka ni mama na nagsampay ng panty mong pink (na punit DAW ang harap... na narinig ko lang sa mga kapit-bahay nating chismosa) sa ilalim ng puno ng Acacia sa likod ng bahay. Binilinan ka pa nga na huwag kang magsasampay doon dahil mahigad ang puno pero hindi ka nakinig.

Isang umaga, pagkatapos mong magsampay, hindi sinasadyang napansin ko sa bintana ang pag-land ng ga-daliring higad at rumampa habang kumikembot papaloob sa pad area nito. Gusto ko sana itong tanggalin pero, kahit to the highest level ang kamanyakan ko, nagpigil ako dahil ayokong mapaghinalaan ng mga makakakitang chismosa na minamanyak ko ang panty mo.

Kinahapunan, narinig kong wash and wear lang ang ginawa mo sa panty mo. Ginamit mo ito at sa mga sandaling iyon, pansin kong halos umiyak ka na sa pagkamot sa laman ng panty mo. Well, dahil manyak nga ako, e sasagadin ko na: "I am happy if I can scratch that thing for you!"

Thursday, March 17, 2016

Shut Down

Lumipas ang isang oras... dalawa... tatlo... hanggang sampu. Patuloy ako sa pagsusulat. Hindi ako pinapahinto ng mga naglalanguyang ideya na kailangan kong limasin sa isip bago maglaho. Dahil dito, isinuko ko na ang lahat: pagligo, pagkain, pagbawas, pag-ihi, gawaing-bahay, pagpasok sa eskuwelahan, at ang karelasyong iniwan ako dahil sa pagsusulat.

Galit sa akin pati kapamilya. Wala na rin akong panahon sa kanila. Wala naman daw akong mapapala sa propesyon kong ito. Hindi daw ako mabubuhay sa ganito. Masakit ang mga katagang iyon pero totoo.

Gabi na. Dapat, tulog na ako ng mga sandaling ito pero gising na gising ang mga ideya sa isip ko na hindi nagpapatulog sa akin. Bagsak na ang mata ko. Masakit na ang ulo ko. Masakit na ang mata ko sa maliwanag na LCD ng computer. Hirap na akong ipagkasundo't papag-isahin si ideya at balarila.

Parang pag-ibig nating dalawa, hindi na magkasundo dahil magulo na.

Nagsawa na ako sa pagkilos para isalba ang pag-ibig ko sa iyo at sa pagsusulat. Pero mas matimbang ang mga ideya ko sa pagsusulat kaysa sa pagmamahal mo na tamang balarila sa magulong pangungusap na magdurugtong ng wasto sa ating dalawa.

Nag-shut down ang computer at hindi ko naisalba ang lahat. Marahil, gulong-gulo na rin sa pagtanggap ng magulong kuwento ng pag-ibig kaya sumuko na, lalo na ang isip kong pagod na.

Sa pagkawala ng pinaghirapang trabaho at pag-ibig, sa huli, ako rin ang natalo nang matindi.

Doon ko nang naisipang sumuko.

Nag-shut down na rin ako sa pagtutok at pagputok ng pen gun sa ulo ko.

Nasayang ang lahat.

At sa ngayon, atras-abante ako sa desisyon kung isha-shut down ko na rin sa publiko pati itong Jay's Quirky World. Paano naman ang lahat?

Tulong...

Monday, March 7, 2016

Batuta ng Pulis

Matagal ko nang naririnig na naghahanda talaga si Governor sa Kapitolyo tuwing sasapit ang kanyang kaarawan at maaaring dumaro ang publiko tulad ngayon. Napaka-engrande ng kanyang handaan na talaga nga namang masasabi kong 'masagana.' At masagana rin ang bilang ng mga dumalo.

OJT ako sa kapitolyo kaya naman dali-dali kaming nagpunta sa bulwagan ng isang kasama para pumila at makakuha ng makakain.

Di nagtagal, dumating siya with his Sony DSLR 1080 HD Digital Camera. With his shirt and police outfit na may suot na blue on white rubber shoes, masasabi kong nain-love ako sa kanya sa unang tingin. Perfect 10! Guwapo, hunk, at matangkad. Tantya kong around 25 to 30 ang edad. May kaunting inis pa nga akong nararamdaman kapag pinagtitinginan siya ng ibang babae sa bulwagan. At oo, gusto ko siyang angkinin! (Ako ang unang nakakita sa kanya from the entrance kaya una siyang naging akin!)

Natuwa ako nang pumila siya sa likuran ko. Right after niyang pumila e marami rin ang sumunod sa kanyang likuran. At dahil masikip ang hallway ng bulwagan, napilitan ang lahat na magsiksikan at magtulakan.

At dahil short lang ang kanyang suot, hindi sinasadyang naidiin niya ang kanyang bukol sa aking likuran. Agad siyang humingi ng paumanhin.

But, the moment na nasabi niya ang mga katagang 'I'm Sorry' e aksidenteng nahagip ng pang-amoy ko ang mabango niyang hininga. Napakabango at idagdag mo pa ang napakasuwabe niyang boses. Nakakabuhay! Parang masarap halikan.

Muling nagkaroon ng tulakan. Sa bawat pagtulak ay may diin din akong nararamdaman habang pasimple siyang umaamoy sa mabango at mahaba kong buhok. Take note: naka-pony tail!

Nakabukol. Malaki. At mukhang sariwa! Ramdam ko pang nakaturo ang nakabukol sa kaliwa. Right handed panigurado kung magbati nang matindi.

Naughty boy. Hindi na niya ginalang ang pagkababae ko pero sa loob-loob ko lang, aba, gustong-gusto ko! At gustong-gusto naman din niya!

Yummy!

Nagpakababae ako ng mga sandaling iyon. Dinamdam-damdam ko ang kanyang nakabukol. Halata, na sa ganoong paraan at galawan ay magkakasundo kaming dalawa sa simpleng dikit at pagdiin. Ang hindi niya alam e kating-kati na akong dakmain iyon sa kanya.

Tama nga siguro ang naiisip ko: malamang, nagagandahan siya sa akin kaya niya nagagawa iyon. Medyo nag-aalala lang ako ng kaunti sa tanong ko na "Alam niya rin ba na mayroon din akong ganyan?"

Thursday, March 3, 2016

Now Showing

Babae: Bilisan mo naman! Tangina, lalake ka pa man din pero mabagal kang kumilos!

Lalake: Teka lang! Ayan na ako! Showing na ba? Wala pa naman yata eh!

Babae: Tumahimik ka na! Umupo ka na lang sa tabi, umpisa na ang pelikula.

Lalake: Teka, comedy love story? Action movie ang inaasahan ko dito. Sayang ang ticket, mahal pa man din yata. Bakit ganito?

Babae: Hayaan mo na. Choosy ka pa samantalang libre na tayo sa sinehan!

Lalake: At malamig pa!

Babae: Correct!

Lalake: Oo nga pala. Want some? (popcorn)

Babae: Thanks!

Lalake: Cool drinks?

Babae: My gosh, love mo talaga ako!

Lilipas ang maraming oras...

Lalake: Ahahaha!!!

Babae: Ngiyahahaha!!!

Lalake: Buwahahaha!!!

Babae: Hahaha!!!

Lalake: Hoy! Teka nga. Yung tawa mo, masyado nang exaggerated. Nakakahiya kasi pinagtitinginan na tayo ng ibang tao!

Babae: Hayaan mo na. Patapos na yung pelikula.

Lalake: Ayan na! Ayan na!

Babae: Ahahaha!!!

Darating ang guwardiya: Sir (si Lalake), ma'am (si Babae), pasara na po ang SM Appliance.

Lalake: Tara na.

Babae: Sige, next time naman!

Tatayo ang dalawa mula sa pagkakasalampak sa sahig ng mall at masayang aalis sa Appliance Store.