Thursday, March 6, 2014

Nezumi-chan

Maliban sa ipis isa pa sa mga pinakaayaw ko e yung mga daga. Kung malaki ang galit ko sa mga ipis, ganon naman yun sa kabaligtaran ng mas malaki ang takot ko sa mga daga. Sa awa naman ng May-Kapal, wala namang nakikipag-approach sa akin na daga sa bahay pero sa pagsapit ng gabi, maririnig mo silang tumatakbo sa ilalim ng kisame, lalo na sa kuwarto ko! Parang hindi siya nag-iisa kasi ang daming tumatakbo kapag naririnig mo na sila na para lang naglalaro (na hindi ako kasali) at hindi lumalabas sa lungga nila (hindi man lang sila lumabas pero ayos na yun, ayoko silang makita!)

Palagi kong iniisip paano kaya sila napunta sa ilalim ng kisame samantalang wala naman silang puwedeng madaaanan kasi ang taas. Nakita ko yung butas kung saan sila pumapasok, sobrang liit! (nakita ko sa hagdanan namin, sa may pader na gawa sa plywood). Siguro yung dalawang maliit na daliri lang ang kaya kong ipasok noong sinubukan ko siyang sukatin. May mga marka pa rin siya ng mga ngatngat ng mga daga, senyales na meron nga talaga. Kapag aakyat nga ako sa kuwarto namin natatakot ako kasi madadaanan ko yung lagusan nila. Natatakot ako na baka may lumabas!

Last 2010 ng (siguro mga part ng July, 1st semester) kinailangan ng ate ko ang mga Guinea pigs para sa experement nila sa psychology (hindi ko alam kung kailan yung sa amin. Sana huwag na kasi mahirap pero enjoy yun!) Nagkataong wala siyang mahanap, (maski mga hamster, wala na rin noon) bumili siya ng dalawang puting daga (yung ginagamit rin sa mga laboratories). Ito ang first time kong makipagkaibigan sa mga daga. Ang babait nila kasi hindi sila natatakot. Nandoon lang sila sa isang lalagyanan ng chopsticks (yung parang pencil case) at walang ibang ginawa kundi umikot lang nang umikot hanggang sa makatulog sila. Kaya lang, nawala sila nang bigla. Di namin alam noon kung tumakas o kinuha ng pusa namin.

Kahit paano, ang masasabi ko lang sa mga daga, (kahit takot ako sa kanila) masasabi kong mabait sila kaysa sa mga ipis rito sa bahay dapende sa pagtrato mo sa kanila. Kailangan, mabait ka sa kanila. Alam kasi ng mga daga kung galit ka sa kanila o hindi, huwag mo lang mumurahin dahil sisirain nila yung gamit mo. Nangyari na 'to sa isang kaibigan. Nagtago daw siya ng isang chocolate sa bag. Dahil kabibili lang niya matapos ngatngatin yung una niyang binili, pinagmumumura niya yung mga daga sa bahay nila (basta na lang siyang sumisigaw at nagmumura sa galit). Kinabukasan, nakita niya yung bag niyang puno ng ngatngat ng daga tapos tinira nila ulit yung chocolate niya kaya ingat!

Hindi sila nag-ngangatngat ng mga gamit rito sa bahay o pagkain na di tulad ng mga nakagawian ng mga ipis. Kahit na mag-iwan ka pa ng pagkain sa lamesa, di nila yun papakialamanan puwera na lang sa mga ipis. Masyado kasi silang talamak kaya iniipis nila!

Ipis.
Ipis. Halatang hindi pa ako nakarecover sa nakaraang article about Gokiburi-chan. Dapat kasi hindi na ito kasama sa Nezumi-chan article ko pero gusto niya pang umekstra. At dahil nariyan naman na, pagbigyan na natin siya ng espasyo... kahit kaunti lang!

Ipis article: The Gokiburi-chan returns, the final.

Meron lang akong ish-share na facts tungkol sa nabanggit...

Hindi ko alam kung saang site ko nabasa noon sa internet na magkapamilya pala ang ipis at hipon. Oo. Hipon. Ibig sabihin, ang ipis ng dagat ay ang hipon. Ang sabi sa article (hindi siya blog, kung baga picture lang siya) na ang hipon daw (article pala yun sa England) ay mayroong lason na nagko-cause ng allergy sa isang tao (kaya pala yung iba, bawal kumain ng hipon kasi allergic pala sila). Same as to my uncle British (from Scottland) e ayaw ng ganon kasi nga daw may lason na saka ko na lang pala nalaman.

Ayon daw sa isang pag-aaral kaya daw nakakalason ang hipon ay kumakain ang mga ito ng mga basura, dumi, yung mga nabubulok na sirang pagkain and the like, and yung epekto naman sa taong nakakain nito (ayun as what I said a while ago, nagkakaallergy) kaya naman yung dumi na sana e hindi na dapat pang kainin e nakakain pa ng tao. (kung nakulangan ka sa article ko, hanap ka na lang ng ibang source.)

Isa pa pala, mayroon din palang hidden abilities ang mga ipis! Yung mga katawan nila, parang supported or parang may something sa kanila na anti-radiation na kapag nabura na ang lahat ng nasa kalawakan (tao, hayop, mundo...) e malamang, sila, buhay pa rin! Mismo! Kaya minsan nakakadiri ring isipin na kaya din pala nilang mag-survive palabas ng ipinlush na inidoro galing sa pozonegro! Scientifically explained yan.

Ooo sha... awat na ang paipis-ipis na yan!

Balik sa daga...
Kung unforgettable experience naman ang pag-uusapan pagdating sa mga daga, wala nang tatalo pa sa naranasan ko sa may palengke. Ito rin ang dahilan kung bakit takot na rin akong pumunta sa mga ukay-ukay. Nakakatakot!

Kasagsagan noon ang pagbisita ko sa mga tindahan noong last year (2011) sa may F. Tañedo sa Tarlac at aksidenteng naligaw ako sa uptown market. Dahil sarado ang isang daan papuntang sakayan ng Burot, pumasok ako sa mga bangketa na nagtitinda ng mga pirated records (CD, DVD at mga tapes). Kinakabahan ako kasi parang merong mangyayaring masama. Meron kasing mga grupo ng mga barako noon ang nagrarambolan kaya naman nahantong ang lahat sa kaunting batuhan (pero wala naman nasaktan kasi sandali lang naman yun, nanood pa nga ako eh). At sa puntong iyon, isang parte ng hollow blocks ang naligaw sa ilalim ng isang lamesa na puro mga kahon galing sa mga nagrarambolan.

Nakatayo kasi ako noon. Nanonood at naghihintay ng pagkakataong bumwelo at makaalis bago pa man masaktan at mag-isa lang sa gilid ng isang ukay-ukay. Hindi ko alam kung iiyak ako noon nang biglang lumabas yung isang malaking daga (natamaan yata sa nagkapira-pirasong hollow blocks sa ilalim ng lamesa). Meron siyang laki na halos kalahati ng isang malaking pusa tapos dali-dali siyang umakyat sa pantalon ko (na maong) hanggang sa tumigil siya sa may tuhod ko. Kulay itim siya tapos yung buntot niya parang buntot ng isang cobra na sobrang tulis (siguro mga 7 to 8 inches yung haba). Mahaba yung nguso niya ganon din yung kuko niya na nanggasgas pa sa tuhod ko (dumugo pa yata kasi parang kuko ng pusa yung mga kuko). Mahigit dalawa hanggang tatlong segundo siyang nakakapit sa maong ko tapos bigla siyang tumunog nang sobrang lakas (alam mo naman yung tunog ng daga) saka ako napaluha. Kung hindi dahil sa pagpalo ko sa bag ko, hindi siya aalis saka ako sumigaw na nagpatingin sa akin ng mga tao ('wag mo nang isipin kung paano ako sumigaw, nakakahiya, sobra!) saka ako tumakbo. Pinagtawanan pa ako tuloy ng mga tao nun pagkatapos...

Wala lang. Katamad ku... Pero kahit ganyan yung mga daga, best friend ko pa rin silang lahat dito sa bahay... kahit takot na takot ako sa kanila.

Tuesday, March 4, 2014

Living things sa

... sa loob ng CR, isang araw nang naligo ako.

The end. Tapos na. Yun lang. Hanggang doon lang ang kuwento. At hanggang doon lang talaga ang kuwento ng buhay ng ipis na napatay ko sa CR kamakailan lang. Bakit? Sinampal ko ng bakya! Ang kulit kasi, gapang siya ng gapang sa sahig kung saan naman ito nagtago sa likod ng timbang pinaglalagyan ko ng panligo. Matinik, mailap! Maingay yung pagbuhos ng tubig sa gripo pero kahit nasa ganoong sitwasyon ako e dinig na dinig ko pa rin yung paggapang niya sa likod ng timba. Lalo na nang maghiganti yata nang buhusan ko ng tubig para dumiretso sa flooring saka gumapang sa ibabaw ng kaliwa kong paa. Nakakadiri!!! Yuck!!! Mapapamura ka na mapapasigaw na ewan...

May naaalala ko sa mga sandaling ito. Malamang alam na ng iba pero sasabihin ko pa rin kung ano yun...

Alam mo na kung ano yung ibig kong sabihin...

"Ang IPIS ang pinakapoging nilalang sa mundo.
Kasi lakad pa lang niya,
Tilian na!!!
... Eh pag dumapo pa sayo,
todo kilig ka na,
patalon-talon ka pa!"

Written by Marvhie Ghail Frondozo.
August 13, 2011.


Gokiburi-chan.

Oo. Aaminin ko, ganyan ako. Nakakahiyang aminin pero ayoko talaga ng ipis!

Hindi ko alam kung ano yung nakain at nagawa niya ang quote na ito na kumakalat sa bakuran ng mga page sa facebook gayon din sa mga text messages. Nakatanggap na rin ako ng ganito kailan lang pero binura ko na. Nakakadiring pakinggan na parang gusto kong sumigaw nang sobrang lakas saka tumalon ng sobrang taas. Pakiramdam ko, nasa paanan ko na yung nabanggit. Nakakadiri, nakakainis. Isa sa mga kontrabidang nilalang sa buhay ko na sumisira ng napakaganda kong araw.

Kapag nasa bahay ako, hangga't maaari, hindi ko tumatambay sa mga liblib at masukal na lugar/parte ng bahay namin. Natatakot ako dahil alam kong nandoon lang sila, hindi ko nga lang nakikita. Tumataas yung balahibo ko pero wala namang nagpaparamdam o nagpapakita. Basta natatakot ako. Alam kong kahit mag-isa lang ako sa loob ng bahay paminsan, ramdam na ramdam kong nariyan lang sila sa tabi-tabi. Nakakatakot. Alam ko ring nakikita nila ako sa kabaligtaran naman nitong hindi ko sila nakikita. At ano mang oras na sakaling gumulo ang tahimik nilang mundo ay makikita mo sila. Nakakatakot sila tulad ng una kong na-encounter. Alam kong wala akong 3rd eye o six sense o ESP pero nakikita ko sila ng dalawang mata ko. Makikita mo sila: kulay brown, may dalawang nakakaalarmang pakpak, may walong kakila-kilabot at katakot-takot na mga paa kasama ang ulo nitong mayroong dalawang antena. Kung makalipad sa ere ng bahay niyo, pakiramdam niya, isa siyang paru-paro. Sa tingin mo, anong nilalang ang pumapasok sa isip mo?... Isang halimaw!

Ipis. Wala nang iba.

Hangga't maaari, ayoko ng ipis base na rin sa mga di malilimutang karanasan ko sa mga inutil na yan. Unforgettable. Babo. Wagi! Kung paano nangyari yun e hindi ko na alam.

Gabi. Malamig. Tahimik. Pero matinding kalbaryo ang naranasan ko noong gabing iyon. Noong naikuwento ko ito sa mga IYF friends and volunteer na babae noong late November (ba yun?), hindi nila alam kung iiyak sila o tatawa o sisigaw dahil sa pandidiri. Nakakahiya pa 'kamo. Hindi mo alam kung ano yung magiging reaksyon mo kung sakaling makita mo kung ano yung mga reaksyon nila.

Balik ulit tayo ng kaunti.

Junior high (bale 3rd year high). First time kong gagamitin yung bagong jogging pants ko (na ayokong gamitin kasi bumubukol yung ANO...) sa pangtulog dahil may lamig noon na halos mamaluktot na yung katawan ko sa higaan (December yata yun o January. Siguro November o Febuary!) Ipinantulog ko yun saka nagkumot (ng manipis na kurtina ng bintana namin, panangga lang sa mga mababangis na lamok na pumapapak sa maganda kong skin) at humiga sa folding bed katabi ng open-air na bintana. Dahil ako yung malapit sa bintana, sa akin lahat dumadapo yung lamig ng hamog na nanggagaling sa labas papasok sa bintana naming may tatlong blade na kulang (nabasag yata?) kaya malayang nakakapasok yung lamig. Aircontinues! Kung baga sa pinakamamahaling airconditioner sa balat ng lupa, naka-turbo cool ito na may high temperature, ganon katindi (nakasando naman pala kasi ako kaya ganon at normal na yung lamig kasi maraming puno). Pero noong mga oras na iyon, umaangal si ate (na nasa double deck bed), ang init raw! Inaway niya pa yata ako noon kasi sumalungat ako sa gusto niyang buksan ko ang electric fan ng number 3. Paano naman kasi, gusto niyang ipaikot yung ulo ng electric fan at kung nagkataon, mahahanginan ako ng sobrang lamig! Isa pa, maliit lang yung kuwarto na kahit itutok ko pa sa kanya o hindi, mahahanginan at mahahanginan rin ako kahit naka number 1 lang. Nainis ako. Sigurado magdamag na ang kalbaryo ko hanggang mag-umaga. Ipinasindi pa rin niya yung electric fan. Resulta? FREEZZZEEE!!!...,

Hindi ko alam kung tatawa ako o hindi. Pagsapit yata ng mga alas dies y media ng gabi, sa kahimbingan ng tulog namin, tumigil yung electric fan. Nawalan ng kuryente! Sana magtagal pa 'to para masaya 'kako saka ako nakatulog ulit.

Dahil walang door knob at nakabukas yung pintuan ng kuwarto namin, malaya at agad-agad na nakapasok yung pusa namin na si Maru (Japanese. Circle-Maru- まる) saka siya pumunta sa ilalim ng higaan ko dahil sa hindi malamang dahilan. Malandi kasi yung pusa namin, at kaya niyang maglaro nang mag-isa. Nandoon lang siya sa ilalim ng higaan ko. Ang ingay niya. Merong siyang kinakaluskos. Sa pandinig ko, kaluskos lang ng pusa namin ang maingay pero bakit merong dumagdag pang isa? Alam kong tulog na ang mata ko noon pero gising na gising yung katawan ko. Nagkumot na lang ako saka idineretso yung paa ko sa may paanan. Ang ingay ng pusa kaya naman pinalo ko nang malakas yung paanan ng hinihigaan ko. Kasi abot-kamay ko lang naman yun, sakaling mabugaw ko siya palabas. Pero, iba yata yung nabugaw ko, hindi yung pusa. Mayroon kasing dumapo sa talampakan ko eh. Ay, baka magaspang na lubid lang yun ng folding bed na inayos ko, sabi ko na lang sa isip ko pero mas nagsasabi ng totoo yung katawan kaysa isipan. Paano naman ito mapapadpad yun sa ibabaw ng paa ko ngayon? Gamit ang isang paa (hindi ko na alam kung kaliwa o kanan) natapakan ko yung pakpak saka ko na lang nalaman na isa pala itong ipis!

Ngayon, mag-isip ka. Isipin mo kung gaano kagaspang ng walong paa niya na dumapo sa balat mo saka roon nagtatatakbo-takbo. Anong pakiramdam?

Yan ang naramdaman ko. At siyempre, natanggal ko siya kaagad. Nakakadiri tapos nakakatakot. Akala ko, ayos na pero pumasok siya sa loob ng jogging pants ko! Agad siyang tumakbo paakyat ng hita ko ng sobrang bilis na parang isang sabik na bata, saka huminto at na-stuck malapit sa (alam mo na...) saka doon siya nagtatatakbo-takbo ngunit hindi siya makawala. Yung pakiramdam pala na parang nakakakiliti yung walong paa ng ipis sa balat lalo na sa may talampakan paakyat mula sa may paa pataas ng binti hanggang hita tapos yung tinira pa ng lokong ipis na yun e dumiretso pa sa pinakasensitive part ng (ALAM MO NA) ko. Nakakadiri! Buti na lang at mahigpit yung garter ng ano ko!

Agad akong tumayo saka naghubad. Nakita ko yung ipis, agad lumipad! Agad kong kinuha yung kurtinang ginawa kong kumot saka ko ihinampas sa ere, kasi nagpapaikot-ikot pa siya sa buong kuwarto na feeling fairy god mother. Kumapit siya sa kurtinang hawak ko saka ko pinalabas sa bintana. Dito ko na naman naaalala ang isang lyrics ng Mirotic by DBSK...

... I got youuuu... under my pants (skin)...

Ang sarap kaya, TRY MO!