Friday, July 12, 2019

Imaginary Friend

Noong bata pa ako, mayroon akong isang kaibigan. Hindi ko na matandaan noon kung paano, saan, at kailan ko siya nakilala. Basta ang alam ko, kaibigan ko siya dahil dumating siya sa buhay ko.

Lalake rin siya. Magsinggulang kami. Mabait siya at tahimik. Pareho ang tangkad at pangangatawan namin. Lagi kaming magkasama. At higit sa lahat, hindi kami nag-uusap.

Naipakilala ko na siya kina mommy at daddy ko (hindi ko maalala kung paano ko iyon nagawa gayong hindi naman kami nag-uusap). Naipakilala ko na rin siya sa ibang mga kaibigan at teacher ko sa school. Pero may isang problema silang nakita sa kaibigan kong ito na hindi ko nakita at maintindihan.

Iisa lang ang sinasabi nila: hindi raw nila nakikita ang kaibigan kong iyon.

Imaginary friend. Ito raw ang tinatawag ng mga dalubhasang sikolohista tungkol sa mga batang may ganitong uri ng karanasan. Hindi naman daw ito sakit sa pag-iisip at normal lamang daw iyon para sa mga batang tulad ko. Hindi rin naman ako tinukso ng sinuman tungkol doon.

Nakahinga noon nang maluwag sina mommy at daddy nang una itong napuna ng teacher ko. Paano naman kasi, mukhang makatotohanan daw ang mga sinasabi ko. Baka raw magkaroon ako ng problema kung hindi raw niya sasabihin kina mommy at daddy ko. Salamat naman kung ganoon.

Pagkatapos noon, nawala na lang ang imaginary friend ko. Nakalimutan ko na rin ang tungkol dito at kung anong pangalan niya. At kahit kailan, hindi na rin ako nakarinig ng mga kuwento tungkol sa mga may imaginary friend.

Pero bigla ko na lamang itong naalala nang damputin ko ang pakalat-kalat na librong General Psychology sa isang bus stop at nagbasa. Naiwan yata ito ng isang estudyante. At habang inip na inip ako noon sa kahihintay ng masasakyan, binabasa ko ang isang paksa tungkol sa imaginary friend ng mga bata na nasa ikaapat na kabanata ng libro.

Habang nakaupo ako sa hintayan, dumating ang isang college student. Nakapayong siya. Basang-basa na ang laylayan ng pantalon niya dahil sa malakas na ulan. Palingon-lingon siya sa paligid, parang may hinahanap.

"Iyo ba 'to?" itinaas ko ang libro saka hinarap sa kanya.

Pagkakita, nakitaan ko siya ng paghinga nang maluwag.

"Oo. May quiz pa naman kami dyan bukas, maraming salamat!"

Hindi ko siya napansin. Hindi ko alam kung bakit, bigla akong natahimik at natulala nang mapansin ko ang pangalan niya sa pabalat.

'Bryan James Garcia.'

Napatingin ako sa kanya. At sa sarili, mukhang matagal na panahon ko na siyang nakilala.

"Ayos lang ako," sabi ko sa binata nang bigla niya akong tapikin sa balikat. Doon ako nahimasmasan.

Sinabi ko sa kanya ang totoo (kung bakit bigla na lang akong nagkaganoon) saka siya napakunot ng noo. Bago siya umalis, muli siyang nagpasalamat sa akin saka muling sumugod sa malakas na ulan.

Huli ko nang naalala: Bryan James Garcia. Iyon ang natatandaan kong ipinangalan ko sa imaginary friend ko.
Share:

Sunday, June 16, 2019

Pito

Pitong taon na ang blog kong ito noong June 8, 2019. Ni hindi ko man lang naalala sa sobrang dami ng inaalala ko. At medyo nakakabigla lang dahil parang ngayon ko lang din nalaman (o napagtantong) may pinapatakbo pala akong blog tulad nito (que horror!).

Masyado akong abala noong linggong iyon bago ang nabanggit na araw. Inasikaso ko ang mga mahahalaga kong papel sa buhay kasabay ng pag-alalay kay kuya na mag-enroll (ang mahal pa rin ng matrikula!). May ibang papel din ang ipinalalakad sa akin itong mga housemates ko at marami pang iba na hindi ko na iisa-isahin pa rito.

"O, e ano naman ngayon?"

So, iyon na nga at napansin ko lang na sa buong linggo na iyon--hindi lang noong linggo na iyon kundi noon pang mga nakaraang buwan hanggang ngayon--wala akong ibang kaharap kundi ang mga papel. Mahalaga man o hindi, hindi tumitigil ang pagkakataon na humarap ako sa kung ano-anong mga papel. Sa madaling sabi, masyado na pala akong busy.

Dokumento, resibo, listahan, libro... paikot-ikot at paulit-ulit. Sinusundan na nga nila ako hanggang sa panaginip at nakakapraning ang ganyan kung minsan! Minsan naman, sa sobrang dami nila e hindi ko na alam kung ano at alin ang uunahin.

Ito malamang ang isa sa mga dahilan kung bakit nahihinto na akong sumulat na lang ng mga kung-ano-ano. Pati journal na sinimulan ko na ilang taon  nang bakante ay hindi ko na rin naitutuloy liban sa dahilan na nakakalimutan ko at/o tinatamad na akong magsulat. Tulad na rin ng una kong nabanggit, noon ko lang din nalaman na may ganitong blog din pala akong pinapatakbo.

Pero, papel man ang pinag-ugatan ng mga problema ko na kababanggit ko lang kanina, mahalaga pa rin ang mga ito sa buhay natin. Naisip ko kasi na kadikit na ito ng buhay natin mula nang ipinanganak tayo. At malamang, hindi natin malalaman ang sariling pangalan kung hindi iyon isinulat sa papel.

Kung ganoon, salamat sa mga punong ginawang papel. Hindi kasi mabubuo ang bawat nilalaman ng blog na ito kung hindi ito nagsimula sa papel kahit pa maraming imperfections mula content, down to the technical aspect (excuse my english!). At hanggang ngayon, parang hindi ko pa rin naiintindihan itong mga sinusulat at sinasabi ko, at kung may silbi o wala.


Di bale na nga, happy 7th na lang!

*maisingit ko lang ang music video na 'Papel' with Joey Ayala, Gloc-9 ft. Denise Barbacena & Silverfilter
Share:

Wednesday, May 8, 2019

Isang Araw sa Palengke ng Bayan

Makalipas ang mahigit isa't kalahating dekada, muli akong nakapunta sa palengke ng bayan namin. Hindi naman ako nawala, sadyang hindi lang talaga ako lumalabas ng bahay. Sa katunayan, bahay-eskuwelahan-simbahan lang ang lagi kong pinupuntahan. Taong-taon iyan hanggang sa magkaroon na nga ako ng trabaho at napilitang mamalengke sa bayan dahil nagtaas na ang mga bilihin sa malapit na mansanas na supermarket. Hindi na kinakaya ng sahod ko ang mga bilihin doon. Para hindi mapagod si mama, ipinalista ko na lang sa kanya ang mga gusto niyang ipalengke ko at ako na lang ang bibili.

Malaki na pala ang ipinagbago ng palengke. Mukha na siyang sosyal hindi tulad noon na mukhang bundok ng basura. Lumilevel up na! Pero hindi pa ako nakakababa ng jeepney, maaamoy na agad ang pinaghalong nabubulok na kung anuman ang mga itinitinda sa palengke na itinambak lang sa tabi ng kalsada (yung kabilang bahagi nito, naging lupa na at naging palaruan ng mga batang pulubi).

De-bricks na rin pala ang sahig kumpara noon na bakubako, pero maputik lang ngayon dahil pumantay na ang maitim na kanal sa naka-elevate na daanan. Nakikita ko ang ibang palengkerang nagkakaliskis ng mga isda at nagtatanggal ng tinik at laman-loob. Diretso kasi nila itong ipinapaagos sa kanal hanggang bumara at bumaha. Yung tinitindang hito ni manong na malaki ang tiyan, nag-dive na sa kanal saka niya ito hinabol. Mabilis ang hito sa paglangoy pero nahuli rin siya sa dulo ng mahabang kanal saka siya bumalik sa batya nitong parang higanteng tansan. Naisip ko, nagbago na nga ang palengke, oo. Pero yung pag-iisip ng mga tao, hindi pa rin (lumala?).

Seafood ang una kong hinanap kaya nagpunta ako sa suki ni mama na mukhang ang tindahan lang niya ang nabiyayaan ng kalinisan, pagbabago, at disiplina. Bilin ni mama, huwag daw akong pupunta o bibili kung maraming langaw at maagiw ang tindahan kaya tinunton ko ang suki niya sa palengke. At pagdating ko, kilala pala talaga ng may-ari si mama kaya siya na ang namili ng malalaking bangus at galunggong na kalalapag lang ng mga boy niya matapos maubos. Naghihintay naman ako.

Inilibot ko ang paningin. May nakita akong mga batang naglalako ng mga mansanas, orange, ubas, peras, petchay, at kung ano-ano pang gulay habang nakikipagsabayan sa mga matatandang naglalako. Yung isang nakita ko malamang, mag-ama sila. Hindi sila humihiwalay kasama ang iba pang mag-anak na naglalako rin.

May kumalabit naman sa tagiliran ko. Paglingon ko, nakita ko ang isang maliit na envelope na hawak ng isang bata. Isa raw siyang Badjao na nagmula pa sa kung saan mang bahagi ng Mindanao. May sinabi siya: "Kyah, pembaryah," pero hindi ko siya pinansin. Nang mawalan siya ng pasensya, minura niya ako sa wikang Iluko at Pampango saka niya ako sinipaan ng putik sa paa hanggang sa shorts ko saka siya kumaripas ng takbo. Napansin ko kasi noong una pa lang, isa siyang Kapampangan na nagpapanggap lang na isang Badjao.

May humabol sa kanya: isang matandang babae na gulo-gulo ang buhok. Minura-mura niya ang bata sa wikang Iluko, Pampango, Cebuano, Filipino at Ingles. Galit na galit siya habang kinakalampag ang dala nitong mga kinakalawang na lata na nakasabit sa gula-gulanit niyang damit. Magaling siya sa pagsasalita ng Ingles na may American accent saka siya sumigaw, nagdabog, saka tumawa nang malakas. Lumapit siya sa tindahan ng karne at pinaghalo-halo niya ang karne ng baka, baboy at manok bago niya ipinahid ang amoy nito sa magrasa niyang dibdib na walang bra. Sinigawan siya ng tatuang palengkero at yung mga otoridad na rumuronda sa palengke, walang pakialam sa nangyari. Tinawanan lang nila ang nakita nila.

Natulala lang ako sa pagkabigla.

"Boss, makikiraan," sabi ng isang binatang nagtutulak ng bakal na kariton. Hindi ko namalayang nakaharang pala ako sa daanan sa kabila ng maraming tao. Napalingon ako sa kanya at nakita ang halos umapaw na nagyeyelong bangus sa mga timba. Nakita ko rin ang binata na naka-boxer shorts lang at may suot na bota. Mas malinis pa siyang tignan sa akin at ang ganda ng hubog ng katawan niya. Sa sobrang kinis (at hindi mabulbol) ng katawan niya, mukha siyang hindi kargador sa palengke. At guwapo! Doon ako biglang nakaramdam ng insecure at panlilit sa sarili.

Hindi lang siya nag-iisa kundi maging ang ibang mga tindero't kargador sa palengke, kung hindi guwapo, magaganda ang katawan. Yung mga babae naman, magaganda rin lalo na yung mga bata. Karamihan sa mga nakikita ko, halos puro sando lang ang suot at parang deadly weapon ang nilalaman ng mga dibdib at puwet nila na parang sasabog tuwing gagalaw sila. Sa kabila ng sunod-sunod kong pagkadismaya sa lagay ng palengke ng bayan, napalitan ito ng tuwa dahil sa kanilang lahat... dahil sa mga nakikita ko. Hindi ko ito inaasahan. Ang gaganda ng tanawin!

Habang naglalakad papunta sa gulayan, bigla akong natamaan ng nagyeyelong bangus sa mukha. Lumipad ito sa kung saan at paglingon ko, nakita ko ang isang tinderang nag-aapura sa galit. Kaaway niya ang katapat na tindera saka sila nagbatuhan ng mga paninda at tipak ng yelo. Inis na inis ako sa tirada ng mga bibig nila sa tuwing nagsasalita dahil tunog-tsismosa sila. Ginagatungan naman sila ng mga kapwa-palengkera sa wikang Pampango na magsabunutan na lang na mabilis ngang ginawa ng dalawa. Nagpunitan sila ng damit, nagpagulong-gulong sa maputik na daanan, at hindi sila mapigilan ng mga rumespondeng pulis. Nanguna pa sa pustahan ang mga takatak vendor.

Makakalahati ko na ang mga bilihin sa listahang hawak ko. Hinanap ko ang mga nagtitinda ng gulay hanggang sa matunton ko na nga ito sa labas ng palengke. Hindi ako makapaniwala noong una dahil yung kinalalagyan nila ay dating sidewalk at park. Sa dulong bahagi, may mga nag-iinuman habang may bumibirit sa sumasabog na karaoke. Sa pangalawa, may naglalaro ng BINGO habang nagtitinda. Kalaro nila ang ibang mga tindera sa kabilang daan. At sa kabilang dulo naman, marami ngang tinda pero walang tao. Walang tao dahil abala sila sa paglalaro ng baraha sa kabilang lamesa.

"Magsugal na lang po tayo at huwag nang magtinda," sabi ng isang bakla sa wikang Pampango saka humalakhak paglingon niya sa akin. Bumili ako ng dalawang malaking upo sa kanya saka siya bumalik sa pagsusugal. Hindi niya na ako binigyan ng supot. At bago pa ako makalayo, bigla na lang nagwala ang overweight na matandang bungal na bakla sa grupo nila. Nadedehado na raw siya sa laro nila at ubos na ang kanyang pangtaya kaya buong puwersa niyang hinagis ang malaking kawayan na lamesa sa kalsada nang tawanan siya, na tumama naman sa dumaang tricycle at nasira ang salamin nito saka sila nagsapakan. Kitang-kita ko, kawawa ang tricycle driver na halos mabalian ng buto dahil sa galit na bakla. "Gay power!" sigaw pa ng mga kalaro niyang bakla.

Saglit na nawala ang sumasabog na karaoke nang sugurin sila ng mga pulis sa kabilang kanto. Ang sabi, nagbebenta raw sila ng mga latak na shabu sa palengke saka nagkaroon ng batuhan at paluan ng mga batuta. Takot na takot ako noon, hindi dahil sa unang pagkakataon na makasaksi ako ng matinding rambol kundi, nabulabog ang mga malalaking daga sa ilalim ng mga panindang gulay dahil sa nadurog na bato at literal na nagliparan ang grupo ng mga ipis nang tumaob ang isang malaking pasimano. Parang nagkaroon pa nga ng demolisyon at nakalmot pa ako ng isang daga sa paa kaya napatakbo ako sa tindahan ng mga piniratang record sa sobrang takot. Nabigla naman sa pagdating ko ang may-ari na Muslim.

Nag-sorry naman ako nang mabunggo ko sa shop na iyon ang isang dalaga na nagtatago rin saka niya ako sinampal sa balikat. Paglingon, nakita ko si J. Mag-isa ring namamalengke. Pinahupa muna namin ang gulo bago kami lumabas.

"Nasaktan ka ba?" tanong niya sa akin na dapat ako ang magtatanong pero sinabi kong hindi maganda ang naging karanasan ko sa pamamalengke. Takot na takot ako, sabi ko, saka niya ako dinala sa fastfood ng payaso at nilibre ng sundae. At dahil isa lang naman ang bitbit niya, tinulungan niya akong bitbitin ang iba kong pinamili. Hiyang-hiya ako.

"Ako dapat ang manlilibre," sabi ko. Alam pa rin talaga ni J hanggang ngayon kung ano ang paborito ko. Ito lagi ang hinahanap namin sa tuwing magkikita kami lalo na noong high school para magkumustahan tulad ng ginagawa namin ngayon.

"Totoo, hindi kita agad nakilala kasi ang ganda mo na."

"Nambola ka pa," sagot niya saka siya natawa.

Nagkaroon kami ng mahabang kumustahan at kuwentuhan hanggang sumapit na noon ang tanghali nang maisipan naming umuwi na dahil hinihintay na ako sa bahay. Hindi ko na rin pala namalayang nabili ko na pala ang lahat ng mga nasa listahan. Bago kami lumabas sa fastfood na iyon, binilihan niya ako ng coke float saka bumulong ng "Sana, ikaw na lang" saka ako ngumiti nang sinundo na siya ng asawa niya.

"Ako na lang?" sabi ko sa sarili saka naguluhan. Hindi ko alam kung para saan iyon.

Paglabas ko, sinalubong ako ng isang pulubi. Kinawkaw niya ang hawak kong coke float saka sinabing "Kuya, akin na lang 'yan" habang sinisipsip niya ang marumi niyang daliring sumawsaw sa coke float ko. Nabigla ako at natulala. Napangiti na lamang ako sa sobrang bwisit. Ibinuhos ko sa basurahan ang coke float ko saka ko ibinigay sa kanya ang plastik cup.
Share:

Tuesday, April 30, 2019

Sa Tagpuan

Wala na akong narinig na boses nang pinapasok ako rito ng isang bantay. Medyo na-wirduhan pa nga ako sa mga pormal niyang galawan at sinabing 'maligayang pagdating!' Ang huli kong natatandaan sa kanya ay nakangiti siya sa akin bago siya nawala sa paningin nang isinara niya ang pinto. 'Masaya ako para sa iyo. Hindi ka na luluha rito, habambuhay,' pahabol niya.

Hindi sumagi sa isip ko kung bakit ako naroon sa lugar na iyon, saan ito matatagpuan, at kung gabi na ba o umaga pa. May liwanag--na hindi naman nakakasilaw--pero hindi ko makita kung saan ito nagmumula. May pinto, pero wala akong makitang pader o hangganan (parang 'Door to Everywhere' lang ni Doraemon). Hindi ko rin malaman kung kailan pa ako naroon at hindi ko malaman kung ano ang lagay ng panahon.

"Ang sabi nila, mahinahon lang ang panahon dito. At kahit kailan, hindi magkakaroon ng unos. Hindi mo ba narinig kanina?" narinig ko ang isang buo at pamilyar na boses.

"Hindi, eh."

Natigilan ako, hindi dahil sa napansin kong may kasama siya kundi naririnig ko ang mga sinasabi niya nang hindi man lang bumubuka ang bibig. Natatandaan ko, ganoon din ang bantay sa pinto kanina.

"Oo," dugtong niya. Pansin kong hindi nga bumubuka ang bibig niya. "Nag-uusap tayo gamit ang isip. Galing, diba?"

Maya-maya, lumapit sa akin ang kasama niya at nagtanong sa malambing at pamilyar na boses, "Parang kilala kita. Nagkita na ba tayo noon?"

Minukhaan ko siya. Oo nga't parang nakita ko na siya noon, ganoon din sa kasama niya pero... wala talaga akong maalala. Isa lang ang nakukutuban ko: mukhang nakasama ko na sila noon pero hindi ko matandaan kung saan, kailan, at bakit. Basta't napakagaan ng loob ko sa kanila. Sumang-ayon din naman ang nauna kong nakausap.

Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, bigla akong nakaramdam ng pananabik sa kanila. Napangiti ako saka ako yumakap sa kanila. Ganoon na rin sila sa akin. Hindi ko alam kung bakit ko 'yun nagawa sa kanila pero pakiramdam ko, para akong nakauwi sa tunay na tahanan.

Mula sa kawalan, lumapit sa akin ang may hawak ng telepono. Pag-abot nito sa akin, doon ko narinig ang mga pamilyar na boses: may saya, may lungkot, may pasasalamat at may pamamaalam. Nagpahabol pa ng habilin, na ipakumusta ko raw sila sa kanilang lolo't lola na siguradong kasama ko (raw) sa mga oras na iyon. At may isa pang bumulong na mahal na mahal niya raw ako, na magsasama-sama rin daw kami balang araw, at hindi niya raw ako malilimutan.

"Noong nakaraan, may tumawag sa akin," nagsalita ang una kong nakausap saka nagsimulang maglakad sa kawalan. "Ang sabi, mabuti lang daw ang buhay nila. Chief General ng AFP na raw siya habang ang anak niya, pambato ng bansa sa basketball. Natutuwa rin akong marinig na mabuti ang pagsasama ng misis niya. Nangako siya sa akin na magkikita-kita rin kami rito sa tagpuan."

Sumagot ako, "Ako naman, nangako sa mga magulang ko na hintayin nila ang muli naming pagsasama. Bago ako magretiro bilang Chief General, bigla na lang akong nawala (?) dahil sa leukemia pero maayos na ako. Wala nang sakit. Masaya ako dahil may kasama ako ngayon."

"Napakapayapa rito," nagsalita ang isa sa malambing na boses. "Napakabait talaga sa atin ng Diyos at dito Niya tayo pinagtagpo-tagpo."

"Siya nawa."

"Ihanda mo na ang sarili at maglalakad na tayo sa walang hanggang kawalan."

"At sigurado," napangisi ako. "Marami-rami rin tayong pag-uusapan."
Share:

Monday, March 18, 2019

Confiscated

Bigla kong naalala: sa totoo lang, hindi naman talaga ako nagdadala ng phone sa school. Wala lang. Segue ko lang. Isinusulat ko ito ngayon para linawin ang isang bagay at maglinis ng pangalan (at hindi para manira ng kung sinuman, okay?!). Sirang-sira ako dahil sa pagkaka-confiscate ng phone kong 'yun. Masakit.

Junior high ako noon sa isang private school nang magdala ako ng phone. Sapilitan na iyon dahil lagi akong naghihintay ng tawag mula sa tatay ko na siyang magpapadala ng pera para lang ipambayad sa matrikulang sinisingil sa akin ng eskuwelahan at para magkaroon din ako ng school allowance. Kung hindi kasi ako magbabayad ay hindi ako papayagan (ng kung sinuman sa eskuwelahang iyon) na mag-take ng exam. Sa huli, mahuhuli ako. Magmumukha akong tanga. At baka ako pa ang 'pag-initan' ng iba, alam mo naman... At kung hindi ko masasagot ang tawag ng tatay ko kahit isang beses lang ay wala akong mapapalang grasya.

So going back, ang siste, bawal ngang magdala ng kung ano-anong mga eGadgets sa school na ito. Basta't lahat ng mga bagay na de-baterya, bawal dalihin (o ipasok) ng estudyante sa eskuwelahang iyon. Ang sabi kasi ng ilan sa kanila (sikret, walang clue kung sino!) 'wala' raw ganoon sa kabilang buhay (dugtong pa: 'kasalanan' daw ang humawak ng ganito sa kanila). Hindi naman daw puwedeng magpaalam na magdadala ka ng ganito kahit pa emergency matters, kaya patago akong nagdala. Sapalaran. Nagdadala rin naman ang iba sa amin.

Kung bakit ba naman sa kalagitnaan ng examination, tumunog nang pagkalakas-lakas itong si phone. Ringtone ko pa man din yung DBSK's 'Balloons.' Akala ko, phone iyon ng ibang kaklase na nagdala rin nang patago pero hindi. Nagmumula talaga sa peste kong bag ang nagwawalang phone kaya pikit-mata kong kinuha ito habang nakatingin ang lahat sa akin. Pagtingin ko, tumatawag na nga itong si tatay ko. Kapag hindi ko sinagot 'yun, hindi ako padadalhan ng pera.

(heto ang music video ng DBSK's Ballons)



Hindi ko na sinagot dahil inaabot na 'to ng teacher ko. Hindi ko na sinagot uli nang muling tumawag. Paano, hawak na ng teacher ko, kukunin ko pa ba sa kanya? Hindi na! No! Kaiyak. Sige, tuloy lang sa pagsagot ng test paper!

Pagkatapos ng exam, naglapitan sa akin ang mga kaklase (at iyong mga nasa higher level) saka isa-isang nakiusap sa akin na huwag ko raw silang ilalaglag na mayroon silang dalang mga phone. Madali akong kausap, kahit hindi ko pa kilala ang iba. Itinikom ko ang bibig kahit pa puwede ko silang ilaglag. Kung nagkataon, magiging 'kapkapan' day ang examination day (at sa akin ibabagsak ang sisi ng mga mahuhuli). Yung iba, binabantaan pa akong sasaktan paglabas ng eskuwelahan.

'Wow! LG!' dumating ang isa pang faculty saka ako nabigla sa kung ano ang sinabi niya, 'Hindi mo na makukuha 'yan. Magiging property na 'yan ng school.' Take note sa sinabi niya: 'magiging property na 'yan ng school.' Tatawa-tawa pa ang gago!

'Aware' ako sa ganitong regulation ng eskuwelahan kahit pa hindi ako nagdadala ng phone. At para magkaunawaan, ipapaliwanag ko ang pinupunto ng isang teacher na 'to:

FIRST OFFENCE: kung first time mong makuhanan o mahulihan ng phone sa eskuwelahan, tawagin mo na ang mga magulang mo. Sila lang ang puwedeng kumuha nito sa admin office saka ka nila bibigyan ng disciplinary action.
SECOND OFFENCE: kung naulit ang parehong kaso, sa katapusan na ng school year mo na makukuha ang phone mo saka ka bibigyan ng disciplinary action. Magulang mo pa rin dapat ang kukuha nito.
THIRD OFFENCE: kung naulit uli ang parehong kaso, oo, 'yang phone mo ay magiging opisyal nang pag-aari ng eskuwelahan! Wala kang magagawa dahil malinaw na ipinaliwanag sa amin iyon ng mga naging adviser namin at mga opisyal ng eskuwelahan, kahit pa hindi naman 'yun nakalagay sa aming student's handbook (mga school year 2005 to 2010)

Pero first time ko pa lang mahulihan ng phone, property na raw agad ng eskuwelahan?! Sinabi ko 'to kay ate. At sa kung minamalas ka nga naman, hindi ko na nasagot pa ang tawag ng tatay ko para lang mabigyan niya ako ng pera, nganga pati matrikula't allowance! Hindi na rin ako nagpaliwanag dahil anuman ang sabihin ko kung bakit ako nagdala e, nakatuon ang pansin nila sa paglabag ko sa regulasyon ng eskuwelahan nila. Pabor 'yun sa kanila pero iyong dahilan ko, hindi nila alam. At hindi rin nila uunawain.

Kinabukasan, ate ko na nga mismo ang nakiusap sa eskuwelahan. Habang tahimik na nage-exam noon ang mga kaklase ko sa classroom, nagkasunduan na ang dalawa sa examination ko pero hindi na ako makakasabay. Wala nang problema. Pero nang kukunin na ni ate ang phone, ang sabi, naroon daw sa opisina. Bago raw niya makuha ang phone ay kailangan niya pa raw kausapin si ganito, si ganyan, at si ganoon... na kasalukuyang out of town pa yata ng mga panahon na iyon. Isa pa, makukuha raw namin ang phone sa katapusan pa raw ng school year.

Hindi ko masyadong napakinggan ang napag-usapan nila pero tinaasan at tinarayan na ng boses ni ate ang teacher ko sa klase. Uminit ang ulo niya saka nagwalk-out. Nabigla ako, maging ang buong klase. At pagdating nga sa admin office, pinipilit talaga nila roon noon na sa katapusan na ng school year daw makukuha itong phone samantalang ang kaso ko ay FIRST OFFENCE pa lang. Sila na rin mismo ang nagsabi nito noong una pa lang.

Kinabukasan, isinalang ako sa hot seat ng teacher ko habang nasa gitna ako ng klase. Sa akin niya ibinunton ang sama ng loob niya sa ate ko. Sa sarili ko, hindi ko na 'yun kasalanan. Akala niya siguro madadala si ate sa pagtataas nito ng kilay sa kanya? Hindi siya pasisindak dun kasi mandirigma 'yun, lalo na't nasa katwiran. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin ng pagtataray niyang 'yun sa ate ko pero bagay niya at gano'n ang napala niya. Leksyon iyon sa sinuman, na kung makikipag-usap ka sa isang tao, tratuhin mo siyang tao. Huwag mo siyang pagtataasan ng kilay. Huwag kang abusado sa kapangyarihan ng pagiging 'otoridad' mo. Sa madaling sabi, huwag kang bastos. Kasalanan niya 'yun at hindi masisisi kaninuman kundi sa kanya lang. At hindi na 'yon kasalanan ng ate ko.

Ito pa ang na-scoop ko: pag-alis namin ni ate sa classroom, nagpunta raw agad ang isa pang teacher at sinabihang walang modo't pinag-aralan daw ang ate ko. Gusto raw niyang sugurin si ate ko noong panahong iyon. Kung mangyari iyon, ano ang gusto niyang gawin o sabihin sa ate ko? Lalo lang niya guguluhin ang sitwasyon kung makikisawsaw siya. Hindi pa ba sapat ang pagpapahiya nila sa akin nang isalang ako sa hot seat sa klase para ibalik sa sarili ang tinapakang dignidad ng teacher ko? Aba, sa hinaba-haba ng monologo ng teacher kong 'yun laban sa akin, hindi biro ang pagkaisahan ng ibang kaklase na galit din sa akin. Hindi biro ang ma-bully ng klase sa ganoong paraan na pinasimulan pa ng isang personalidad na siya dapat ang manguna sa pag-iwas ng pambubully. Pero hindi ko siya masisisi pagdating sa mga personal niyang projections, hindi pa kasi uso noon ang anti-bulliying campaign. Napahiya siya sa harap ng klase at sa tingin niya, iyon din dapat ang kailangan kong maranasan at makaramdam ng pamamahiya mula sa kanya. Matindi, diba?

O, anong gusto kong mangyari ngayon? Realizations lang: ang dami palang sarado ang isip ng mga panahon na iyon. Lalo na sa isang kaklaseng nagsumbong pa sa teacher kong 'yun na magdadala raw ako uli ng phone. Sana nga nagdala ako saka ko isinampal sa kanya, sa harap mismo ng teacher namin kung kanino siya nagsumbong! Anong magagawa ko kung walang-wala na nga talaga kaming pera noon at phone lang talaga ang pag-asa ko para ipanapal sa matrikulang sinisingil nila sa akin? Sa kahit saang eskuwelahan naman, sana, itigil na nila ang pangteterrorize n'yo sa mga estudyanteng hindi makakabayad ng sasahurin ninyo, on-time, lalo na sa kaso ko noon na hindi lang nagmula sa malas na phone.

Sa tuwing naaalala ko 'yun, sumasama ang loob ko. Wala akong laban. Wala akong kakampi. Wala akong ginawa noon dahil sunud-sunuran lang ako. Hindi sila makatarungan. At kahit kailan, hindi ako umaasang kakikitaan ko pa sila ng mga pagsisisi sa kabila ng mga sinabi't ginawa nila laban sa akin.
LG KU250
Sa mga nahihiwagaan kung anong hitsura ng binabanggit kong phone dito, just look at the picture. Trivia lang: hindi naman talaga ako magkakaroon ng ganitong uri ng phone noon kundi lang dahil sa tatay kong pinayagang magkaroon ng Globe Plan ang kanyang kapatid. Kinumpiska ito ng tatay ko sa tita ko nang wala siyang maibayad sa tatay ko saka ibinigay sa akin (may libre pang tatlong sex video). Malaki ang ginastos ng tatay ko dyan na humantong pa sa pagloloan niya ng malaking pera para lang mabayaran nito ang mga malalaking halaga ng international calls sa kung sinuman.

Naisip ko, naghihirap kami noong panahon na iyon at nagawa pa ng tatay ko na bigyan ng ganitong Globe Plan ang kanyang kapatid na umabot ng 30k. Samantalang worth 20k lang na pinapabili kong PC noon sa tatay ko (kasi mangmang ako sa paggamit ng computer), hindi niya ako kayang bilihan kahit pipitsuging secondhand lang. Nakatikim pa ako ng masasakit na salita niyan mula sa kanila, ha. Just great. Ngayon mo bansagan ang mga taong hindi nag-iisip!
Share: