Jay's Quirky World

"Punyeta—" ito na lang ang lumabas sa bibig niya nang dumulas ang paa niya sa kanal ng eskinitang iyon. Agad niyang hinalukay ang bag nitong maliit saka biningwit ang mumurahin niyang smartphone. Sinindi niya ang ilaw nito at itinapat sa naputikan nitong paa. Doon niya nakita na buong paa nito ang nabalutan ng itim na putik ng kanal na nagmula sa mga kabahayang mukhang bundok ng basura mula sa malayo. Nairita siya. Iyon pa man din ang assets niya sa suki niyang lalake. Napansin na nga niya ang mga missed call nito bago niya isara at ibalik sa maliit nitong bag. Kailangan, mabango siya at hindi ito mangangamoy kanal. Basang-basa na nga rin pala siya ng ulan dahil katamtaman lang ang sukat ng gamit nitong payong. At dahil malakas ang ulan, lumapit siya sa isang butas na alulod na may rumaragasang tubig ulan, at doon na binanlawan ang naputikang paa, wala na siyang pake kung mangamoy kalawanging yero pa ang paa niya. "Sandali lang, papunta pa lang ako!" sinagot niya an...

Bumaba ako paghinto ng jeepney sa crossing ng San Sebastian, sa tapat ng hotel Sogo. Doon nagsimula ang mahaba-haba kong paglalakad. Pinagmamasdan ko lang ang mataas na building ng hotel Sogo sa San Sebastian, Tarlac. Hindi pa ako makatawid dahil mabibilis pa ang takbo ng mga sasakyan sa kalsada kaya medyo matagal-tagal din ang pagtayo ko sa gilid habang malakas ang ulan. Naka-uniform na ako at basang-basa na ang laylayan ng pantalon ko. Ang balak ko, papasok ako sa trabaho pagkatapos ng isang-bagay-na-hindi-ko-na-sasabihin-dito. Itong ulan...hindi ko alam kung may bagyo o sanhi lang ng habagat. Bilang isang commuter, hassle ang ganitong lakad na maliban sa malayo na nga, mababasa pa ng ulan. Hindi na lang ako nagsabi na wala na akong pera para mag-trike papunta sa pupuntahan ko, na kailangan kong maglakad ng 1.5 kilometer habang umuulan. Hindi pa ako lumalampas sa kantong nasa likuran ng hotel Sogo pero basang-basa na ako. Alas otso pa lang ng mga oras na iyon. Alas dos pa ng hapon an...

Noong nakaraang buwan ko pa naririnig ang mga palitan nila ng kuro-kuro tungkol sa isang online investment group. Madalas kong marinig sa kanila na kumita na raw ng malaking dolyar ang isang kasamahan tuwing magtatagpo sila sa isang lugar. Matutuwa sila, maririnig ang tawanan, at minsan, magwawaldas pa sila ng oras para makahikayat pa ng iba. Sayang naman daw kasi ang tinatawag nilang "promo code" kaya bakit hindi? Isa ako sa mga pilit na hinihikayat ng isang sumali sa tinutukoy nilang investment group nang sumapit ang bigayan ng sahod nitong July 25. Ang sabi niya, marami na raw silang sumali rito dahil malaki raw ang kinikita nito. Maganda raw ang balik na hindi ko alam kung napapakinabangan nga ba nila nang husto bilang baguhan pa lang sa platform na iyon. So, balik sa akin: ang ayoko tuwing hinihikayat ako sa isang bagay e gagamitin ang kahinaan na meron ako para lang masunod ang kagustuhan nila, yung pabor sa kanila. Iyon ang estilo ng isang lumapit sa akin para sumama s...

Pero, hindi. Nagpatuloy ako. Alam ng mga kasamahan ko iyon. Walo kaming magkakasama pero dalawa nga lang ang pumasa. Nakikiramay na sa akin ang isang kasamahan kahit hindi ko pa nakikita ang katotohanan. Paano na niyan? Baka nga hindi para sa akin iyon kaya bakit ko pa susubukan uli? Yung mga sumusuporta sa akin, nag-aabang, nagtatanong, naiirita, at naiinip na sa susunod na mangyayari sa akin. Kailangan kong ipakita sa kanila na may maiaambag na ako para sa sarili ko at para na rin sa kanila sa lalong madaling panahon. Wala na dapat responsibilidad ang mga sumusuporta sa akin kaya hindi na ako nagpatuloy. Iyon na siguro ang pagkakamali ko pero hindi naman ako nagsisi. Tiniis ko ang lahat ng sakit ng mga sinasabi nila sa akin dahil, ano nga naman ang magagawa ko kung wala talaga, diba? Inutil na kung inutil. *** May iba pang option: Mag-AFPTAB sa TRADOC, naipasa. Nag-apply sa TRADOC, sa MECHANIZE, sa INTELLIGENCE, sa ASCOM, sa AIRFORCE, pero wala akong napala. Yung mga huling nag-apply...

May nakatingin. Iyon ang nararamdaman ko. Mula nang lumipat ako sa kumpanyang iyon, ramdam kong parang sinusundan na ako ng tingin mula sa iisang tao. Parang natatanaw ko siya mula sa gilid ng mata ko pero kapag lilingunin ko e nawawala o parang nagtatago. Hindi ko kilala kung sino iyon at bakit. Iniisip ko nga na sana, kung sino man siya, e tigilan niya na ako. Lagi kong napapansin ang ganito. Magsisimula ito paglabas ko ng bahay, pagsakay sa jeepney at service, sa locker, sa opisina, sa canteen, sa CR, at tuwing maglalakad ako nang mag-isa. Ang nakakatakot pa rito, ramdam kong parang sinusundan niya pa rin ako hanggang pag-uwi ko sa bahay. Pakiramdam ko, pinagmamasdan niya ako mula sa malayo tuwing nakatambay ako sa sala, nagluluto o kumakain sa kusina, tuwing naliligo, hanggang sa makatulog ako. Hindi ako mapakali. Kahit alam ko sa sarili ko na ako lang ang mag-isa e parang laging may nakatingin. *** Sinusundan ako ng taong ito hanggang sa online. May isang dummy account na todo...

"Magbibihis na ako, ibigay mo na sa akin ang brief ko." "Ayoko," itinulak niya ako, "Humiga ka dyan!" at nagpatuloy siya sa tinatrabaho niya. Madilim sa buong kuwarto kaya kinapa ko ang kama. Nakuha ko ang brief ko na abot-kamay lang, pero agad niyang inagaw pagsuot ko sa paa saka hinagis niya sa malayo, sa gawi ng pinto. Dinig ko pa na humampas ang brief ko sa pinto ng kuwarto na tatlong metro lang ang layo mula sa kama. "Mamaya ka na magbihis, hindi ka pa nga nilalabasan sa akin, eh!" at nakatikim ako ng sampal mula sa kanya. "Nyeta, ba't nanampal ka pa?!" "Gago ka ba?! Hindi kita sinampal, kaya manahimik ka dyan!" Pero, umuungol na ako sa sarap ng ginagawa niya. "Ang ingay mo naman!" "Masarap, eh. Pero itigil na muna natin, kailangan ko nang magbihis." Hindi niya ako pinakinggan. Sa halip, nag-ala cowboy na siya sa akin habang panay ang ungol niya. "Hoy, ikaw!" kunwari, may kausap ako roon ...

Initially, any individual who wish to obtain a valid government ID to any government agency here in the Philippines requires 2 valid government issued ID. *** So, kailangan ko ng UMID card para magbukas ng isang bank account. Iyon ang isa sa mga una kong nakitang inirerequire nila. Ang sabi sa akin, iyon lang daw ang madaling gawin. Kailangan nga lang ng request para magawa iyon. Pinili kong lakarin ang UMID card dahil puwede siya sa lahat. Pahirapan ang pagpaalam ko noon sa trabaho kasi, syempre, under ng government ang SSS, nakabukas lang ang opisina nila ng 08:00 to 17:00, sa kaparehong oras ng trabaho ko mula Lunes hanggang Sabado. Ayokong mag-absent pero pinayagan ako kinalaunan. Pagdating ko sa SSS, ang sabi, hindi na raw sila nagbibigay ng UMID card. Nabigla ako, nagtaka. Ang sabi kasi ng kakilala ko, ibinalik na raw nila ang pagbibigay ng UMID card makalipas ang higit isang taon. Hinintay ko iyon. Isang buong taon. Wala lang din naman pala sa huli. Di bale, may option pa: posta...

Hindi ako madamot. Hindi rin naman ako nagdadamot. Alam ko ang pakiramdam ng wala, at alam ko rin ang pakiramdam ng hindi mapagbigyan ng tulong dahil walang-wala. *** Sa kauna-unahang pagkakataon, iyon na ang nasabi ko sa isang kakilala na nanghihiram sa akin ng tulong: "Hindi." Lubog na siya sa iba pa niyang pinagkakautangan, kaya ang solusyon na ginawa niya e putulin na lang ang lahat ng contact niya sa mga ito para hindi na siya singilin: i-block sa messenger, magpalit ng phone number, at umiwas sa madalas nilang dinaraanan para hindi magkasalubungan. Wala siyang pambayad, eh. Anong magagawa natin? Pakiramdam ko, ako na lang ang mag-isang tumutulong sa kanya ng ganito sa kabila ng ganoon niyang ugali. Ang dahilan ko na lang, iyon nga, na alam ko ang pakiramdam ng wala at alam ko rin ang pakiramdam ng hindi mapagbigyan ng tulong dahil walang-wala. Alam ko, dahil naranasan ko iyon mismo sa tatay namin. Balik sa kakilala ko: pinagbibigyan ko pa siya ng kailangan niya kahit pa...

"Napakarami ko nang ikinuwento! Hindi ko alam kung may kasama pa ba ako rito o wala, eh!" Pinagtinginan kami ng mga tao mula sa ibang table. Matinis ang boses niya kaya dinig ito ng mga nasa paligid namin. Hindi na siya nakapagtimpi pa ng pagkairita. Gaya ng lagi, hindi ako okay. Pagod ako sa lahat—sa trabaho, sa bahay, sa sarili. Napakarami kong iniisip kaya, malamang, maiintindihan din ako ng ibang tao na nasa kaparehong lagay na gusto lang umupo at magmulala lang, nakatingin sa kawalan, magpapalipas ng oras hanggang mawalan ng pagod. Pero... "Kanina pa kita napapansing panay ang tingin mo sa likod, ano bang meron?!" nanggigigil na siya sa akin. Lilingon nga ako sa likuran ko. Makikita ko ang tatlong batang babae na masayang naglalaro sa play area. Sigaw sila nang sigaw. Matitinis ang boses nila. Nakakarindi. Masakit sa tainga. Nakakairita. Kanina pa sila ganyan. Sila ang dahilan kung bakit hindi ko maintindihan ang mga ikinukuwento't sinasabi ng kasama ko. Hi...

Si Circuit at Si Junction Trainee pa lang ako nang maka-fling ko ang isang kapwa trainee na itago na lang natin sa pangalang Circuit . Sabi ko sa kanya, huwag niya nang sasabihin sa iba ang kung anuman ang ginagawa naming dalawa—pumupunta sa bahay nila pagkatapos ng trabaho at manlalambot pagkatapos magparaos sa kanya. Wala naman akong naging problema sa kanya kasi nilulunok niya lahat para walang kalat, walang bakas. Nagtagal ang ganoong set-up naming dalawa ng apat na buwan. Kapag nalibugan, sa kanya lang ako nagpaparaos. Kapag gusto niyang sumubo, sasama lang ako sa place niya. Natigil na lang iyon nang sabihin niya sa iba ang tungkol sa ginagawa naming dalawa. Pagsapit ng January 2021, ang sabi niya, nagseselos daw siya dahil crush daw ako ng isa sa mga kasamahan niya sa kabilang variant ng linya namin. Tatawagin na lang natin siya sa pangalang Junction . Hindi ko siya kilala kaya nagkaroon ako ng interest na makilala siya. Alam mo na, to make more friends. Nag-add nga rin pala siy...

Napanaginipan ko kaninang umaga si Pindong—ang tatay kong si 'Daddy Ferds'. Ang eksena, nagkita kami ni Francis Demetilla (na ipinangalan nilang Francis Demetilla Calicdan). Hindi naman inaamin ni Pindong, maging ang mga tiyahin ko at pinsan, kung kapatid ko nga ang nabanggit na dalaga. Yes, babae ang tinutukoy ko ritong Francis Demetilla Calicdan. Kung bakit babae pero bininyagan ng pangalan ng panglalake e hindi ko alam. Kuwento nila yun. Sa panaginip ko, maayos naman daw ang pakikitungo sa akin ng Francis na ito. Nag-uusap kami, masaya. Not until na mapansin ko nga ang maya't maya niyang pag-irap-irap sa akin with no apparent reason hanggang mahinto na lang siya sa ganoong attitude niya nang bulyawan ko siya nang malakas sa mukha niya. Hindi ko pa siya nasasampal sa lagay na iyon, gaya ng walang-awang pananampal na laging ginagawa ni Pindong sa mga ate ko hanggang magdugo. Hindi ako 'against' kay Francis, kapatid ko man siya o hindi. Ampon man siya ni Tito Bong (...

Nakatingin ang lahat sa head ng catering ng canteen na kasalukuyang nakatulala (yung para bang nagulat) at hindi nagsasalita. Nakatayo siya sa tabi ng entrance ng service area, dinadaanan lang siya ng mga tao, tapos umiiyak. Nagbubulungan ang isang grupo na kumakain sa isang malayong lamesa, "May lumapit na lalake sa kanya tapos sinabihang hindi raw masarap ang pagkaing niluluto nila." "Masama ang loob niya e totoo naman," bulong naman ng isa. "Ayan ang mahirap: ambaba na nga ng pasahod sa atin, kakain pa tayo ng hindi masarap. Sana, kahit doon man lang sila bumawi sa atin kasi puro tayo hataw sa trabaho. Nakakapagod na nga, hindi pa malunok ang pagkain. Nakakasawa na, sa totoo lang." "Bakit kasi hindi pa kayo nasanay na ningas-kugon lang sila tuwing pasko, bagong taon, at company anniversary?" sabay halakhak ng isa pa. "Girl, hindi rin naman masarap ang pa-free meal nila noong company anniversary," puna ng isa. "Baka nakalimutan m...

Hindi napaghandaan ng isip ko ang taon ng 2026. Akala ko, ito na ang taon nating lahat para maghayahay mula sa mga kapestehang dulot ng 2025 pero hindi pa pala. Mailalarawan ko siguro ito na mabigat, magastos, at masakit for whatever it means pero sa kabila ng mga ups and down, heto pa rin tayo, moving forward pa rin sa mga bagay-bagay. Kasi, diba, ganoon naman talaga: walang mangyayaring maganda kung hindi tayo uusad. Oo, nandyan na ang damage ng problema pero walang mangyayari kung pare-pareho tayong nagsisisihan. Kung may problema, doon na tayo agad sa paggawa ng solusyon para matapos na ang usapan, tapos lesson learned na lang. Pero kung ikaw mismo yung tao na wala ka na ngang ginagawang solusyon tapos puro ka pa paninisi e iumpog mo na lang ang ulo mo sa pader para tapos na rin ang usapan natin at para mabukulan ang problema. Paangat ang kailangan natin sa buhay at hindi palubog. Wala lang. Nagsasabi-sabi lang ako dahil wala lang akong masabing maganda. Mag-iingat na lang ha, at h...

04:00 Giniginaw ako at nawawala ang kumot. 05:00 Mararamdaman na ang alinsangan. Noong nakaraang panahon ng amihan, mas gusto kong naliligo ng mainit na tubig (yung tipong dapat sumipol nang malakas ang takure sabay buhos ng kumukulong tubig sa timbang may malamig na tubig). Pero ngayon, pagbuhos ko, mainit ang tubig. Sakto lang ang lamig na mabilis ding umaalinsangan. At pagkatapos kong maligo—hindi ko pa nahahawakan ang tuwalya para magpatuyo ng katawan—nag-uunahan na ang butil ng pawis sa noo ko. 06:00 Parang alas otso na ng umaga. 07:00 Marunong na nga yata mag-advance ang oras. Minsan maiisip ko kung Philippine Standard Time pa ba ang ganitong oras? Parang alas nueve o alas dyes na ng umaga ang sikat ng araw. Masyado na yata ang pagpapabibo ng mundo sa pagpapabilis ng ikot niya. O, baka nga totoo na yung tinatawg nilang "Climate Change is Real!" kaya apektado pati ang ikot ng mundo...na mukhang papalapit nang papalapit sa araw. 08:00 Fully airconditioned ang buong kumpan...

"Anong ginagawa mo dyan?" nagtanong siya nang mapansin niyang nananahimik ako sa isang sulok. Napakunot siya ng noo sa sagot ko, "Nanonood ako ng unggoy." Pareho lang din ang naging reaksyon niya nang sumunod na araw na may halong pagpuna, "Unggoy na naman ang pinapanood mo ang pangit!" O, at bakit hindi? Walang masama sa panonood ko ng mga short video sa YouTube tungkol sa mga unggoy. Wala akong nakikitang mali kung unggoy ang pinapanood ko. Nagpatuloy siya, "Malapit mo nang maging kamukha ang mga unggoy na 'yan!" na hanggang maging "Nanonood ka na naman ng unggoy, mukha ka nang unggoy!" saka siya ngingisi...na nagiging halakhak. Hindi ako sumagot nang magtanong na siya, "Bakit ka ba kasi nanonood ng unggoy?" "Ewan, hindi ko alam." O puwede rin sigurong hindi ko masabi kung bakit. Ano't ano pa man, parang nabuhay uli sa sarili ko ang pagkaaliw ko sa mga unggoy. Satisfying my inner child? Lukso ng dugo! *** H...

Wala na. Iyon lang. Hanggang doon na lang ako. Iyon ang naisip ko. Bigla akong nanibago sa buhay ko. Para akong dinadala sa isang lugar na hindi ko alam kung saan papunta, kung ano nga ba ang naroon sa dulo ng nilalakaran ko na naghihintay sa akin, o kung may hangganan ba ang patutunguhan ko. Wala akong makita sa hinaharap habang parang dumidilim na ang nakaraan. Hanggang dito na lang yata talaga.

Nagsimula ang lahat sa straw. "Bakit basa ang loob ng straw?" reklamo ng kasama namin sa serbidora ng school canteen. Wala kaming magawa noong mga panahon na iyon. Palibhasa, malapit na ang bakasyon. Isang subject lang ang pasok namin at dahil hindi pa namin gustong umuwi, tumambay lang muna kami sa school at naglibot sa buong compound. Nakaramdam na kami ng gutom pagsapit ng hapon at nagpasyang magmeryenda sa canteen. At habang sumisipsip na ako ng soft drinks, nagreklamo ang isang kasama: "Bakit basa ang loob ng straw?" Hindi ko na iyon napansin dahil sinaid ko na ang pagsipsip ko kasama pa ang hangin saka ko inilapag ang bote. "Gumagamit ba kayo uli ng mga tinapon na straw?" tanong ng isa. Hindi ko na alam kung ano pa ang idinahilan ng serbidora ng canteen na masyado nang defensive. Kinabukasan, bumili ako ng soft drinks. Kinilatis ko ang straw bago sumipsip. At iyon nga, napansin ko, basa nga ang loob ng straw—tanda iyon na nirecycle: pinulot, hinugasa...

Hapon. Rush hour. Pagod ako at naiirita na rin dahil siksikan sa mojeep mula sa mga nakaupo, at sa mga kagaya kong kabilang sa mga nakatayong pasahero. Nanghihina ako, magulo ang buhok, gusot ang polo, hindi pa bumibili ng bagong sapatos—ganito ang hitsura ko habang nakadikit sa ibang pasaherong nakakapit sa handrail. Maya-maya, nagsakay ng isa pang pasahero ang gagong kundoktor at napilitang mag-adjust ang mga pasahero hanggang sa likuran, kung nasaan ako nakalugar. Nagkaroon ng kaunting tulakan at, hindi sinasadya, napasandal siya sa dibdib ko. "Excuse me po," sagot niya, magalang. Nagkatinginan kaming dalawa at agad ding umiwas. Maya-maya, panay ang tingin niya sa ibaba ko pero hindi ko siya pinansin. Pagbaba ko, nginitian niya ako saka tinanguan. Malandi! *** Hapon. Rush hour. Gaya ng lagi, punyeta pa rin ang mga kundoktor ng mojeep. Ang pinagkaiba, walang tayuan dahil nagmamadali ang tsuper. Ang dinig ko lang sa gagong kundoktor e may maimomotel na naman ang matandang ts...