Thursday, November 15, 2018

Piko

Step-palda, step-posporo, step-bulaklak at step-bahay. Pagkatapos naming maglaro ng tumbang preso o paaway noong bata pa kami, ito lagi ang sunod naming nilalaro noon. Lalake, babae, bata, o matanda, sa tuwing nakikita na ng iba na ito na ang nilalaro namin sa may kanto, marami nang sasali sa amin.

Natutuhan ko sa larong ito kung paano bumalanse ng pagtayo gamit ang isang paa. Dito ko rin natutuhan kung paano umasinta ng pamato sa piko. Nakakahubog din ito ng paa dahil malalaking lundagan ang teknik sa paglaro nito. Hindi ko na kailangang mag-jogging dahil parang professional drills ng mga atleta ang mga linyang hindi namin maaaring tapakan. Mairerekumenda ko rito ang step-bulaklak. Walang biro!

Sa step-palda ko naman nakilala si crush. Siya lang ang babae noon na nagtyagang nagturo sa akin ng mga basics of step-palda mula sa kung anong pamato ang gagamitin (maganda raw yung maliit na patag na bato), paano ihahagis sa baseline (dapat daw mas malapit sa baseline para ikaw ang maunang maglalaro), paano pumili ng bahay (na hindi tatapakan ng ibang kalaro; yung pagpili nito, tatalikod ka sa piko lines then ihahagis mo patalikod ang pamato) at ang pinakapaborito ko sa lahat ay kung paano ka kekerengkeng (isang paa muna ang gagamitin sa pagtalon hanggang sa maikot mo na ang lahat, ganoon din dapat sa kabilang paa) para makapili ng bahay. Hindi ko malalaman ang lahat ng ito kung hindi dahil sa kanya.

Paborito niya raw ang larong piko kaya sa tuwing maglalaro na kami ng piko, agad ko na siyang tatawagin, hindi dahil sa gusto niyang makapaglaro nito kundi gusto ko rin siyang makalaro. At makita. At maka-bonding syempre. Maging kaming mga ka-tropa ko noon, hindi namin inaalala na pambabae lang ang larong ito (at high school na ako nang nalaman kong larong pambabae nga talaga ito).

Boring ang step-bahay. Yung design nito, walang kabuhay-buhay na hugis bahay. Hindi namin ito nilalaro noon pero ang paborito at madalas talaga naming nilalaro ng mga ka-tropa ko noon ay ang step-posporo lalo na kung malaki ang piko lines. Kapag malaki, malalaking hakbang at paglundag din ang gagawin namin. Mas masakit sa paa at binti pero may thrill. I swear, lumaki ang mga binti ko rito dahilan para bumilis akong tumakbo at nananalo sa 100-meter dash. Malaki ang silbi nito sa akin bilang isang dating atleta ng isang eskuwelahan na kahit kailan e hindi ako sinuportahan sa kakera.

Pero ngayon, malaki na ako. Hindi na ako puwedeng maglaro ng piko dahil marami nang semento sa paligid (at baka isipin ng iba na isip-bata pa rin ako). Wala nang patag at malawak na lupa para paglaruan. Wala na ring mapupulot na bato. Wala na rin ang mga dating kalaro dahil malayo na sila at kahit isa sa kanila (maliban kay crush na may asawa't anak na at sa messenger ko lang nakakausap) ay hindi ko na makumusta. Marami nang nagbago, maraming nawala. At hindi ko na rin maalala kung kailan ang huli naming paglaro ng piko noon.

Habang malakas na ulan lang ang maingay sa mga sandaling isinusulat ko ito ngayong hapon, malamang, ako lang sa mga kaibigan namin ang nakakaalala ng mga panahong naglalaro kami ng piko. Aaminin ko, hindi ko maiwasang matawa dahil doon. At malungkot.

Bigla kong namimiss ang dati naming samahan.
Share:

Thursday, October 25, 2018

Bakit Hindi Mo Ako Matanggap

Caliber 45
"Paul, lagpas ka na sa curfew. Ala seis na ng gabi, ba't huli kang umuwi?" maotoridad na tanong sa akin ni Papa.

Hindi pa ako sumasagot nang mapansin niyang kasama ko si Bryan. Kinabahan ako nang tumalim ang tingin niya sa amin.

Kasama ko si Bryan dahil gusto raw niyang ipaalam ang relasyon namin sa tatay kong sundalo. Ang problema, hindi pa nito alam na nagladlad ako at galit ito sa mga baklang tulad ko.

Siguro dahil sa takot, tumanggi nang tumuloy si Bryan sa bahay at sinabing pauwi na siya.

"Sigurado ka bang kaklase mo lang si Paul?" tanong ni Papa. Mukhang may nalalaman na siya.

"Opo, sir," sagot ni Bryan habang tumatagaktak ang pawis niya. Kitang-kita ko sa mga mata niya ang takot sa tatay ko at hindi niya alam kung ano ang gagawin.

Nagtaka kami at nakaramdam ng tensyon nang ipakita ni Papa kay Bryan ang isang piraso ng bala ng Caliber 45.

"Pareho kayong lalake, bata," uminom si Papa ng alak. "Tuldukan mo na ang relasyon ninyo ni Paul kung ayaw mong iputok ko sa bungo mo ang balang ito."

***

One-star
Nagalit nang matindi sa akin ang tatay kong sundalo nang magladlad ako bilang bakla.

Hinigpitan niya ako sa lahat ng bagay. Kung anuman ang mga gagawin ko, kailangan nang dumaan sa desisyon niya. Pati pangarap kong maging guro, tinutulan din niya.

Siya mismo ang nagpasok sa akin sa Mechanize, ang frontline sa giyera. Baka sakaling bumalik daw ako sa pagiging lalake at kung hindi, hahayaan niyang sa giyera na lang ako mamatay.

Hinarap ko ang lahat ng sakit sa training mula pisikal at emosyonal, gayundin ang diskriminasyon ng mga sundalo at kapwa-trainee na ayaw at galit sa mga tulad kong bakla. Masakit. Pero nagsumikap ako.

Lumipas ang maraming taon, bumalik sa akin ang respeto. Nakamtan ko ang ranggong one-star (ikaapat sa mga heneral) saka nila nakitang hindi dapat minamaliit ang mga tulad kong bakla na subok na sa mga nagdaang giyera, sa bansa man ito o sa buhay ko.

Ginamit ko ang kapangyarihan upang ipatupad ang batas sa pagtanggap ng militar sa LGBT. Marami ang humanga sa akin gayundin ang tatay kong tinanggap din ako sa huli.

At bago siya pumanaw, natawa siya sa sinabi ko, "You should be proud, Papa. Nakagawa ng kasaysayan ang anak mong bakla!"

***

Panaginip
Nagising ako dahil sa isang bangungot. Ang kuwento, napatay ko raw ang tatay ko dahil hindi niya raw matanggap ang pagladlad ko bilang isang bakla. Galit raw siya at takot na takot ako. Gusto niya raw akong patayin pero naunahan ko siya.

"Tahan na. Panaginip lang naman 'yun," sabi ng tatay ko nang tumakbo siya sa kuwarto ko at pinakinggan ang kuwento ko.

Agad ko siyang niyakap. Doon ko nasigurong buhay nga ang tatay ko, tanggap niya ako, at hindi ako nananaginip. Sinabi ko sa kanya na mahal na mahal ko siya at kahit kailan, hindi ko siya magagawang saktan.

"Tanggap kita dahil ako ang ama mo. Anak kita kahit bakla ka man o ano ka pa, basta't huwag ka lang mawawala sa buhay ko."

Napatingin ako sa kanya at nakahinga nang maluwag. Muli ko siyang niyakap nang mahigpit.

"Tandaan mo," humarap siya sa akin. "Mahal na mahal kita, anak. Pero pakiusap ko lang, huwag ka lang gigising... sa panaginip mong ito."

***

Saranggola Blog Awards

*ang mga dagling ito ay kalahok sa 2018 Saranggola Blogs Award 10
Share:

Saturday, October 6, 2018

Gusto

Makalipas ang mahigit isang dekada, muli kong narinig ang magandang boses ni Jolina Magdangal sa kanta niyang Gusto.



High school pa ako noon kasama ang isang 'espesyal' na kaibigan, natuwa siya nang malaman niyang nagkaroon na ako ng isang magandang mumurahing mobile multimedia 3G phone. Patago ko itong sinabi sa kanya, na kaisa-isa kong kaibigan sa klase, saka niya saglit na hiniram. Natawa ako kasi palda niya pa mismo ang ginamit niya sa pagtakip ng phone ko na hawak niya saka kinalkal ang mga laman nito. Wiling-wili siya habang nasa sulok kami ng classroom.

"Wala ka man lang music," sabi niya. "Sumama ka sa akin mamaya after Algebra. Lalagyan natin 'yan ng music. Gamitin nating pang-music trip for outing."

"Talaga?" namangha ako. Wala talaga akong ideya noon kung paano niya iyon gagawin. E kasi naman, wala akong alam sa mga bagong technology noong panahon na iyon. Radyo, TV, at telephone landline lang ang alam kong gamitin. At oo, hindi ako marunong gumamit ng computer.

High school na ako noon. Aware ako sa website na Bing, Yahoo! at Google pero hindi ko alam na iyon na pala ang internet. Tama nga naman ang sinabi nila na maraming magagandang bagay ang maaari kong gawin sa internet. At higit pa 'yan sa inaakala ko. Lahat ng iyan, sa kanya ko lang nalalaman. Salamat sa kaibigan kong iyon na hindi ko na papangalanan pa.

Sa Google siya naghanap ng mga music. Halo-halo ang mga nakuha niya: mga western hits at Asian foreign pop. Inipon niya ito saka inilagay sa 16GB SD (wala rin akong alam sa GB at SD noon) ng phone ko. Pagtingin ko sa music player, nalula ako sa sobrang dami ng music na inipon niya. Ang saya!

Hindi niya tinanggap ang bayad ko sa mga music dahil walang bayad naman daw niya itong nakuha sa internet. Nagpasalamat ako sa kanya noon hindi lang sa mga binigay niyang music kundi hindi niya pinagsamantalahan ang pagiging inosente ko sa mga ganoong technology. Kasi nga, LOVE niya raw po si AKO. Again, LOVE niya raw si AKO.

Napatingin ako sa kanya bago lumabas sa kuwarto niya. Natawa ako at napa-wow sa sarili. Me salat cu puso, jo! (Na-touched ang heart ko, Tsong!) At mula noon, parang nagkagusto na rin ako sa kanya. 'Tsika' niya kasi sa akin bago iyon na 'krash' niya raw ako pero hindi ko lang pinapansin lalo't patawa niya iyon sinabi, e alam naman nating mahirap umasa.

Naglalakad na ako pauwi habang nakikinig ng mga music sa phone nang kalkalin ko ang photo gallery at nakita ang unang litrato naming dalawa na nakasuot pa ng uniform habang nasa classroom. Sa litrato, pasimple kaming nag-peace sign habang patagong magka-akbay sa isang sulok. Nakangiti at magkatabi kami sa iisang upuan. Kailangan, hindi kami mahuhuli ng mga kaklase.

Tatawa-tawa ako sa lagay kong iyon nang tumugtog noon ang kantang 'Gusto' ni Jolina Magdangal sa earphone ko habang pinagmamasdan ko ang litrato namin ng kaibigan ko. Sa buong listahan ng mga kanta, ito lang ang nag-iisang OPM at lovesong na nagpasalat ng puso ko dahil sa ganda ng boses ni Jolens at sa liriko nitong relate na relate ako. Parang doon ko lalong napagtanto na may gusto na nga ako sa kaibigan kong iyon. Hindi niya naman sigurong sinadya na ito pa ang pinili niya, diba?

Hindi ko nga lang alam kung totoo na iyon dahil masyado pa akong bata noon. Wala rin naman akong pinagsabihan tungkol dito at hinayaan ko na lang na lamunin ako ng naramdaman kong iyon hanggang mawala sa puso ko. Wala rin naman kasi akong alam sa lab-lab-lab na 'yan at hanggang 'krash' lang talaga ako. I have this strange and weird feeling na siya lang ang mayroon ako bilang kaibigan. Maluha-luha ako.

Sa tagal ng panahon, parang gusto ko na tuloy siyang makita uli ngayon. Na parang gusto ko siyang... (paano ba?) mahalin (?) base sa idinidikta ng puso ko (ano nga ba?) kung hindi pa huli ang lahat... basta! Hindi ko pa rin maintindihan. Pero sa tuwing naririnig ko ang kantang ito, 'nananariwa' (?) ang lahat na parang kahapon lang nangyari. Karamihan, halos happy and sweet moments kasama siya, mula sa mga kalokohan hanggang heart to heart moment naming dalawa. At lahat ng iyon ay saglit kong binabalik-balikan sa isip sa tuwing naririnig na ang kanta ni Jolens.
Share: