Wednesday, December 12, 2018

Nang Dahil Kay Oguri Shun

Second year high school, Lunes ng umaga.

Agad akong lumapit sa mga kaibigan kong babae habang naghahanda kami sa paglinya para sa flag ceremony. Dala ko ang mga litrato ng paborito kong mga Japanese celebrity, syempre, nangunguna na rito ang idol kong si Hiroyuki Sanada. *ngawa-emoticon*

3R wallet size lang ang dala kong mga litrato na nakatago sa wallet ko. Paglabas ko ng mga litrato nina Yukie Nakama, Jun Matsumoto, Koike Teppei, at iba pang bituin ng mga Hapon, nagkagulo na ang linya namin. Naglapitan ang mga babae sa akin at kinuha na ang inorder nilang mga litrato at nagbayad sa akin ng limang piso (per print). Patok na patok kasi sa amin ang mga bituin ng mga Hapon.

Para sa mga nagtataka, si Shin Mina pa lang at DBSK ang kinikilala naming kpop artist noon. Wala pang Super Junior, Girl's Generation, Wonder Girls at 2ne1 noon.

Dahil katabi lang ng linya ng mga babae ang linya ng mga third year high, naki-usyoso na rin sila sa ganap namin. May mga gustong humingi ng litrato pero hindi ko iyon ipinamimigay, paliwanag ko. Nakitingin na lang din sila nang sinabi kong binabayaran iyon.

Hiniram ng mga hindi ko na makilala ang mga litrato nina Jun Matsumoto, Jin Akanishi, Ken'nichi Matsuyama, at iba pa. Nagkagulo na. At nang kukunin ko na ang mga nabanggit na litrato sa mga 3rd year, hindi na bumalik sa akin si Oguri Shun. Ginulo ko ang mga 3rd year student hanggang makilala ko ang babaeng may makating kamay na tumangay sa Oguri Shun ko. Hindi kami mapahinto ng nagtatapang-tapangang scout master nang magprotesta na ako kaya tinawag na lang niya ang pastor ng high school saka lang tumahimik ang lahat.

Naroon pa rin kami at hindi pa nagsisimula ang flag ceremony dahil sa panenermon sa amin. Takot na takot ako noon, kaming mga magkakaklase, dahil mala-terorista itong si Pastor na hindi ko na sasabihin dito kung sino. Isa sa mga 3rd year student na babae noon ang naglaglag sa akin at ang sabi, nagbubugaw raw ako ng mga lalake. "Pastor, nakatago po sa wallet niya," sumbong pa ng isa. Nabigla ako at napanganga dahil mali ang mga paratang nila.

Kinapkapan ako. At hindi na pumalag nang makita ni Pastor ang mga ebidensya. Gatong pa ng isang inggit, pinagkakakitaan ko raw ito sa mga kapwa-estudyante. Ipinaliwanag ko naman na order-and-print ang mga iyon (tulad ng mga report papers nila na pinapaprint sa akin) pero hinatulan ako ng illegal vending of copyrighted materials. "Public domain po ang mga iyon," depensa ko kahit naghain pa ako ng ilan pang paliwanag. Hindi na rin kami nag-flag ceremony dahil tanghali na.

Kinasuhan kaming mga napagalitan maliban sa mga nagpa-print na hindi ko na nilaglag. Nakatikim kami ng matinding sermon. Matalim naman ang tingin sa akin ng terorista kong homeroom/English adviser nang ipinakita ni Pastor ang mga nakuha nilang litrato. Doon pa lang, nakita ko na ang binabalak niya: ang kontsabahin ang BFF niyang terorista rin sa Algebra para pag-initan ako.

Alam nilang mahina ako sa Inglesan at bilangan.

Lintik na Oguri Shun.
Share:

Thursday, November 15, 2018

Piko

Step-palda, step-posporo, step-bulaklak at step-bahay. Pagkatapos naming maglaro ng tumbang preso o paaway noong bata pa kami, ito lagi ang sunod naming nilalaro noon. Lalake, babae, bata, o matanda, sa tuwing nakikita na ng iba na ito na ang nilalaro namin sa may kanto, marami nang sasali sa amin.

Natutuhan ko sa larong ito kung paano bumalanse ng pagtayo gamit ang isang paa. Dito ko rin natutuhan kung paano umasinta ng pamato sa piko. Nakakahubog din ito ng paa dahil malalaking lundagan ang teknik sa paglaro nito. Hindi ko na kailangang mag-jogging dahil parang professional drills ng mga atleta ang mga linyang hindi namin maaaring tapakan. Mairerekumenda ko rito ang step-bulaklak. Walang biro!

Sa step-palda ko naman nakilala si crush. Siya lang ang babae noon na nagtyagang nagturo sa akin ng mga basics of step-palda mula sa kung anong pamato ang gagamitin (maganda raw yung maliit na patag na bato), paano ihahagis sa baseline (dapat daw mas malapit sa baseline para ikaw ang maunang maglalaro), paano pumili ng bahay (na hindi tatapakan ng ibang kalaro; yung pagpili nito, tatalikod ka sa piko lines then ihahagis mo patalikod ang pamato) at ang pinakapaborito ko sa lahat ay kung paano ka kekerengkeng (isang paa muna ang gagamitin sa pagtalon hanggang sa maikot mo na ang lahat, ganoon din dapat sa kabilang paa) para makapili ng bahay. Hindi ko malalaman ang lahat ng ito kung hindi dahil sa kanya.

Paborito niya raw ang larong piko kaya sa tuwing maglalaro na kami ng piko, agad ko na siyang tatawagin, hindi dahil sa gusto niyang makapaglaro nito kundi gusto ko rin siyang makalaro. At makita. At maka-bonding syempre. Maging kaming mga ka-tropa ko noon, hindi namin inaalala na pambabae lang ang larong ito (at high school na ako nang nalaman kong larong pambabae nga talaga ito).

Boring ang step-bahay. Yung design nito, walang kabuhay-buhay na hugis bahay. Hindi namin ito nilalaro noon pero ang paborito at madalas talaga naming nilalaro ng mga ka-tropa ko noon ay ang step-posporo lalo na kung malaki ang piko lines. Kapag malaki, malalaking hakbang at paglundag din ang gagawin namin. Mas masakit sa paa at binti pero may thrill. I swear, lumaki ang mga binti ko rito dahilan para bumilis akong tumakbo at nananalo sa 100-meter dash. Malaki ang silbi nito sa akin bilang isang dating atleta ng isang eskuwelahan na kahit kailan e hindi ako sinuportahan sa kakera.

Pero ngayon, malaki na ako. Hindi na ako puwedeng maglaro ng piko dahil marami nang semento sa paligid (at baka isipin ng iba na isip-bata pa rin ako). Wala nang patag at malawak na lupa para paglaruan. Wala na ring mapupulot na bato. Wala na rin ang mga dating kalaro dahil malayo na sila at kahit isa sa kanila (maliban kay crush na may asawa't anak na at sa messenger ko lang nakakausap) ay hindi ko na makumusta. Marami nang nagbago, maraming nawala. At hindi ko na rin maalala kung kailan ang huli naming paglaro ng piko noon.

Habang malakas na ulan lang ang maingay sa mga sandaling isinusulat ko ito ngayong hapon, malamang, ako lang sa mga kaibigan namin ang nakakaalala ng mga panahong naglalaro kami ng piko. Aaminin ko, hindi ko maiwasang matawa dahil doon. At malungkot.

Bigla kong namimiss ang dati naming samahan.
Share:

Thursday, October 25, 2018

Bakit Hindi Mo Ako Matanggap

Caliber 45
"Paul, lagpas ka na sa curfew. Ala seis na ng gabi, ba't huli kang umuwi?" maotoridad na tanong sa akin ni Papa.

Hindi pa ako sumasagot nang mapansin niyang kasama ko si Bryan. Kinabahan ako nang tumalim ang tingin niya sa amin.

Kasama ko si Bryan dahil gusto raw niyang ipaalam ang relasyon namin sa tatay kong sundalo. Ang problema, hindi pa nito alam na nagladlad ako at galit ito sa mga baklang tulad ko.

Siguro dahil sa takot, tumanggi nang tumuloy si Bryan sa bahay at sinabing pauwi na siya.

"Sigurado ka bang kaklase mo lang si Paul?" tanong ni Papa. Mukhang may nalalaman na siya.

"Opo, sir," sagot ni Bryan habang tumatagaktak ang pawis niya. Kitang-kita ko sa mga mata niya ang takot sa tatay ko at hindi niya alam kung ano ang gagawin.

Nagtaka kami at nakaramdam ng tensyon nang ipakita ni Papa kay Bryan ang isang piraso ng bala ng Caliber 45.

"Pareho kayong lalake, bata," uminom si Papa ng alak. "Tuldukan mo na ang relasyon ninyo ni Paul kung ayaw mong iputok ko sa bungo mo ang balang ito."

***

One-star
Nagalit nang matindi sa akin ang tatay kong sundalo nang magladlad ako bilang bakla.

Hinigpitan niya ako sa lahat ng bagay. Kung anuman ang mga gagawin ko, kailangan nang dumaan sa desisyon niya. Pati pangarap kong maging guro, tinutulan din niya.

Siya mismo ang nagpasok sa akin sa Mechanize, ang frontline sa giyera. Baka sakaling bumalik daw ako sa pagiging lalake at kung hindi, hahayaan niyang sa giyera na lang ako mamatay.

Hinarap ko ang lahat ng sakit sa training mula pisikal at emosyonal, gayundin ang diskriminasyon ng mga sundalo at kapwa-trainee na ayaw at galit sa mga tulad kong bakla. Masakit. Pero nagsumikap ako.

Lumipas ang maraming taon, bumalik sa akin ang respeto. Nakamtan ko ang ranggong one-star (ikaapat sa mga heneral) saka nila nakitang hindi dapat minamaliit ang mga tulad kong bakla na subok na sa mga nagdaang giyera, sa bansa man ito o sa buhay ko.

Ginamit ko ang kapangyarihan upang ipatupad ang batas sa pagtanggap ng militar sa LGBT. Marami ang humanga sa akin gayundin ang tatay kong tinanggap din ako sa huli.

At bago siya pumanaw, natawa siya sa sinabi ko, "You should be proud, Papa. Nakagawa ng kasaysayan ang anak mong bakla!"

***

Panaginip
Nagising ako dahil sa isang bangungot. Ang kuwento, napatay ko raw ang tatay ko dahil hindi niya raw matanggap ang pagladlad ko bilang isang bakla. Galit raw siya at takot na takot ako. Gusto niya raw akong patayin pero naunahan ko siya.

"Tahan na. Panaginip lang naman 'yun," sabi ng tatay ko nang tumakbo siya sa kuwarto ko at pinakinggan ang kuwento ko.

Agad ko siyang niyakap. Doon ko nasigurong buhay nga ang tatay ko, tanggap niya ako, at hindi ako nananaginip. Sinabi ko sa kanya na mahal na mahal ko siya at kahit kailan, hindi ko siya magagawang saktan.

"Tanggap kita dahil ako ang ama mo. Anak kita kahit bakla ka man o ano ka pa, basta't huwag ka lang mawawala sa buhay ko."

Napatingin ako sa kanya at nakahinga nang maluwag. Muli ko siyang niyakap nang mahigpit.

"Tandaan mo," humarap siya sa akin. "Mahal na mahal kita, anak. Pero pakiusap ko lang, huwag ka lang gigising... sa panaginip mong ito."

***

Saranggola Blog Awards

*ang mga dagling ito ay kalahok sa 2018 Saranggola Blogs Award 10.
At ang lahok na ito ay inihatid sa atin ng mga sumusunod na Saranggola Blogs Award Sponspors:
DMCI Homes Cultural Center of the Philippines Gold Leaf Production
Share: