Thursday, June 22, 2017

Kuya Mark

camp.aquino.sunsetKinahapunan ng unang araw ng Abril, natanaw ng mga namamaga kong mata ang malungkot na paglubog ng araw. Sa tanawing iyon ko naalala ang malungkot na pag-akyat ng isang ina sa entablado upang tanggapin ang medalya't diploma ng anak na kasalukuyang nakahimlay sa malungkot nilang tahanan. Isang bagay na alam kong matagal nang pinapangarap na maabot ng kanyang anak, na kailan man ay hindi na mapagbibigyan.

"Hindi po kapani-paniwalang balita: nauna na po siyang grumadweyt." Madamdaming winika ng isang pari ng DBTI-Tarlac na minsan nang naging ama sa namayapang binata saka napaiyak, gayon din ang mga iniwang kamag-aral--ang buong blue patch Grade 10 Vigano, lalo na nang ipakita sa madla ang isang slideshow na naglalaman ng mga masasayang alaala ng binata.

Pasensya na kung ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob para magsulat. Mula nang mabalitaan ko, isang umaga ng ika-22 ng March 2017, ang nakapanlulumong sinapit ni Kuya Mark (kahit ako ang mas matanda) ay hindi ako matahimik. Hindi siya maalis sa isip ko, at hindi ko kayang tignan at isipin ang isang ina na naghihinagpis sa pagkawala ng kanyang anak sa hindi katanggap-tanggap na paraan. Namatay siya sa isang car accident.

Nahaplos ang puso ko nang magtagpo kami ni Tita Theresa (mommy niya at iyan ang gusto niyang itawag ko sa kanya) sa huling gabi ni Kuya Mark. Napayakap ako sa kanya saka umiyak, lalo na nang makita ko ang mga labi ni Kuya Mark. Parang dinurog naman ang puso ko noon nang mapansin ang isang live video chat kung saan naroon ang kanyang ama na nasa ibang bansa, hindi pa makauwi at ipinapaalahanan ng kaanak na magpakatatag ng loob sa kabila ng masamang balita.

Nakiisa ako sa araw ng libing ni Kuya Mark, umaga ng unang araw ng Abril. Kasama namin ang mga pari, faculty, at staff ng Don Bosco Technical Institute - Tarlac (kung saan siya nag-aral), at syempre, hindi nawala ang kanyang mga kamag-aral; na tulad ko, ay nanghihinayang din sa kanyang pagkawala.

Maganda ang umaga noon at naalala ko pa nga na parang pati ang mga dilaw na bulaklak ng Narra ay nakikidalamhati dahil sa kanilang paglagas. At habang ibinababa na siya sa ilalim ng kanyang libingan ay hindi ko na naitago pa ang hagulgol kong doon na kumawala at ganoon na rin ang iba. Parang bangungot at napakabigat sa dibdib.

Nilapitan namin si Tita Theresa. Sinabi ko sa kanya na kahit hindi naman namin kilala ang isa't isa ay lubos akong nakikidalamhati at nanghihinayang. Sinabi ko sa kanya na hindi ko matanggap ang pagkawala ni Kuya Mark at parang ako pa ang mas higit na nawalan. Sabi ko, parang nakita ko sa kanya si Kuya Kiko (bunso kong kapatid) na muntik na ring mawala sa amin dahil din sa isang car accident, at ayaw ko namang mangyari iyon sa kanya.

Nagkaroon kami ng pagkakataon na magkuwentuhan. Ang nakamamangha naman niyang sinabi sa amin ay ipinahiram lang pala sa kanya ng Panginoon si Kuya Mark, ang kanyang anak. Ipinapaalala, na hiram lang natin ang buhay sa Panginoon at iyon na lang ang kanyang iisipin. Pero, alam ko, sa loob lang niya ay hindi niya rin ito matanggap. Masakit.

Niyakap niya si Kuya Kiko bago kami nagpaalam. Nagbilin ito na huwag na huwag niyang sasayangin ang buhay at laging magdarasal. Lalo akong napaiyak dahil alam ko, nami-miss na ni Tita ang yumakap ng isang anak na lalake, pero hindi na niya magagawa pa iyon kahit kailan dahil wala na ang kaisa-isang unico hijo ng kanilang pamilya.

Kinausap siya ni Mommy Yol at ipinaalalang may-awa at mabuti ang Panginoon. Kailangan lang niyang magtiwala na malalampasan din nila ang pagsubok na iyon. Kailangan niyang magpakatatag para sa dalawang anak na babae, at ilaban ang kaso ni Kuya Mark sa nakasagasa.

Iniwan na namin sila habang tinatabunan na si Kuya Mark ng lupa. Bago makalayo, nakita ko, patuloy pa rin na niyayakap si Tita ng mga nakikiramay at mga naging kaklase ni Kuya Mark. Nakita ko, unti-unti nang ngumingiti ang mga kaklase niya hanggang sa sumasabog na ang tawanan. Litrato dito, masayang nagsasama-sama doon. Nababawasan na ang mga nakilibing, at ramdam namin na malamig na ulit ang mainit na hangin ng tanghaling tapat.

Lagi kong nakikita si Kuya Mark noon pa dahil sa pagtambay ko sa school nila Kuya. Kilala ko lang siya sa mukha pero hindi ko talaga kilala at nakakausap. Mukha siyang suplado para sa akin, matangkad, at guwapo. Para sa akin, siya ang tipo ng binata na hindi mo tatanggalin ang tingin kapag nakita mo sa personal. Naging bahagi ng DBYC at former vanguard ng kanilang institution na kinabibilangan ngayon ni Kuya Kiko. Naging mag-aaral at isang kamag-aral. Isang kaibigan at hindi ko alam kung may ka-ibigan. Naging 'kuya' at kapatid, at higit sa lahat, alam ko, na siya ay naging isang tunay na mabuting anak bago siya mawala, ayon sa kanyang mommy.

Kahit iniwan man tayo ni Kuya Mark, alam ko, lagi siyang nasa puso at isip ng mga naulila niya. Pero kahit saan man siya mapunta ay nasisiguro kong baon niya ang pag-ibig ng malalapit sa puso niya, lalo na ang kanyang pamilya. Sabi nga, nawala man siya ay buhay pa rin siya sa alaala ng mga malalapit sa kanya.

Muli ko na namang natanaw ang malungkot na papalubog na araw, habang unti-unting nagpapaulan ng masaganang dilaw na bulaklak ang puno ng Narra. Napakalungkot, lalo na ang mahalagang araw na ito.

Bakit?

Kasi... ngayong araw ang birthday ni Kuya Mark.

mark.hip

Mark Lesther Hipolito†
June 22, 2001 - March 21, 2017

Thursday, June 8, 2017

Lima-lima

"May utak naman ako, pero pinili kong maging bobo."
-- ABNKKBSNPLAKo?! Ni Bob Ong

***

3rd year, second semester, school year 2012 to 2013. Ito ang mga sumusunod na kurso para sa programang A.B. Psychology (old curriculum):

PSY 111 - Seminar in Psychology 4: Abnormal Psychology (T/Th afternoon)
PSY 108 - Educational Psychology (W/F morning)
PSY 109 - Developmental Psychology (W/F morning)
PSY112b Lec/Lab - Psychological Assessment/Testing (T/Th half-day)
SS 14 - Basic Research (M morning)

Limang major courses ang dapat kong pasukan sa loob ng limang araw. Limang major courses ang dapat ipasa para sa limang pre-requisite course nito sa 4th year first and second semester (isa lang ang bumagsak sa mga nabanggit, huwag ka nang umasang mag-4th year). Limang bigating kurso ang dapat kong bunuin sa loob ng limang buwan, at, for the first time, limang kurso ang ipinagkasundo kong maging 5.0 sa report card. Wala akong mukha noon na maiharap sa limang galit na galit na naging professor ko. At sa kamalas-malasan ng 5.0 na 'yan, limang buwan akong petiks sa bahay. Pagkain ko kapag walang makain? Hahaha... 555 Sardines! Yes!!!

Nasa akin ang problema, aaminin ko. Heto ang mga invalid excuses (hindi paliwanag) ko:

Una, ayoko talaga ng A.B. Psychology in the first place dahil suuupeeerrr hirap talaga (lalo na't naabutan ako ng new curriculum at humigpit dahil sa retention policy). Kinuha ko lang ito dahil ipinilit lang sa akin ni Mommy Yol. Ang gusto ko talaga ay ang kumuha ng programa para sa media/broadcasting/journalism. Hirap talagang ipilit sa akin ang isang programang hindi ma-fit para sa akin.

Ang pangalawa naman ay... oo, iyon nga, na naging biktima ako ng matinding pambubully pagtungtong ko ng 3rd year. Nilayuan ako ng mga akala kong kaibigan. Lumayo ako sa ibang kaibigan na akala ko ay mapagkakatiwalaan. Doon nagsimula ang 'trust issue' ko at dumipende sa sarili... na sa sobrang pagdedepende ko noon sa sarili ay hindi ko na alam ang mga nagaganap kapag nasa loob na ng TSU. Oo, naging tanga na rin dahil, minsan, pagpasok ko, mid-term examination na pala. Wala man lang kaibigan o professor na nang-abiso sa akin kaya doon na ako naging anti-social.

Pangatlo... problema sa pamilya. Kahit isa sa kanila ay wala man lang akong malapitan o mapagsabihan kapag may problema ako kaya doon ko natutunang mangimkim ng problema ko ng ako lang. Hindi ako humingi ng tulong, ng awa, ng suporta. Black sheep? Ewan. At doon ko talaga napatunayan na mas madali ka lang nilang ibaba dahil mas alam nila ang mga personal mong kahinaan. Tsk.

Pang-apat, ginugulo ako ng kabit ni Daddy Ferds sa Facebook. Ako ang unang nakaalam sa account ni kuya. Naunahan ako noon ng breakdown dahil sa pagkabigla. Hindi ko alam noon kung sasabihin ko iyon kay mom or not, pero agad iyong nakita nina ate. Magaling ang kabit niya dahil pakikitaan ka niya ng iba't ibang litrato na masaya sila, na sama-sama sila (kasama ang tatlong bata na hindi ko alam kung kapatid ko na sa ama), na hindi man lang nagawa sa amin ng tatay kong... hindi ko alam kung naging Ama sa panahong kailangan ko ng Superman habang naroon siya sa Mindanao. Mayroon silang litrato na magkasama sa lupa ng tito ko sa Mindanao (sa Britanya), mayroon na magkasama sila sa SM MOA, at sa bahay ng mga Calicdan sa San Mateo. Naroon pa rin ang mga litratong iyon hanggang ngayon. At ang mas malala? Kaibigan ng babaeng ito sa Facebook ang dalawa kong pinsan at ilan sa mga tito at tita ko dito at maging sa ibang bansa. Sa halip na kumprontahin sila (dahil todo-dinedeny nga ni Ms. Maluyo at ang ilang tiyahin sa email ko nitong 2015) ay naka-block silang lahat sa amin ni kuya. Doon sumibol ang galit ko sa kanilang lahat, galit na galit ako sa kanila, isinumpa ko sila hanggang sa panaginip, hanggang sa mapagod ako dahil wala rin namang nangyari. Walang pagbabago. Napaisip ako noon kung deserve ko ba talaga ang ganito. Ewan ko, pero inisip ko na lang na bilog ang mundo para sa kanilang lahat.

Pang-lima? Hahaha... walang maniniwala sa akin. Oo, dinapuan ako ng matinding depression dahil sa apat na excuse na nabanggit. Ininda ko lang naman ang sakit ko sa loob ng halos isang taon... ng ako lang. Gusto kong magsalita. Gusto kong sumigaw. Wala akong mahingian ng tulong. Wala akong malapitan. Ipinaramdam sa akin ng depression na nag-iisa lang ako. Walang silbi. Walang kaibigan. Walang pamilya. Walang nagmamahal. At wala nang karapatang mabuhay. Disoriented na ang lahat: pag-aaral, kaibigan, pamilya, at sarili. Pressure at sakal na sakal na ako sa lahat. Sobrang hirap, pero isa lang ang hinihiling ko noon: Gusto. Ko. Nang. Mamatay. I wanna die!!! At titigil na ako dahil ayokong mapunta ang usapan sa kung saan.

After four years, nagtataka ako ngayon kung paano dumaan sa buhay ko ang mga nabanggit na suliranin. Mabuti na ang lagay ko ngayon kaysa noong una. Ayoko na sanang alalahanin pa pero bigla ko na lang naalala. Teka, teka nga sandali, ano nga pala ang dapat ipagdiwang ngayong araw?

Oo nga, happy 5th year sa Jay's Quirky World! Sa mga naligaw dito sa bakuran ko at patuloy na maliligaw, sa mga patuloy na nagbabasa dito at magbabasa pa lang, sa ilang followers at magpa-follow pa lang, naku, God bless you all po, more power, and long live para sa atin, mga kamukha!

Ang wish ko lang ay sana... sumipag-sipag na akong magsulat at mag-isip, sumulat ng maayos tulad ng mga iniidolo ko sa larangan ng pagsusulat, at susubukan ding maging responsible blogger as I can. Hindi naman masama diba?

So again, happy 5th year sa Jay's Quirky World! Whohoho!!!

At dahil nagkita kami kanina sa TSU after three months, I'll playing a song coming from Marion's Oo Nga Pala. Hahayaan ko na lang na ang mensahe ng kantang ito ang magpaparating ng mga saloobin ko para sa kanya.

Thursday, May 25, 2017

Timbangan

"49 kilos???" nabiglang sinabi ni Jemma. "Ito na ngayon ang timbang ko? Really?!"

"Ayos lang iyan para naman mapanatili mo ang shape ng katawan mo," sagot naman ni Vicky.

"Nadagdagan ang timbang ko, Vicky-bola," sagot ni Jemma sa kaibigan na bilugan ang katawan na tila dambuhalang bola.

"O, e ano naman ngayon?!" tumigil siya sa paglalagay ng lipstick."Kumpara mo naman sa akin, tignan mo, 200 Pounds Of Beauty ang peg. Pero atttliiittt... maganda ako. At nasa mukha ko ang ebidensya!"

"Agree ako, beshie. Fat chicks are prettylicious and new sexy sa panahon ngayon!"

"Ay ang taray! Bet ko 'yan!"

"I know right."

Sabog ng tawanan.

"Pero tama ba talaga ang pagbabasa ng timbangan mo? Sinungaling yata at parang ang sarap yatang ihambalos sa mukha mo."

"Ay ang harsh. Hoy! Tama iyan! Sadyang ikaw lang talaga ang may 'amats' sa pag-iisip!"

Maya-maya, napansin ni Vicky ang pagluha ng kaibigan. "Umiiyak ka ngayon? Bakit, totoo naman ah?!"

Nagpantay ang mga paningin nila. At sa basagang boses, nagsalita si Jemma. "Tumataba na ako, Vicky-bola. Kailangan ko na namang mag-diet..."

"O tignan mo na. Ihambalos ko sa mukha mo 'yan eh! Ikaw ang may amats, hindi ang timbangan ko!"