Friday, August 26, 2016

Abanduna

"Saan po ako galing?" mahinahong tanong ng batang babae.

"Sa basurahan."

Wala itong imik.

"Sa basurahan ka rin ba nanggaling?" tanong ng bata.

"Oo. Sa mabahong basurahan."

"Ayoko nang bumalik sa basurahan."

"Hindi ka na talaga makakabalik sa basurahan... kahit kailan."

Nagpatuloy ito sa pagkain ng mainit, masarap, at masustansyang sopas.

"Ano po ang salitang 'nanay'?" tanong muli ng bata.

"Wala. Walang salitang ganoon."

"E 'tatay'?"

"Hindi ko din alam. Wala din kasing salitang ganoon eh."

Katahimikan. Nagpatuloy sa pagkain ng mainit na sopas ang mala-anghel na batang babae.

"Alam mo ba kung ano ang itsura mo?" tanong ng bata.

"Hindi."

"Bakit?"

"Hindi ko makita ang sarili kong mukha eh. Ikaw, kaya mo bang tignan ang sarili mong mukha?"

"Hindi po."

"Ako din eh. Pero ang masisiguro ko sa iyo, maganda ka."

"Ikaw din po!" Humagikgik ito ng tawa. "Pero hindi ko naman makita na maganda ako..."

"... pero maaari mo naman itong maramdaman. Kapag mabait ka, maganda ka."

"Mabait po ako!" pagmamalaki ng bata. "Napakaganda ko dahil mabait ako!"

"Dapat lang."

"E ikaw po? Ramdam mo po bang maganda ka? Na mabait ka?"

"Oo."

Nag-ngitian sila ng napakatamis. Mayroon pang hagikhikan. Nagpatuloy sa pagkain ng sopas ang batang babae.

"Ano po ba ang 'kamera'?"

"'Kamera'? Hindi ko iyon alam. Nakakita ka na ba ng ganoon?"

"Hindi pa po."

"Ako rin. Sabi nila, marumi iyon."

"Ayoko po ng kamera..."

Maya-maya, dumating ang isang dalaga, "Oy! Kumusta iyang alaga mo?"

"Heto, palatanong ng mga... alam mo na..."

"Kita tayo mamaya ha. Sabay tayong kumain."

"Sige."

At narinig niya ang paghigop ng sabaw ng sopas mula sa batang babae.

"Wow! Simot agad? Galing mo naman!"

"Opo dahil mabait ako!" binigyan niya ng tubig ang bata. "Tapos na po akong kumain!"

At tapos na rin ang usapan nilang dalawa. Iyon ang akala niya.

"Ano po ba ang salitang 'salamin'?"

Ooops, hindi pa pala. "'Salamin'? Hindi ko alam. Wala namang salitang ganoon eh."

"Ah... bakit?"

"Ewan."

"TV?"

"Wala."

"Bakit?"

"Ewan."

"Litrato?"

"Wala."

"Bakit?"

"Ewan."

"Pangalan?"

"Wala."

"Bakit?"

"Ewan."

"Kapatid?"

"Wala."

"Bakit?"

"Ewan."

"Kapamilya?"

"Wala."

"Bakit?"

"Ewan."

"May ganda ka ba?"

"Wal--haha, ikaw ha. Niloloko mo na ako."

Sabog ng tawanan saka tatahimik.

"Sige na. Puwede ka nang makipaglaro sa ibang bata!"

"Sige po! Bye bye!"

Nakahinga siya ng maluwag. Wala na ang batang palatanong. May ADHD sa madaling sabi. Nakakatuwa siya pero hindi ang kanyang sinapit. Isa siya sa iba niyang kalaro ngayon ang inabandona ng mga magulang nilang walanghiya. At masasaktan lang sila kung malalaman nila ang katotohanang iyon.

"Kawawang bata..." bulong nito sa sarili.

Thursday, July 28, 2016

Bookmark

Nagkaroon ako ng pagkakataon para makalkal ang mga naiwan niyang gamit sa kanyang kuwarto. Nakita ko roon ang mga iniwan niyang litrato, libro, damit, at magandang higaan. Parang hindi pa rin siya nawala...

Nakita ko sa ibabaw ng sulatang lamesa ang kanyang journal. May takot man akong buklatin iyon dahil baka magalit siya, nagpatuloy pa rin ako sa pagbabasa ng maiikli nitong entry.

Maya-maya, nalaglag sa paanan ko ang blue bookmark na ibinigay ko noon sa kanya bago ko siya iniwan. Nakaipit ito sa isang entry na nagsasabing iyon daw ang araw na hindi niya malilimutan: ang araw ng kasal ko sa aking asawa. Napansin ko din na mayroon itong marka ng kanyang halik saka inipit sa kanyang journal.

Masaya daw siya para sa akin, kahit masakit na nakikita niya ako sa iba. Liligaya na daw ako at hindi na malulungkot. Dagdag niya, habang nasa kanya ang bookmark ko ay hindi niya daw ako kalilimutan.

Kinuha ko ang bookmark nang mabasa ito. Hindi para bawiin ang pagmamahal na ibinigay ko sa kanya kundi, upang lumaya na siya sa lungkot ng pagkawala ko sa kanya.

Friday, July 22, 2016

Bukod Tangi

Sa dinami-dami ng lalake at babaeng naikama ko, siya ang bukod tangi sa lahat. Maganda, sexy, at hindi ko akalaing virgin pa pala siya nang tirahin ko. Inlove na ako sa kanya pero mali ito. Kailangan ko nang tapusin ang nararamdaman ko sa kanya dahil, kahit mabuntis ko man, ay kailangan ko na siyang isilid sa maganda nitong kabaong para sa kanyang burol mamayang gabi.