Friday, December 30, 2016

May Umiibig Sa Akin

Mahal niya daw ako dahil ako daw ang tipo niyang lalake na pasok sa kanyang pamantayan.

Mahal niya daw ako dahil guwapo daw ako at hunk.

Mahal niya daw ako dahil napakalalim ko daw na mag-isip, masyadong makahugan, at no-nonsense type.

Mahal niya daw ako dahil feel at home ang pakiramdam niya tuwing kausap niya ako.

Mahal niya daw ako dahil mabait ako.

Mahal niya daw ako dahil sa lahat ng lalakeng nakausap niya, ako daw ang pinakanagustuhan niya dahil wala akong bisyo maliban sa pagsusulat, pagbabasa ng libro, at blogging.

Mahal niya daw ako dahil tinanggap ko siya bilang isang tunay na kaibigan.

Mahal niya daw ako dahil itinuring ko na daw siya bilang kapamilya at kapatid.

Mahal niya daw ako dahil lagi akong naroon sa kanya sa tuwing nasasaktan siya sa mga lalakeng umiiwan at nagtataksil sa kanya.

Mahal niya daw ako dahil alam ko kung paano ko siya pasasayahin kapag malungkot siya tuwing nasasawi sa pag-ibig.

Mahal niya daw ako dahil ayos lang daw para sa akin na harap-harapan daw niya akong niloloko at pinagtataksilan na lubos na daw niyang pinagsisisihan ngayon dahil mahal niya na daw nga ako.

At higit sa lahat: Mahal niya daw ako dahil mahal ko na din daw siya... na ngayon ko lang din pala nalaman na mahal ko na daw pala siya!

At ngayon niya lang talaga ako inabisuhan tungkol dito. And take note: gusto na niyang magpakasal sa akin dahil handa na siya. Pero ako hindi pa.

"Hindi iyan pagmamahal." Sagot ko. Nanahimik siya. "Sa mga sinabi mo, una pa lang, alam ko nang hindi na pagmamahal iyang nararamdaman mo para sa akin." Kako. "Kung ipagpapatuloy mo pa iyang pagmamahal mo para sa akin, pwes, itigil mo na dahil masasaktan ka lang. At ayokong masaktan ka ng dahil sa akin.

"Alam kong matagal mo nang hinahanap ang isang tulad ko pero sasabihin ko sa iyo ng buong pagpapakumbaba na hindi ako nararapat sa iyo. Alam kong alam mo na kahit ayaw mong maging mali na ibigin ako, nariyan ka pa rin para sa akin. Hindi na tama iyan.

"Humanap ka na lang ng ibang mamahalin na hindi ako. Alam kong makakahanap ka rin ng ibang lalake na mas higit pa sa akin na lubos na magmamahal sa iyo, na aalagaan ka, na hindi ka sasaktan, at hindi ka pababayaan.

"Hindi man magandang pakinggan para sa iyo, masisira lang ang mga pangarap mo para sa sarili mo. Alam kong alam mo na may mga pangarap din ako na gusto ko nang makamtan pero huwag mong sirain ang pagkakataon na makamtan ko ang mga pangarap kong iyon dahil mahal mo ako. Mahal ko ang mga pangarap ko dahil sila ang magluluklok sa akin sa kasiyahan.

"Ikaw lang ang nagmamahal sa atin ng higit pa sa pagkakaibigan. Ikaw lang ang nagbigay ng kahulugan. Ikaw lang ang umasa. Ikaw lang din ang umibig. At ikaw lang din ang masasaktan sa huli. Mahal mo lang ang sarili mo. Hindi kita pinapaasa. Pasensya na pero masyado kang makasarili.

"May mga bagay akong hinahanap-hanap na alam kong hindi ko makikita sa iyo. May mga bagay din na alam kong hindi mo kayang ibigay sa akin na sa ibang babae ko lang makukuha. Alam kong alam mo na sa iba ako liligaya at hindi sa iyo. Alam kong gagawin mo ang lahat, kahit hindi mo kaya, basta mapaibig lang ako sa iyo pero hindi talaga maaari.

"Hindi mo ako mabibigyan ng kaligayahan. Hindi mo ako mabibigyan ng anak, na magiging apo ng mga umaasa kong magulang, na siyang mag-aalaga naman sa akin kapag ako ay tumanda na. Kahit araw-araw mo akong nakikitang pabading-bading sa tabi-tabi ay pangarap ko pa ring maging isang magiting na tatay tulad ng aking ama na lubos kong iniidolo at hinahangaan. Dahil naniniwala akong balang araw, magiging isang ama din ako na dadakilain ng mahal kong anak at ng mahal kong asawa. Iyon ang pangarap ko.

"At kung talagang mahal mo ako, lahat ng iyon ay maibibigay mo sa akin. Sa ganoong paraan ako magiging maligaya at kuntento dahil natupad iyon dahil sa pagmamahalan... na hindi manggagaling sa iyo dahil kaibigan lang kita. Pasensya na pero hindi ako bakla. Pare, kaibigan lang kita."



#23
#jaysquirkyworld

Tuesday, December 27, 2016

Cottage

Maangas na bilin ni C.O. (command officer), duty daw ako ng 6 ng gabi hanggang 6 ng umaga saka siya umalis. Napakunot pa ako ng noo dahil umasta pa siya sa harap ng ibang officer na parang ka-buddy ko lang samantalang siya ang kagalang-galang sa headquarters. Hindi ko naman maintindihan ang huli niyang sinabi na huwag daw akong matakot sa isang rosas.

Alam ko na ang destinasyon ko: doon ako sa cottage. Tatlong minuto lang ang layo kung lalakarin sa likuran ng headquarters. Liblib, maraming puno, at ubod ng dilim tuwing gabi. Magbabantay lang ako doon dahil baka may ibang sibilyan o sino mang outsider na makapasok sa bomb area. Delikado.

Karamihan sa mga kasamahan, ayaw doon mag-duty. Ewan ko kung bakit pero gustong-gusto ko doon dahil malamig, mapuno, at tahimik. Himala nga dahil ngayon lang nila napagbigyan ang kagustuhan kong doon ako mag-duty. Sabi ko nga, tatanggapin ko kahit gabi.

Siguro, alam ko na din ang dahilan kung bakit ayaw ng iba na dito mag-duty: ayaw nila dito dahil walang linya ng kuryente. Walang linya ng telepono. Walang TV o radyo. At higit sa lahat, walang signal. Wala ding ilaw. Paano naman kasi, cottage LANG naman daw ito kaya bakit nila bibigyan ng pansin para pagandahin? Pero mas gusto ko dito kahit ayaw ng iba. Ang problema ko lang ngayon, kaunti na lang ang reserbang gaas na mayroon ako ngayong gabi para sa gasera.

Nagtyaga ako sa liwanag ng mumunting gasera. Inaliw ang sarili sa pakikinig ng ingay ng mga puno na hinihihip ng hangin. Naglaro ng Snake, Space Impact, Bantumi, at Pair II sa cellphone kong Nokia 3310. Inubos ang ringtone playlist ng Type 1 to 35. At nag-compose ng ringtone hanggang hindi ko na ring namalayang na-battery low. Nakakabagot din pala.

Maya't maya ang pagtayo at paglakad-lakad sa paligid ng cottage. Hindi ko makita ang hangganan ng kadilimang wala man lang ibang liwanag maliban sa pagtutok ko ng flashlight sa paligid. At pagbalik ko sa entrance, nadatnan kong wala nang apoy ang gasera.

Muli kong isinindi ang isinarang flashlight saka nabigla matapos makita ang isang rosas na nakapatong sa tabi ng gasera matapos kong ilawan. Sa tindi ng dilim, sino naman kaya ang maglalapag noon ng walang ilaw?

Saglit akong napahinto. Pilit kong pinakikiramdaman ang paligid. Wala akong naramdamang kakaiba maliban sa malamig na pag-ihip ng hangin na parang may bumubulong. Isang bulong na parang malapit lang sa akin. Hindi lang basta bulong. Binibigkas niya ang pangalan ko sa pamilyar na boses. Palapit nang palapit. Palakas nang palakas. At parang... nasa likod ko lang.

Nabitiwan ko ang flashlight at natumba sa sahig. Tumapat sa mata ko ang liwanag matapos gumulong. Kasabay ng pagkawala ng malay ko ay ang pagkawala ng isang nilalang na nahagip ng paningin ko bago nawala sa ere. Kulay itim. Nanlilisik ang mga malalaking mata na pumantay sa paningin ko. At may hawak na isa pang rosas.

Mukhang alam ko na talaga ngayon kung bakit ayaw ng iba dito sa cottage.

Sunday, December 25, 2016

Maligayang Pasko

Belenismo 2016

Inihahandog ang pambato ng Camp General Servillano S. Aquino (kung saan ako nakatira) na siyang nagwagi (at si Pang. Duterte ang nanguna sa awarding) sa taunang patimpalak ng Belenismo Sa Tarlac 2016. O ha, inabangan ko talaga ito pati ang grand opening. Along the McArhur Hi-way lang ito sa San Miguel, Tarlac kaya naman Maligayang Pasko po sa inyong lahat!