Thursday, June 22, 2017

Kuya Mark

camp.aquino.sunsetKinahapunan ng unang araw ng Abril, natanaw ng mga namamaga kong mata ang malungkot na paglubog ng araw. Sa tanawing iyon ko naalala ang malungkot na pag-akyat ng isang ina sa entablado upang tanggapin ang medalya't diploma ng anak na kasalukuyang nakahimlay sa malungkot nilang tahanan. Isang bagay na alam kong matagal nang pinapangarap na maabot ng kanyang anak, na kailan man ay hindi na mapagbibigyan.

"Hindi po kapani-paniwalang balita: nauna na po siyang grumadweyt." Madamdaming winika ng isang pari ng DBTI-Tarlac na minsan nang naging ama sa namayapang binata saka napaiyak, gayon din ang mga iniwang kamag-aral--ang buong blue patch Grade 10 Vigano, lalo na nang ipakita sa madla ang isang slideshow na naglalaman ng mga masasayang alaala ng binata.

Pasensya na kung ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob para magsulat. Mula nang mabalitaan ko, isang umaga ng ika-22 ng March 2017, ang nakapanlulumong sinapit ni Kuya Mark (kahit ako ang mas matanda) ay hindi ako matahimik. Hindi siya maalis sa isip ko, at hindi ko kayang tignan at isipin ang isang ina na naghihinagpis sa pagkawala ng kanyang anak sa hindi katanggap-tanggap na paraan. Namatay siya sa isang car accident.

Nahaplos ang puso ko nang magtagpo kami ni Tita Theresa (mommy niya at iyan ang gusto niyang itawag ko sa kanya) sa huling gabi ni Kuya Mark. Napayakap ako sa kanya saka umiyak, lalo na nang makita ko ang mga labi ni Kuya Mark. Parang dinurog naman ang puso ko noon nang mapansin ang isang live video chat kung saan naroon ang kanyang ama na nasa ibang bansa, hindi pa makauwi at ipinapaalahanan ng kaanak na magpakatatag ng loob sa kabila ng masamang balita.

Nakiisa ako sa araw ng libing ni Kuya Mark, umaga ng unang araw ng Abril. Kasama namin ang mga pari, faculty, at staff ng Don Bosco Technical Institute - Tarlac (kung saan siya nag-aral), at syempre, hindi nawala ang kanyang mga kamag-aral; na tulad ko, ay nanghihinayang din sa kanyang pagkawala.

Maganda ang umaga noon at naalala ko pa nga na parang pati ang mga dilaw na bulaklak ng Narra ay nakikidalamhati dahil sa kanilang paglagas. At habang ibinababa na siya sa ilalim ng kanyang libingan ay hindi ko na naitago pa ang hagulgol kong doon na kumawala at ganoon na rin ang iba. Parang bangungot at napakabigat sa dibdib.

Nilapitan namin si Tita Theresa. Sinabi ko sa kanya na kahit hindi naman namin kilala ang isa't isa ay lubos akong nakikidalamhati at nanghihinayang. Sinabi ko sa kanya na hindi ko matanggap ang pagkawala ni Kuya Mark at parang ako pa ang mas higit na nawalan. Sabi ko, parang nakita ko sa kanya si Kuya Kiko (bunso kong kapatid) na muntik na ring mawala sa amin dahil din sa isang car accident, at ayaw ko namang mangyari iyon sa kanya.

Nagkaroon kami ng pagkakataon na magkuwentuhan. Ang nakamamangha naman niyang sinabi sa amin ay ipinahiram lang pala sa kanya ng Panginoon si Kuya Mark, ang kanyang anak. Ipinapaalala, na hiram lang natin ang buhay sa Panginoon at iyon na lang ang kanyang iisipin. Pero, alam ko, sa loob lang niya ay hindi niya rin ito matanggap. Masakit.

Niyakap niya si Kuya Kiko bago kami nagpaalam. Nagbilin ito na huwag na huwag niyang sasayangin ang buhay at laging magdarasal. Lalo akong napaiyak dahil alam ko, nami-miss na ni Tita ang yumakap ng isang anak na lalake, pero hindi na niya magagawa pa iyon kahit kailan dahil wala na ang kaisa-isang unico hijo ng kanilang pamilya.

Kinausap siya ni Mommy Yol at ipinaalalang may-awa at mabuti ang Panginoon. Kailangan lang niyang magtiwala na malalampasan din nila ang pagsubok na iyon. Kailangan niyang magpakatatag para sa dalawang anak na babae, at ilaban ang kaso ni Kuya Mark sa nakasagasa.

Iniwan na namin sila habang tinatabunan na si Kuya Mark ng lupa. Bago makalayo, nakita ko, patuloy pa rin na niyayakap si Tita ng mga nakikiramay at mga naging kaklase ni Kuya Mark. Nakita ko, unti-unti nang ngumingiti ang mga kaklase niya hanggang sa sumasabog na ang tawanan. Litrato dito, masayang nagsasama-sama doon. Nababawasan na ang mga nakilibing, at ramdam namin na malamig na ulit ang mainit na hangin ng tanghaling tapat.

Lagi kong nakikita si Kuya Mark noon pa dahil sa pagtambay ko sa school nila Kuya. Kilala ko lang siya sa mukha pero hindi ko talaga kilala at nakakausap. Mukha siyang suplado para sa akin, matangkad, at guwapo. Para sa akin, siya ang tipo ng binata na hindi mo tatanggalin ang tingin kapag nakita mo sa personal. Naging bahagi ng DBYC at former vanguard ng kanilang institution na kinabibilangan ngayon ni Kuya Kiko. Naging mag-aaral at isang kamag-aral. Isang kaibigan at hindi ko alam kung may ka-ibigan. Naging 'kuya' at kapatid, at higit sa lahat, alam ko, na siya ay naging isang tunay na mabuting anak bago siya mawala, ayon sa kanyang mommy.

Kahit iniwan man tayo ni Kuya Mark, alam ko, lagi siyang nasa puso at isip ng mga naulila niya. Pero kahit saan man siya mapunta ay nasisiguro kong baon niya ang pag-ibig ng malalapit sa puso niya, lalo na ang kanyang pamilya. Sabi nga, nawala man siya ay buhay pa rin siya sa alaala ng mga malalapit sa kanya.

Muli ko na namang natanaw ang malungkot na papalubog na araw, habang unti-unting nagpapaulan ng masaganang dilaw na bulaklak ang puno ng Narra. Napakalungkot, lalo na ang mahalagang araw na ito.

Bakit?

Kasi... ngayong araw ang birthday ni Kuya Mark.

mark.hip

Mark Lesther Hipolito†
June 22, 2001 - March 21, 2017

Thursday, June 8, 2017

Lima-lima

"May utak naman ako, pero pinili kong maging bobo."
-- ABNKKBSNPLAKo?! Ni Bob Ong

***

3rd year, second semester, school year 2012 to 2013. Ito ang mga sumusunod na kurso para sa programang A.B. Psychology (old curriculum):

PSY 111 - Seminar in Psychology 4: Abnormal Psychology (T/Th afternoon)
PSY 108 - Educational Psychology (W/F morning)
PSY 109 - Developmental Psychology (W/F morning)
PSY112b Lec/Lab - Psychological Assessment/Testing (T/Th half-day)
SS 14 - Basic Research (M morning)

Limang major courses ang dapat kong pasukan sa loob ng limang araw. Limang major courses ang dapat ipasa para sa limang pre-requisite course nito sa 4th year first and second semester (isa lang ang bumagsak sa mga nabanggit, huwag ka nang umasang mag-4th year). Limang bigating kurso ang dapat kong bunuin sa loob ng limang buwan, at, for the first time, limang kurso ang ipinagkasundo kong maging 5.0 sa report card. Wala akong mukha noon na maiharap sa limang galit na galit na naging professor ko. At sa kamalas-malasan ng 5.0 na 'yan, limang buwan akong petiks sa bahay. Pagkain ko kapag walang makain? Hahaha... 555 Sardines! Yes!!!

Nasa akin ang problema, aaminin ko. Heto ang mga invalid excuses (hindi paliwanag) ko:

Una, ayoko talaga ng A.B. Psychology in the first place dahil suuupeeerrr hirap talaga (lalo na't naabutan ako ng new curriculum at humigpit dahil sa retention policy). Kinuha ko lang ito dahil ipinilit lang sa akin ni Mommy Yol. Ang gusto ko talaga ay ang kumuha ng programa para sa media/broadcasting/journalism. Hirap talagang ipilit sa akin ang isang programang hindi ma-fit para sa akin.

Ang pangalawa naman ay... oo, iyon nga, na naging biktima ako ng matinding pambubully pagtungtong ko ng 3rd year. Nilayuan ako ng mga akala kong kaibigan. Lumayo ako sa ibang kaibigan na akala ko ay mapagkakatiwalaan. Doon nagsimula ang 'trust issue' ko at dumipende sa sarili... na sa sobrang pagdedepende ko noon sa sarili ay hindi ko na alam ang mga nagaganap kapag nasa loob na ng TSU. Oo, naging tanga na rin dahil, minsan, pagpasok ko, mid-term examination na pala. Wala man lang kaibigan o professor na nang-abiso sa akin kaya doon na ako naging anti-social.

Pangatlo... problema sa pamilya. Kahit isa sa kanila ay wala man lang akong malapitan o mapagsabihan kapag may problema ako kaya doon ko natutunang mangimkim ng problema ko ng ako lang. Hindi ako humingi ng tulong, ng awa, ng suporta. Black sheep? Ewan. At doon ko talaga napatunayan na mas madali ka lang nilang ibaba dahil mas alam nila ang mga personal mong kahinaan. Tsk.

Pang-apat, ginugulo ako ng kabit ni Daddy Ferds sa Facebook. Ako ang unang nakaalam sa account ni kuya. Naunahan ako noon ng breakdown dahil sa pagkabigla. Hindi ko alam noon kung sasabihin ko iyon kay mom or not, pero agad iyong nakita nina ate. Magaling ang kabit niya dahil pakikitaan ka niya ng iba't ibang litrato na masaya sila, na sama-sama sila (kasama ang tatlong bata na hindi ko alam kung kapatid ko na sa ama), na hindi man lang nagawa sa amin ng tatay kong... hindi ko alam kung naging Ama sa panahong kailangan ko ng Superman habang naroon siya sa Mindanao. Mayroon silang litrato na magkasama sa lupa ng tito ko sa Mindanao (sa Britanya), mayroon na magkasama sila sa SM MOA, at sa bahay ng mga Calicdan sa San Mateo. Naroon pa rin ang mga litratong iyon hanggang ngayon. At ang mas malala? Kaibigan ng babaeng ito sa Facebook ang dalawa kong pinsan at ilan sa mga tito at tita ko dito at maging sa ibang bansa. Sa halip na kumprontahin sila (dahil todo-dinedeny nga ni Ms. Maluyo at ang ilang tiyahin sa email ko nitong 2015) ay naka-block silang lahat sa amin ni kuya. Doon sumibol ang galit ko sa kanilang lahat, galit na galit ako sa kanila, isinumpa ko sila hanggang sa panaginip, hanggang sa mapagod ako dahil wala rin namang nangyari. Walang pagbabago. Napaisip ako noon kung deserve ko ba talaga ang ganito. Ewan ko, pero inisip ko na lang na bilog ang mundo para sa kanilang lahat.

Pang-lima? Hahaha... walang maniniwala sa akin. Oo, dinapuan ako ng matinding depression dahil sa apat na excuse na nabanggit. Ininda ko lang naman ang sakit ko sa loob ng halos isang taon... ng ako lang. Gusto kong magsalita. Gusto kong sumigaw. Wala akong mahingian ng tulong. Wala akong malapitan. Ipinaramdam sa akin ng depression na nag-iisa lang ako. Walang silbi. Walang kaibigan. Walang pamilya. Walang nagmamahal. At wala nang karapatang mabuhay. Disoriented na ang lahat: pag-aaral, kaibigan, pamilya, at sarili. Pressure at sakal na sakal na ako sa lahat. Sobrang hirap, pero isa lang ang hinihiling ko noon: Gusto. Ko. Nang. Mamatay. I wanna die!!! At titigil na ako dahil ayokong mapunta ang usapan sa kung saan.

After four years, nagtataka ako ngayon kung paano dumaan sa buhay ko ang mga nabanggit na suliranin. Mabuti na ang lagay ko ngayon kaysa noong una. Ayoko na sanang alalahanin pa pero bigla ko na lang naalala. Teka, teka nga sandali, ano nga pala ang dapat ipagdiwang ngayong araw?

Oo nga, happy 5th year sa Jay's Quirky World! Sa mga naligaw dito sa bakuran ko at patuloy na maliligaw, sa mga patuloy na nagbabasa dito at magbabasa pa lang, sa ilang followers at magpa-follow pa lang, naku, God bless you all po, more power, and long live para sa atin, mga kamukha!

Ang wish ko lang ay sana... sumipag-sipag na akong magsulat at mag-isip, sumulat ng maayos tulad ng mga iniidolo ko sa larangan ng pagsusulat, at susubukan ding maging responsible blogger as I can. Hindi naman masama diba?

So again, happy 5th year sa Jay's Quirky World! Whohoho!!!

At dahil nagkita kami kanina sa TSU after three months, I'll playing a song coming from Marion's Oo Nga Pala. Hahayaan ko na lang na ang mensahe ng kantang ito ang magpaparating ng mga saloobin ko para sa kanya.

Thursday, May 25, 2017

Timbangan

"49 kilos???" nabiglang sinabi ni Jemma. "Ito na ngayon ang timbang ko? Really?!"

"Ayos lang iyan para naman mapanatili mo ang shape ng katawan mo," sagot naman ni Vicky.

"Nadagdagan ang timbang ko, Vicky-bola," sagot ni Jemma sa kaibigan na bilugan ang katawan na tila dambuhalang bola.

"O, e ano naman ngayon?!" tumigil siya sa paglalagay ng lipstick."Kumpara mo naman sa akin, tignan mo, 200 Pounds Of Beauty ang peg. Pero atttliiittt... maganda ako. At nasa mukha ko ang ebidensya!"

"Agree ako, beshie. Fat chicks are prettylicious and new sexy sa panahon ngayon!"

"Ay ang taray! Bet ko 'yan!"

"I know right."

Sabog ng tawanan.

"Pero tama ba talaga ang pagbabasa ng timbangan mo? Sinungaling yata at parang ang sarap yatang ihambalos sa mukha mo."

"Ay ang harsh. Hoy! Tama iyan! Sadyang ikaw lang talaga ang may 'amats' sa pag-iisip!"

Maya-maya, napansin ni Vicky ang pagluha ng kaibigan. "Umiiyak ka ngayon? Bakit, totoo naman ah?!"

Nagpantay ang mga paningin nila. At sa basagang boses, nagsalita si Jemma. "Tumataba na ako, Vicky-bola. Kailangan ko na namang mag-diet..."

"O tignan mo na. Ihambalos ko sa mukha mo 'yan eh! Ikaw ang may amats, hindi ang timbangan ko!"

Tuesday, April 25, 2017

Teddy Bear

Teddy BearMahilig ako sa mga malalambot at malalaking teddy bear. Sa katunayan, tatlo na ang mga ito sa kuwarto ko.
Ang dalawa ay iniregalo sa akin nina mom and dad, at ang pangatlo naman ay iniregalo sa akin ni ninong. Nabigla pa nga ako kay ninong dahil hinalikan niya ako sa labi nang tumalikod sina mom and dad pagkabigay noon. At ang sabi, huwag ko daw sasabihin ang ginawa niya sa akin kahit kanino, para maregaluhan niya ako ulit ng isa pang teddy bear.

Kakaiba na ang dating sa akin ng pangatlong teddy bear noong una pa. Pansin ko, sa tuwing maglalakad ako sa kuwarto ay parang sinusundan niya ako ng tingin habang nakapatong ito sa ibabaw ng drawer ko. Ramdam ko naman na parang lumilingon siya sa akin habang nasa study table.Nahahalata ko iyon. Parang malinaw ko pa ngang nakikita na unti-unting bumabaling ang ulo nito sa akin at paglingon ko naman ay parang wala lang. At tuwing gabi naman ay parang may buhay ito at gising na gising, pinagmamasdan akong natutulog, kaya di ko hinahayaangnakasara ang ilaw sa gabi at magtago sa ilalim ng kumot ko.Hindi ko din ugali na magbihis sa kuwarto ko dahil parang pinagmamasdan niya ako habang walang saplot. Naiilang ako kaya ugali ko nang magbihis na agad sa shower room.

Masuwerte ako dahil agad akong tinabihan ni dad nang mawalaang kuryente, isang hatinggabi. Gawain na niya ito lalo na sa tuwing magkagalit sila ni mom. Hihiwalay siya ng higaan kay mom at tatabi naman sa higaan ko si dad sa kahit anong oras niya gusto. May alam na din sina mom and dad na takot ako sa ineregalong teddy bear ni ninong na parang may buhay sa tuwing nag-iisa ako sa kuwarto, pero hindi ko na sinabi pa sa kanila ang ginawang paghalik sa akin ni ninong ayon sa bilin niya.

Ramdam ko, ayaw ni dad na natatakot ako habang mag-isa sa kuwarto kaya naman napansin kong wala na ang teddy bear sa ibabaw ng drawer. Alam ko, itinago niya iyon sa kung saan dahil alam niyang mas ayaw kong nakikita iyon tuwing gabi. Naaninag ko dahil full moon iyon, na ang liwanag ng buwan ay tumatama sa ibabaw ng drawer na malayang pumapasok sa nakabukas na bintana.

Natutulog na sa ilalim ng makapal na kumot si dad habang katabi ko. Maluwag na ang pakiramdam ko dahil wala na ang kinatatakutan ko pero hindi ako makahinga dahil sa pagpatong ng malaking braso ni dad sa dibdib ko. Himbing na himbing siya kahit sampalin ko ng malakas para sana tanggalin ang braso. Halos hindi ako makagalaw at makahinga. Nawalan ako ng puwersa at lakas. Parang na-paralize pero malakas pa rin ang pandama.

Nataranta na lang ako nang biglang gumalaw ang mga kamay ni dad. Walang lumalabas na sigaw sa bibig ko habang nararamdaman ang paghimas ng dalawa niyang kamay sa suso ko, pababa sa kaselanan kong agad napasok ng kanyang kamay. Lumuluha na ako noon nang natanggal na niya ang mga saplot ko sa katawan saka siya pumatong sa ibabaw ng walang laban kong katawan. Iyon ang unang pagkakataon na makita ko si dad na walang anumang saplot!

Napakagat-labi ako nang subukang pasukin ng malaki at naghuhumindig na ari ni dad ang makipot kong kaselanan habang hinahalikan sa leeg at sa labi.Gigil na gigil siya sa akin. Pinaglalaruan ng dila niya ang dila ko dahilan para lalong hindi makahinga. Nanginginig ang katawan ko sa sobrang hapdi na parang pinupunithanggang sa maglabas-pasok siya sa akin.Ungol ng ungol. At maya-maya lang, ramdam ko, parang may mainit, masagana, malapot, at madulas na likido ang bumuga sa loob ko saka siya huminto sa paglabas-pasok.

Hinihingal si dad habang naliligo ako sa pawis niya.Nabigla na lang ako at napilitang sumigaw ng malakas nang magkaroon ng kuryente, at makita ang demonyo kong... ninong! Nakapatong pa rin siya sa ibabaw ng katawan ko at pareho kaming nasa ilalim ng makapal kong kumot. Nakabaon pa rin sa kaselanan ko ang ari niya at hindi pa rin hinuhugot.

Agad dumating sina mom and dad at nabigla sila sa sinapit ko. Tinanggal ni dad ang makapal kong kumot, para makita ang patunay na nakahubad si ninong sa ibabaw ng binaboy kong katawan, at nakita ang iniregalong teddy bear ni ninong na nakadapa pa sa pagitan ng hita ko. Agad iyon kinuha ni dad saka itinapon sa basurahan matapospagsasaksakin ng maraming beses. Kinapa ko ang sarili pero wala akong maramdamang hapdi. At ang nakamamangha, suot ko pa rin ang damit kong pantulog.

Nakita namin ang oras: alas dose kuwarenta y otso na ng hatinggabi. Takot na takot sina mom and dad sa pagsigaw ko pero ako naman ay nagtataka at nagtatanong sa sarili: Paano nangyari iyon? Nasaan si ninong?!

Hindi ko na sinabi kung ano talaga ang nangyari. Wala akong binanggit kina mom and dad tungkol sa pambababoy sa akin ni ninong na parang totoong nangyari. At nang sumapit ang kinatanghalian, nakarating sa amin ang balita na pinatay si ninong sa pamamagitang ng ilang beses na pagsaksak sakaitinapon sa malaking basurahanng nirerentahang apartment na walang ano mang saplot. Hindi malaman sa imbestigasyon kung sino ang maysala pero malinaw na naganap ang krimen eksakto alas dose kuwarenta y otso ng hatinggabi.

Wednesday, March 22, 2017

Unblock

Kumusta ka na, krash? Matagal na kitang hindi nakita sa Facebook. Kilig na kilig ako dahil makakapag-stalk na naman ako sa iyo ng wagas, pero nabigla ako dahil mukha kang nalantang talbos at bunga ng ampalaya! Hindi ko kinaya, napakalaki na ng ipinayat mo. Hindi yata sapat ang pag-ibig ng bago mo. Sana lang, mabuti ang lagay mo ngayon.

Himala dahil hindi na ako naka-block sa account mo. Pak na pak! Winner! Malaya ko nang nakikita ang mga litrato ninyo ng bago mo. Sana lang talaga, masaya kayo sa isa't isa.

Unblock mo na talaga ako. Anong nakain mo? Anyare? Anong dahilan? Para ma-add kita ulit? Parang alam ko na ang motibo mo kaya... hindi na muna siguro. Nagtatampo pa rin ako sa iyo hanggang ngayon dahil sa hindi mo pag-accept sa akin. Nahihiwagaan pa nga rin ako hanggang ngayon kung bakit hindi mo tinanggap ang request ko one year ago. Hangad ko lang naman ang mapalapit sa iyo bilang kaibigan ah.

Malamang, gusto mo nang magmove-on dahil BFF ko si ex mo, na mahal mo pa rin hanggang ngayon, kahit may bago ka na. (Nahigitan na ba ng bago mo ang sweetness ni ex sa iyo? Alam ko, hindi niya pa rin mahuli ang kiliti mong ako lang at si ex mo ang nakakaalam.) Lahat ng may kaugay sa kanya, maliban sa pagbabaon mo sa limot, ay iniiwasan mo na.

Sa madaling sabi, naaalala mo si ex mo sa akin kaya todo kung ikaw ay umiwas sa akin. O... siguro, gusto mong i-add kita ulit para malaman mo kung ano na ang lagay ni ex. Alam kong uhaw na uhaw kang malaman kung kumusta na siya ngayon. O baka naman umiiwas ka sa akin dahil sa nalaman mong krash kita? Hmmm...

Ikuwento mo naman sa seloso (o selosa?) mong kasalukuyan ang iyong nakaraan. Kapag hindi mo ginawa, since nakita ko na ang FB ng kasalukuyan mo, ay ako na mismo ang gagawa. At kung ginawa mo nga at magkakaroon kayo ng problema, hayaan mo darling ko, babalitaan kita tungkol sa ex mo at sa bago niyang prinsepe na di hamak naman na "much better" kumpara sa iyo.

Deal na ituuu!

Sunday, March 19, 2017

Unang Klase

"Ma... mama..."

"Punyeta ka, ano ba?! Inaantok pa ako, ano bang problema mo?!"

"Mag-aayos na ako. Mahuhuli na ako sa una kong klase sa school eh."

"Ha?" Tinignan ni mama ang orasan, "Oo nga, sige, bilisan mo at mag-ayos ka na. Malayo pa ang lalakarin mo."

Agad akong bumangon. Kinuha ang bag, nagbihis, at nagsapatos.

"Hindi ka naligo?"

"Naligo ako... kagabi, bago matulog."

Nagtaka naman ako paglabas ko ng bahay, "O, bakit madilim?"

Nakita ko, malinaw ang langit. Walang ulap. Puro bituin lang tapos malamig ang hangin. Tinignan ko si mama na nakatayo sa pinto. "Anyareh?!" tanong ko.

Nakapamewang ang isang kamay ni mama habang hawak ang cellphone na kanina pa nakatutok sa akin. Makahulugan ang nakakabuwisit niyang ngiti na parang magsasabog ng matinding halakhak.

"Mag-aalas dos y media pa lang ng madaling araw. Anak, GISEEENG!!!"

Nagising ako at nabuhayan ng diwa sa malakas niyang bulyaw. Nagtataka, kung bakit ako nandoon saka ipinanood ni mama sa akin ang video. Doon na niya ako tinawanan.

Problema ko ito dahil tatlong beses na itong nangyari sa akin. May kilala ka bang psychiatrist para tulungan ako sa sakit kong sleep walking?

Thursday, March 16, 2017

Nagtatampo Ako

Nabigla ako nang malaman ko sa kanyang mommy na sa susunod na buwan na siya ikakasal sa bago niya. Sa pagkakaalam ko, kapapasok pa lang niya ng sundalo, tapos, malapit na agad ang kasal?!

Kumusta ako? Nasaan ang three month policy na sinasabi niya na huwag agad hahanap ng iba habang ongoing/on-process pa lang ang moving-on stage after breakup? Hindi ko matanggap na tapos na ang aming relasyon, nakapaglandi na siya agad-agad?! Tapos heto ako, single pa rin matapos niya akong hiwalayan.

Nagkikita kami pero bihira lang. Siguro, pinili niyang huwag na lang sabihin sa akin ang bagay na iyon para hindi ako masaktan o magselos. Ang tanga ko nga kasi anim na buwan bago niya ako hiwalayan, (iyon ang mga panahon kung kailan nag-iinit kami sa isa't isa), ay hindi ko man lang naamoy na mayroon na pala siyang iba. Nakakagago. Ano pa nga ba ang magagawa ko?

Nagtatampo ako sa kanya ngayon. Ikakasal na siya. Ni hindi man lang niya sinabi sa akin. Ni hindi man lang niya ako inimbitahan o kinuha bilang kanyang 'best man.' Sana, kahit flower girl na lang o wall flower, ayos na ako doon.

Tangina niya.

Talaga.

Monday, March 13, 2017

Si Apung Tere

Narinig ko mula sa mga chismosang kapitbahay ang bulung-bulungan na aswang o mangkukulam daw ang bagong lipat na kapitbahay sa baryo ng David.

Ang mga tao talaga ngayon, oo. Mahilig gumawa ng kuwento para lang may mapag-usapan. Hindi na rin bago para sa akin. Pero sa ganitong pagkakataon ko naaalala ang isang kuwento noong kabataan ko...

Sa tagal na panahon ko na nakatira sa baryo ng Santo Domingo, noon ko lang nakita si Apung Tere (taga-David), pagpapakilala ng kanyang pangalan. Alam kong high school pa lang ako noong una ko siyang makita at kahit yung ibang taga-baryo, nabigla din sa biglaan niyang paglitaw pagkatapos ng mahabang panahon. Ang sabi daw sa mga unang nakakita sa kanya, siya na lang daw ang huling nabubuhay na residente ng baryo David mula ng umalis ang mga Kastila sa bansa. Nakakakilabot!

Matanda na si Apung Tere (mga nasa 90 pataas), malakas pa, tahimik, maitim, kuba, mahaba ang puting kulot na buhok, at mag-isang naninirahan sa tabing-ilog, sa paanan ng bundok, na hindi pa napupuntahan ng ibang tao. Malamang dahil sa hindi kaaya-ayang pisikal niyang anyo, ilag ang lahat ng tao sa kanya. At kahit ako ay natatakot din sa itsura niyang mukhang isang mangkukulam o aswang, na minsan kong nakita nang mapadaan siya sa eskuwelahan.

Ang isang bagay na mas lalo pang nagbibigay ng hiwaga sa kanya ay ang puti nitong panyo na laging nakatakip sa kanyang ilong at bibig. Parang takot ako o hindi ko yata gugustuhing makita ang kanyang itsura sakaling tanggalin niya iyon. May ibang nagsasabi na malamang, punit daw ang bunganga nito hanggang sa magkabilang tainga.

Mula noon, naging laman na siya ng mga kuwento sa dalawang baryo. Siya na ang pangunahing kinakatakutan ng mga tao, lalo na sa mga pasaway na batang makukulit para tumino. Siya rin ang dahilan kung bakit maagang umuuwi ang mga nasa eskuwelahan. Takot sila na baka masalubong nila si Apung Tere sa kalsada pauwi sa kani-kanilang mga bahay. Pero malaki ang mga pagdududa ko sa kanya sa kabila ng mga naririnig ko.

Isang araw ng tanghaling tapat, pauwi na ako ng Santo Domingo galing sa baryo ng David. Naroon kasi ang bukid ng aming mga magulang na nasa ibabaw ng malaking talampas, at habang nilalakad ko ang liblib, malubak, at maalikabok na kalsada, bigla na lang akong nahimatay nang matapat ako sa puno ng Alukon (isang uri ng puno na tinatalbos ang bagong usbong na dahon at bulaklak para ihalo sa binagoongang munggo) sa paanan ng malaking bundok. Sa pagkakatanda ko bago himatayin, ramdam ko na parang may sumusunod o bumubulong sa mahinahong hihip ng hangin. Pagkatapos noon, nakita ko ang isang tatlong talampakang ulupong na papalayo na sa akin.

Maya-maya, nagising ako sa mga bulong. At nang bumangon ako, agad kong nakita ang kinatatakutan kong si Apung Tere. Agad akong nakaramdam ng takot pero sinuklian lang niya ako ng ngiti na nakita ko sa kanyang mata at sinabihang huwag matakot. Doon na siya nagpaliwanag na nakita niya daw ako na naglalakad sa kalsada at nahimatay sa pagtuklaw ng ulupong. Dinala niya ako sa kanyang barung-barong, at doon dinasalan at binigyan ng lunas para tanggalin ang kamandag.

Nagkaroon kami ng pagkakataon na mag-usap. Nagkapalagayang-loob kami at naging magkaibigan. Sa paraan ng pag-uusap naming dalawa, mali pala ang iniisip ng iba sa kanya, kahit ako. Napagtanto ko sa lagay na iyon na may mabuting kalooban naman pala itong si Apung Tere. Hindi siya masama. At hindi siya mangkukulam o aswang na laging sinasabi ng iba.

Ayon sa kanyang kuwento, pinaslang ng mga Kastila ang mga magulang at kapatid ni Apung Tere, ganoon din sa ibang ka-baryo, para nakawin ang mga nakatago nilang yaman. Akala nga daw ng mga Kastila ay wala nang natirang buhay sa pamilya nina Apung Tere. Ang hindi nila alam ay itinago siya ng kanyang mga magulang sa ilalim ng lupa at iniwan siyang umiiyak at nag-iisa. Kung paano ay hindi ko na itinanong.

Sobra akong nasaktan at nalungkot sa kuwento ng naging buhay ni Apung Tere. Nangungulila siya ngayon at nag-iisa. Hindi ko na ipinahalata sa kanya ang pagpahid ko ng isang pumatak na luha dahil ayaw niyang kaawaan siya ng iba.

Noon ko lang nakita na tinanggal ni Apung Tere ang puti nitong panyo. Akala ko, matatakot ako dahil makikita ko ang malaking punit sa bunganga niya pero wala naman pala. Nakita ko ang labi niyang maitim at pangong ilong. Wala namang mali. Inilalagay lang niya iyon dahil hindi niya gusto ang makasinghot ng alikabok tuwing lalabas siya ng bahay.

Maayos na namumuhay ng mag-isa si Apung Tere sa maliit pero maganda nitong kubo. Hindi siya nahihirapan at nagugutom dahil mapagbigay naman ng yaman ang lupa at tubig sa kanya. Isa iyan sa mga bagay na hindi ko na kailangang alalahanin pa dahil kaya niyang mabuhay ng mag-isa.

Sinubukan kong ikuwento ito sa mga magulang, kapatid, at mga kaibigan sa pag-aakalang mababago ko ang pananaw nila kay Apung Tere. Pero nagkamali ako. Nakarinig lang ako ng masasakit na salita sa mga magulang at kapatid. Malamang, mayroon na daw akong sumpa o nagayuma. Iniiwasan na rin ako ng mga kaibigan ko. Natatakot sila na baka ako na daw ang bagong kanang-kamay ni Apung Tere sa pangungulam. O baka naman daw 'mata' ako para silipin ang mga nangyayari sa labas ng bahay ni Apung Tere. Kung ano ang mga nararanasan ni Apung Tere, na sana ay kanya lang dapat, ay nararanasan ko na rin. Mahirap at masakit, lalo na kung alam ko naman sa sarili na hindi iyon totoo.

Hindi na kami nagkita pa ni Apung Tere mula noon. Hindi ako makapunta sa kanyang bahay dahil bantay-sarado ako ng dalawa kong kuya. At ang huli kong balita na talaga nga namang dumurog ng dibdib ko ay ang tahimik at mag-isa daw niyang pagpanaw, tatlong buwan makalipas ang huli naming pagkikita.

Parehong maliit ang bilang ng mga naninirahan sa baryo ng Santo Domingo at baryo ng David (pero malalawak ang mga lupa dito na maaaring sakahan) kaya naman lahat ng mga naninirahan dito ay magkakakilala. Oras na magkaroon ng isang balita ay sing-bilis naman ng kidlat kung ito ay kumalat.

Ganito kabilis ang isang balitang nalaman ko na mayroon daw isang malaking bagay ang lumilipad na lumalapa ng mga laman-loob ng mga alagang hayop. Ito ang ibinalita sa akin ng kuya habang nagtatalbos ako ng Kangkong sa ilog. Iniwan na niya akong mag-isa noon nang mapansin ko ang isang puting panyo na inaagos ng tubig sa ilog. Gamit ang balsang kawayan, sinalubong ko ito saka kinuha.

Kilala ko kung kanino iyon: kay Apung Tere!

Agad akong nagbalsa na inabot ng tatlong oras hanggang sa marating ko na nga ang bahay ni Apung Tere sa tabing-ilog. Sigaw ako ng sigaw noon pero walang sumasagot sa akin. Papadilim na noon nang makarinig ako ng sigaw ng isang lalake na nagmumula sa itaas, doon sa kalsada kung saan ako nahimatay noon. Tatlo sila at may hawak na itak at sulo na biglang nagliwanag. Sinusundan nila ang hindi makapalag na si Apung Tere na hirap na hirap umakyat ng bundok para tumakas. Hinahambalos siya ng masakit na latigo.

Mangiyak-ngiyak ko silang sinundan ng patago dahil natatakot ako. At naaawa nang malaman kong buhay pa pala siya. Hindi ko man lang sila maawat. Gusto ko siyang iligtas pero hindi ko magawa. Tinutulak nila si Apung Tere, sinisipa, binubugbog, hinahambalos, at kung anu-ano pa.

Nabigla ako nang marating na nila ang tuktok ng bundok. Naghubaran ang mga lalake at walang awang ginahasa at binaboy si Apung Tere na walang laban. Dinig na dinig ko ang naghahalong tawanan at ungol ng tatlong lalake, at hiyaw sa sakit ni Apung Tere na nakikiusap. Humihingi ng tulong pero walang ibang nakakarinig. At nang makaraos ang tatlong hayop, unti-unting ginilitan ng isang lalake ang matanda hanggang humiwalay ang ulo sa katawan. Pinagpasa-pasahan nila iyon na parang bola saka gumulong kung saan ako nagtatago sa likod ng makakapal na talahib. Humaripas ako ng takbo pauwi dahil ako naman ang gustong isunod ng tatlong lalake. Takot na takot ako.

Tinandanan ko ang kanilang mga mukha para magsumbong sa Barangay pero hindi ko na nagawa dahil takot akong magsalita. Walang ibang nakakaalam sa nangyari. At pinili ko na lamang na manahimik at kumilos na parang wala akong nasaksihang krimen.

Hanggang ngayon, nagi-guilty ako, hindi dahil sa hindi ko man lang binigyan ng hustisya ang pagkamatay si Apung Tere noon kundi, sana, hindi na lang ako gumanti sa tatlong lalake na nanggahasa at pumatay sa kanya. Sa halip na sila, na pumatay noon kay Apung Tere, ay ako tuloy ang hinahabol at hinahanap ngayon ng batas...

Tuesday, February 28, 2017

Sambahin Ang Ama

AmaLumuhod ako ng gabing iyon at humarap kay Ama. Lumapit ako sa Kanya upang humingi ng kapatawaran sa mga kasalanang paulit-ulit kong ginagawa. Lumuluhod ako sa Kanyang harap dahil alam kong Siya ang naglikha sa akin at nararapat lamang na sa Kanya ako lalapit upang manalangin.

Pero, noong gabing iyon ay hinawakan ko ang kanyang simbolo. Simbolo, na siyang naging pangunahing sangkap na nagbuo sa akin. Kasabay ng kanyang mga halinghing, sinamba ko ang simbolo ni ama na halos mamuwalan, hanggang mairaos niya sa aking bibig ang kanyang mainit, malapot, at masaganang punla ng buhay. At pagkatapos magsuot ng saplot, iniwan niya akong mag-isa kasama ang limang libong salapi bilang kabayaran.

Muli akong lumuhod sa harap ng altar ni Ama at humihingi ng kapatawaran.

"Panginoon, patawarin Niyo po ang pagkakadungis ng aking pagkalalake..."

Saturday, February 25, 2017

Masarap Si Teacher

Nakita naming lahat na sa sobrang gigil ni teacher kay Gerald ay hinalikan niya ito ng labi sa labi. Nabigla kaming lahat at naghalakhakan. Paano naman kasi, lumipat ang makapal na lipstick ni teacher sa labi ni Gerald, na agad naman niya itong pinunasan gamit ang kanyang polo.

Masasabi kong masuwerte si Gerald dahil hinalikan siya ng isang maganda, matangkad, at sexy na teacher namin sa Kinder. Kahit si daddy, pinagnanasahan niya si teacher sa sobra nitong ganda.

Maaaring nakakatawa para sa pananaw naming mga bata ang nangyari pero nang maikuwento ko ito kay daddy at sa iba pa niyang kaibigan, pinapalakpakan lang nila si Gerald. Sabagay, hindi maitatangging guwapo at matalino si Gerald. Inggit ako. Manang-mana sa tatay niyang sikat na aktor.

"Halikan mo rin!" pagkukunsinti ni daddy... na ginawa ko nga. Labi sa labi, pero kaming dalawa lang sa classroom. At paglabas, bagamat masakit ang malakas niyang sampal sa mukha ko, ay tuwang-tuwa ako. Pakiramdam ko, parang niregaluhan ako ni daddy ng isang malaking robot para sa birthday ko.

Masarap palang halikan si teacher. Maganda at sexy pa!

Thursday, February 23, 2017

First Love Never Dies

Abala ako sa pagpili ng mga gulay sa talipapa nang takipin ako ng isang binata. Paglingon ko, si Harris pala. Isang dating schoolmate.

Hindi ko siya nakilala noong una dahil hubad-baro siya at nagmamadali. Napansin ko pa nga, na bagamat maitim ang kutis, ay maganda ang hubog ng kanyang katawan. May maipagmamalaki din dahil gumwapo siya.

Hindi namin nagawang magkumustahan pero nabanggit niya sa akin si Nea na nanganak na noong isang buwan. Nagtaka pa ako kung bakit iyon ang una niyang bukambibig. At pagkatapos, agad siyang nagpaalam nang masaya ko ngang ikinumpirma iyon sa kanya saka sinabing napakasuwerte ni Nea sa kanyang napangasawa.

Bago siya umalis, napansin kong pilit ang ngiti niyang nagpaalam sa akin. Parang lumungkot yata ang itsura. At ilang sandali lang ay naalala kong ex pala ni Harris si Nea! Nainis ako sa sarili dahil hindi ko dapat ipinagmalaki iyon kay Harris. Napakatanga ko talaga!

Alam kong malalim ang naging relasyon nila noong 3rd year high sila (habang 4th year naman ako). Nagtagal ang relasyon nila ng tatlong taon hanggang kolehiyo. Hindi ko alam kung ano ang dahilan ng paghihiwalayan nila noon pero isa lang ang nasisiguro ko: mahal pa rin ni Harris si Nea kahit may nobyo na ito.

Pag-alis ni Harris sa tindahan ng gulay sa talipapa, nakaramdam naman ako ng sakit sa dibdib para sa kanya. Doon ko nakita at napatunayan na mahal niya pa rin si Nea kahit may asawa na ito. Parang, ako pa ang nasaktan para kay Harris sa lagay na iyon dahil BFF ko pa ang ate ni Nea. Siguro, nakita niya si Nea sa akin kaya niya iyon nabanggit.

Hanggang isang gabi, tatlong buwan makalipas ang huli naming pagkikita noon sa talipapa, ay hindi sinasadyang napindot ko ang Add Friend button ng Facebook profile ni Harris na nakita ko sa isang group. Hindi ko na iyon nabawi pa dahil agad naman niya itong tinanggap at mabilis akong kinausap. Hindi ko alam na online pala siya ng mga oras na iyon.

Nagyaya siyang mag-shot sa kanila. Sa paraan ng pagsabi niyang iyon sa akin ay ramdam kong may dinaramdam siyang problema. Ayaw pang sabihin sa akin kung ano talaga iyon samantalang handa naman akong makinig pero hindi ko na siya pinilit.

Hindi na niya ako kinausap mula noon kahit friends na kami sa Facebook. Sana lang talaga, hindi si Nea ang dahilan ng dinaramdam niya ngayon (o baka naman ako lang ang nag-iisip nun?). At kung iyon nga, hindi ko na masisisi si Harris dahil mahal na mahal niya si Nea... hanggang ngayon.

Ganyan talaga kapag pers lab!

Naisip ko, parang ako lang pala... na hanggang ngayon ay umaasa pa rin sa kanya, kay Sarah, na magkakabalikan pa kami, kahit na masaya na siya ngayon sa bago niyang asawa.

Malamang, sasabihin din ng iba sa akin na hindi nila ako masisisi dahil kahit matagal na kaming wala ni Sarah ay mahal na mahal ko pa rin siya hanggang ngayon. Mahal ko eh. Lalo na kapag siya ang una mo sa lahat. Sa lahat. Mahirap lumimot. Mahirap na siyang kalimutan ng madalian kung nagkaroon na siya ng malaking bahagi dito sa puso ko.

Totoo nga talaga ang kasabihang 'first love never die' ayon sa kanta. At kung sakali mang mayroon na akong bago, masasabi ko na siya ang paborito kong ex na hindi ko malilimutan kahit kailan.

Wednesday, February 22, 2017

Transformer

Nabigla ang isang empleyado ng Tarelco nang malamang nawawala ang transformer ng kuryente ng isang Barangay sa Tarlac. Nasira ang linya ng kuryente sa Barangay nang sumentro sa buong lalawigang ito ang mata ng bagyong Santi.

Lakas-loob na sumagot sa wikang Pampango ang isang residente na ibinenta daw iyon sa kung saan.

"Sinong sila?! Hindi puwede iyan! Maayos pa ang trasformer ninyo tapos ibebenta lang nila ng ganoon kadali?" napatingin ang ibang tao nang magtaas ito ng boses. "Ang Barangay na lang ninyo ang walang linya ng kuryente sa buong Tarlac!"

Wala. Wala nang pumapansin sa kanya kaya ibinalik ng empleyado ang hamon sa mga residente. Pinapili sila: ibabalik nila ang transformer sa loob ng bente kuwatro oras, o hindi sila bibigyan ng kuryente.

Nang bumalik sa Barangay na iyon ang Tarelco kinabukasan, nakita nilang nakalapag na sa kanto ang ibinentang transformer, doon sa natumbang poste kung saan ito unang nakalagay.

Saturday, February 18, 2017

Panlasa

"Dude! Kumusta?"

"Mabuti! Naks, 'tol, anlaki na ng ipinagbago mo, ah! Looking good boy!"

"Syempre! Parang ikaw lang, oh. Gwapings!"

"Umi-inspirasyon eh!"

"Bakit? Anong meron? Nasan ba si kumare?"

"Nasa ibang bansa."

"Kailan ang balik?"

"Anim na taon pa."

"Naku, umi-inspirasyon para mang-araro sa iba!"

"Uy, baka marinig ka!"

"Sabi na nga ba eh. Kilala ko ba siya? Ingat ka baka mahuli ka dito."

"Gago! Hindi mo siya kilala. Isa pa, bakit ka kasi dudumi sa malapit?"

"Wow! Galing ng diskarte mo, ah! Kaya idol na idol kita eh!"

"Mga gwapings tayo eh. Ano, dating gawi?"

"Tangina, p're, hindi ko siya kayang lokohin."

"Sino? Girlfriend mo? Putcha, tara, bro! Girlfriend mo pa lang naman eh. Hindi naman niya malalaman kung walang magsasabi, eh. Sa malayo tayo dudumi para hindi maamoy sa malapit!"

"Sige, gusto ko iyan. Hanggang tikim lang ha. Pero kapag nalaman niya ang tungkol dito, mapapatay kitang gago ka!"

"Heto, ipakikilala ko: maganda, sexy, matangkad, single, at higit sa lahat, virgin pa!"

"Wow! Hindi mo pa rin nalilimutan ang panlasa ko, ha!"

"Tsk, ako pa!"

Saturday, February 11, 2017

Walang Sikolohiya

Isang propesyunal si mama pagdating sa larangan ng Sikolohista. Marami ang humahanga sa kanya dahil marami na siyang natulungan, gamit ang kaalaman niya sa Sikolohiya.

Ang madalas sa kanyang mga serbisyo ay ang mga group and individual theraphy, mga psychological assessment, guidance and councelling sa mga paaralan, mga pamamalakad sa opisina, at lalung-lalo na sa isang mental ward kung saan siya ang chief ng ospital. Sa madaling sabi, isa siyang adbokasiya ng malusog na pag-iisip.

Masayahin at pala-kaibigan si mama. Pero, hindi siya naniniwala sa mga pamahiin, manghuhula, kulam, barang, o ano mang katulad. Ang pinaniniwalaan lang niya ay ang kanyang mga natutunan at ang Diyos. Isa siyang Born-Again.

Isang araw, dumating sa bahay namin ang dati kong kamag-aral na si Jennilyn. Nagwawala siya habang mahigpit siyang hinahawakan ng kanyang mga magulang at ang dalawang kuya.

"Ano pong nangyari sa pasyente?" Napansin ko kay mama na mayroon siyang hinahandang mga bagay na walang kaugnay sa serbisyo niya.

"Iniwan po siya ng kanyang nobyo na nakasama niya ng sampung taon, doktora. Anim na buwan na po siyang ganito. Tulungan niyo po kami!"

'N-nagkaroon siya ng schizophrenia?!' 'kako sa isip.

"Sige. Anak, kunin mo ang malaking krayom sa cabinet. Dali!"

"Ano?! Aanhin niyo ang krayom?!"

"Kailangan nating palabasin ang masamang espiritu sa loob ng kanyang bungo!"

"Hindi! Sikolohista kayo, tapos maniniwala kayo sa lumang panggagamot? Mamamatay ang pasyente!"

"Pero moderno ang mga kagamitan ko. Isa pa, ano ba ang sikolohista?! Ikaw yata ang kailangan kong butasan ng bungo eh. Madali ka!"

At iyon na nga. Nangyari ang hindi dapat mangyari. Nagkalat ang maraming dugo sa klinika ni mama matapos butasin ang noo ni Jennilyn. Halos masuka ako nang makita ko pa ang ilang lumitaw na parte ng utak saka natahimik ang lahat. Napalabas na daw ni mama ang masamang espiritu.

Ganoon din ang nangyari sa ibang mga  pasyente ng mental ward. Binutasan ng bungo, inilulunod sa ilog, inurasyunan ng mga albularyo, pinapausok ng kung anu-anong kahoy at dahon, at marami pang ibang paraan (na ginamit noong unang panahon) para magtanggal ng sakit sa pag-iisip. Sa kasamaang palad, lahat ay namatay.

Bigla ding nawala ang lahat ng mga sulatin at libro sa mga silid-aklatan at bilihan, ang lahat na patungkol sa sikolohiya. At hanggang sa internet, walang salitang 'psychology' o ano mang katulad.

"Litong-lito na ako noon sa mga nangyayari. Lumalapit na ako noon sa iba't ibang tao para lang sabihin na mayroong sikolohiya pero lahat ay walang alam. Walang naniniwala."

"O sige. Sigurado ka bang nagsasabi ka ng totoo? Wala bang sumasapi sa loob mo?"

"Oo! Maniwala kayo, mama. Isa kayong sikolohista!"

"Kung ganoon..."

Tinawag niya sina kuya at papa saka kinuha ang malaking krayom. Hinawakan nila ako sa kamay at paa saka itinali sa upuan sa loob ng klinika.

"... tatanggalin ko ang masamang espiritu sa loob ng bungo mo, anak."

Monday, February 6, 2017

Mantika

MantikaIniatras mo ang wedding proposal mo sa akin nang malaman mong hindi ako marunong magluto. Sabi mo, hindi ko kayang ipagluto ka, at ng magiging pamilya natin, ng masasarap na pagkain, di tulad ng ex mong mahal mo pa rin kahit tayo na.

Napakababaw na dahilan iyon upang iwanan mo ako at bumalik ka sa kanya. Hindi ko iyon matanggap. Sobrang sakit.

Sa sobrang sama ng loob, pumunta ako sa kusina at nagluto. Muli kong sinariwa ang lahat ng masasakit na sinabi mo sa akin habang ginigisa ko ang malalaman mong karne sa sarili mong mantika, upang gawing sopas, para sa kaibigan kong si ex mong nagtatanong sa akin kung nasaan ka na.

Tuesday, January 31, 2017

Kabilang Linya

"Papa, mama, alam niyo ba, itong apo ninyo, naku! Hinahangaan na ng buong mundo ang team nila sa Basketball! Isipin niyo, napakagaling nilang humakot ng mga gintong medalya’t tropeo sa world olympics!"

"Panigurado, ipinagmamalaki na sila ng mga Pilipino."

"At ng buong Pilipinas, papa! Pambato natin sila!"

"E ang asawa mo, kumusta na siya?"

"Heto mama. Mapagmahal, maganda, at sexy pa rin tulad mo!"

"Naku talaga nga namang bata ka, nambola ka pa! Nagmana ka talaga sa papa mo!"

"Syempre naman, mama! Idol ko iyan eh!"

"Ahahaha!!! Anak ko 'yan!"

"Oo nga pala, papa, mama, alam kong matutuwa kayo sa ibabalita ko: Isa na po akong AFP-Chief!"

"Grabe ka, anak! We are so proud of you, kami ng papa mo!"

"Tahan na, mama. Masaya ako dahil naabot ko na rin ang matagal ko nang pinapangarap. Ipinapangako ko sa inyo na aalagaan kong mabuti ang asawa't anak ko. Hindi ko sila pababayaan tulad ng pag-aaruga niyo sa akin noon."

"Alam ko, anak. Sana lang, nakikita namin ngayon ng papa mo ang mga tagumpay ninyo ngayon."

"Hayaan niyo na. Magkikita din tayong lahat balang araw."

"Basta anak, lagi kayong magdarasal at magmamahalan ha."

"Syempre naman, papa! Nagmana ako sa iyo, idol kita eh!"

"O siya sige na. Magpahinga ka na. Kalahating araw na tayong nag-uusap. Tumawag ka na lang bukas."

"Sige, papa. Ingat kayo diyan sa kabilang buhay ha. Miss na miss ko na kayo!"

"Kami rin."

Nakangiti ako nang ibinaba ko ang telepono.

"Papa, pahiram ng telepono mo. Tatawag ako kay Sigmund Freud para tanungin kung ano ba talaga ang naiambag niya sa theories of personality. Assignment ko po kasi sa Psychology eh."

"Sige lang. Tatawag pa ako sa opisina pagkatapos mo."