Jay's Quirky World

"Napakarami ko nang ikinuwento! Hindi ko alam kung may kasama pa ba ako rito o wala, eh!" Pinagtinginan kami ng mga tao mula sa ibang table. Matinis ang boses niya kaya dinig ito ng mga nasa paligid namin. Hindi na siya nakapagtimpi pa ng pagkairita. Gaya ng lagi, hindi ako okay. Pagod ako sa lahat—sa trabaho, sa bahay, sa sarili. Napakarami kong iniisip kaya, malamang, maiintindihan din ako ng ibang tao na nasa kaparehong lagay na gusto lang umupo at magmulala lang, nakatingin sa kawalan, magpapalipas ng oras hanggang mawalan ng pagod. Pero... "Kanina pa kita napapansing panay ang tingin mo sa likod, ano bang meron?!" nanggigigil na siya sa akin. Lilingon nga ako sa likuran ko. Makikita ko ang tatlong batang babae na masayang naglalaro sa play area. Sigaw sila nang sigaw. Matitinis ang boses nila. Nakakarindi. Masakit sa tainga. Nakakairita. Kanina pa sila ganyan. Sila ang dahilan kung bakit hindi ko maintindihan ang mga ikinukuwento't sinasabi ng kasama ko. Hi...

Si Circuit at Si Junction Trainee pa lang ako nang maka-fling ko ang isang kapwa trainee na itago na lang natin sa pangalang Circuit . Sabi ko sa kanya, huwag niya nang sasabihin sa iba ang kung anuman ang ginagawa naming dalawa—pumupunta sa bahay nila pagkatapos ng trabaho at manlalambot pagkatapos magparaos sa kanya. Wala naman akong naging problema sa kanya kasi nilulunok niya lahat para walang kalat, walang bakas. Nagtagal ang ganoong set-up naming dalawa ng apat na buwan. Kapag nalibugan, sa kanya lang ako nagpaparaos. Kapag gusto niyang sumubo, sasama lang ako sa place niya. Natigil na lang iyon nang sabihin niya sa iba ang tungkol sa ginagawa naming dalawa. Pagsapit ng January 2021, ang sabi niya, nagseselos daw siya dahil crush daw ako ng isa sa mga kasamahan niya sa kabilang variant ng linya namin. Tatawagin na lang natin siya sa pangalang Junction . Hindi ko siya kilala kaya nagkaroon ako ng interest na makilala siya. Alam mo na, to make more friends. Nag-add nga rin pala siy...

Napanaginipan ko kaninang umaga si Pindong—ang tatay kong si 'Daddy Ferds'. Ang eksena, nagkita kami ni Francis Demetilla (na ipinangalan nilang Francis Demetilla Calicdan). Hindi naman inaamin ni Pindong, maging ang mga tiyahin ko at pinsan, kung kapatid ko nga ang nabanggit na dalaga. Yes, babae ang tinutukoy ko ritong Francis Demetilla Calicdan. Kung bakit babae pero bininyagan ng pangalan ng panglalake e hindi ko alam. Kuwento nila yun. Sa panaginip ko, maayos naman daw ang pakikitungo sa akin ng Francis na ito. Nag-uusap kami, masaya. Not until na mapansin ko nga ang maya't maya niyang pag-irap-irap sa akin with no apparent reason hanggang mahinto na lang siya sa ganoong attitude niya nang bulyawan ko siya nang malakas sa mukha niya. Hindi ko pa siya nasasampal sa lagay na iyon, gaya ng walang-awang pananampal na laging ginagawa ni Pindong sa mga ate ko hanggang magdugo. Hindi ako 'against' kay Francis, kapatid ko man siya o hindi. Ampon man siya ni Tito Bong (...

Nakatingin ang lahat sa head ng catering ng canteen na kasalukuyang nakatulala (yung para bang nagulat) at hindi nagsasalita. Nakatayo siya sa tabi ng entrance ng service area, dinadaanan lang siya ng mga tao, tapos umiiyak. Nagbubulungan ang isang grupo na kumakain sa isang malayong lamesa, "May lumapit na lalake sa kanya tapos sinabihang hindi raw masarap ang pagkaing niluluto nila." "Masama ang loob niya e totoo naman," bulong naman ng isa. "Ayan ang mahirap: ambaba na nga ng pasahod sa atin, kakain pa tayo ng hindi masarap. Sana, kahit doon man lang sila bumawi sa atin kasi puro tayo hataw sa trabaho. Nakakapagod na nga, hindi pa malunok ang pagkain. Nakakasawa na, sa totoo lang." "Bakit kasi hindi pa kayo nasanay na ningas-kugon lang sila tuwing pasko, bagong taon, at company anniversary?" sabay halakhak ng isa pa. "Girl, hindi rin naman masarap ang pa-free meal nila noong company anniversary," puna ng isa. "Baka nakalimutan m...

Hindi napaghandaan ng isip ko ang taon ng 2026. Akala ko, ito na ang taon nating lahat para maghayahay mula sa mga kapestehang dulot ng 2025 pero hindi pa pala. Mailalarawan ko siguro ito na mabigat, magastos, at masakit for whatever it means pero sa kabila ng mga ups and down, heto pa rin tayo, moving forward pa rin sa mga bagay-bagay. Kasi, diba, ganoon naman talaga: walang mangyayaring maganda kung hindi tayo uusad. Oo, nandyan na ang damage ng problema pero walang mangyayari kung pare-pareho tayong nagsisisihan. Kung may problema, doon na tayo agad sa paggawa ng solusyon para matapos na ang usapan, tapos lesson learned na lang. Pero kung ikaw mismo yung tao na wala ka na ngang ginagawang solusyon tapos puro ka pa paninisi e iumpog mo na lang ang ulo mo sa pader para tapos na rin ang usapan natin at para mabukulan ang problema. Paangat ang kailangan natin sa buhay at hindi palubog. Wala lang. Nagsasabi-sabi lang ako dahil wala lang akong masabing maganda. Mag-iingat na lang ha, at h...